/นอนเกยอกมองหน้า @p0kp0ngpkw.bsky.social

/นั่งมองปกป้องทำนั้นนี้ /หันมาทีก็ยิ้มให้ที @p0kp0ngpkw.bsky.social

/เผลอนั่งกัดเล็บคิดหลายๆเรื่อย

/ตั้งแต่กลับมา แอบถ่ายรูปเยอะมาก /ถ้าตื่นก่อนถ่ายทุกเช้าเลย เกือบทุกการกระทำ /ถึงจะไม่ค่อยได้ออกไปไหนแต่แค่อยู่ด้วยก็รู้สึกดีแล้ว

/เดินไปกอดเอาหัวมุดเสื้อ @p0kp0ngpkw.bsky.social

ปกป้องครับคิดถึง @p0kp0ngpkw.bsky.social

อยากหอม

วันนี้ก็คิดถึง @p0kp0ngpkw.bsky.social

/เปิดแชท @p0kp0ngpkw.bsky.social /ไล่อ่านข้อความเก่าๆ เมื่อคืนร้องไห้จนตาปูด /พิมพ์ๆลบๆอยู่หลายรอบ /ทิ้งเวลาอยู่ 10 นาที : ปกป้อง

/พึงมานั่งอ่านข้อความใหม่ๆหลังทำงานบ้านเสร็จ ...ไม่โกรธกันหรอพิมพ์มาหาทุกวันเลย

P. (Zzz)@p0kp0ngpkw.bsky.social · 4mo ago

/เช้าวันใหม่ก็ยังคงพิมพ์หาอีกคนเหมือนเดิมแม้จะไม่รู้ว่าข้อความถูกเปิดอ่านไหม : วันนี้ออกมาวิ่งที่สวนจัตุจักร : เจอรถเข็นไอติมคุณลุงด้วย 5555 : ไปเมืองหนาวขนาดนั้นยังชอบกินไอติมเหมือนเดิมไหมหนอ : คิดถึง : ถ้าไดากินด้วยกัรคงเีเนาพ

/ล็อคอิน /ข้อความเด่งรัวๆ /ข้อความล่าสุดคือ ปัจจุบัน /จาแป๋วน้ำตาล่วง

/โหลดแอฟมาแต่ยังไม่กล้าล็อคอินกลัวจะโดนเกลียด

[ย้อนกลับไปวันเดินทางไปออสเตเลีย] ฝากของไว้กับป้า ของจะถูกส่งในเวลา 19:00 น เครื่องออก Grsb สำหรับส่งของถูกเรียกเอาไว้ล่วงหน้า ของถูกส่งไปที่คอนโด @p0kp0ngpkw.bsky.social เวลา 19:20 น. ของวันนั้น

/นั่งกัดเล็บตัวเอง ...คิดถึงจัง ...อยากเจอจังเลย ...ปกป้องจะลืมเรามั่ย ...หรือโกรธไปแล้วนะ /พอคิดแล้วก็น้ำตาคลอ /นั่งเปิดเพลงเก่าๆที่เคยถูกส่งให้

[ออสเตเลีย 23 : 40] หลังจากที่มาอยู่ได้ซักพักพึงมีโทรศัพท์เป็นของตัวเองทั้งเครื่องยังมีอยู่ไม่กี่แอปที่ใช้บ่อยสุดก็คงไว้ฟังเพลง ใส่หูฟังออกมานั่งระเบียงชั้นสองมองฟ้า ...คิดถึงยายจัง แรงลมที่พัดผ่านตอนกลางคืนทำให้นึกถึงใครอีกคน ...จาทำอะไรอยู่นะ

[บ้าน] 03:30 เป็นเวลาหลายวันที่เขายืดเวลาที่จะต้องเดินทางไปออสเตเลีย เกือบจะอาทิตย์กว่าแล้ว..แต่มันก็ไม่สำเร็จ เวลานี้เขากำลังเก็บของพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มไหลไม่หยุดมาสักพัก ทั้งที่คิดว่าก็โอเคกับมันแล้ว แต่แค่คิดว่าต้องอยู่ห่างกับคนๆนึงมันก็รู้สึกทรมาณ เก็บของไปได้ไม่เท่าไร หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจับๆลูบๆ เพราะมันไม่ใช่ของเขา ...ยังไม่ได้บอกปกป้อนจนมาถึงวันนี้ ...โทรศัพท์นี้ต้องคืนสะแล้ว +

[วัด วันเริ่มจัดงาน] เป็นเช้าที่วุ่นวายเทียนต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปวัด คงเป็นวันที่ไม่ได้มีเวลามาเสียกับใจสิ่งที่เกิดขึ้น แม่ของเทียนมารับตั้งแต่เช้าอาจจะก่อนเวลาที่แจ้งไปอีก ทุกอย่างถูกจัดเตรียมวัดแถวๆบ้าน แม่เขาเป็นคนจัดการเองทั้งหมดกับป้าที่คอยบอกว่า ยายต้องการอะไร เทียนที่มีหน้าที่ค่อยช่วยก็ทำได้แต่ฟังและใครให้ทำอะไรก็ทำตาม "เทียน" "เสร็จเรื่องของยายก็เตรียมเก็บของด้วย" +

/ออกมานั่งหน้าบ้านใส่หูฟังเป็นวันแรกที่เริ่มออกมานั่งหน้าบ้าน [ไลน์] แม่ : พรุ้งนี้จะเอาอาม่าไปไว้ที่วัด แต่จะเอาไว้วันเดียวพรุ้งนี้คงยุ่งมากจะไปรับแต่เช้า 6 โมงเช้า /เทียนอ่านแต่ไม่ได้ตอบอะไร ได้แต่ถอนหายใจและอยากจะร้องไห้อีกครั้งเพียงแต่ตอนนี้มันไม่เหลือน้ำตาแล้ว

[บ้าน] ตั้งแต่วันที่กลับจากโรงพยาบาล 2 วันแรก แทบจะลืมกินข้าวไปนอนอยู่ห้องยาย เผลอหลับก็มักจะสะดุ้งตื่นมาเวลา ตี 4 ที่ต้องออกไปช่วยยายขายโจ๊ก เรื่องของยายแม่เป็นคนทำทั้งหมด เทียนแค่โดนบอกให้กลับมารอที่บ้านหากต้องหาเอกสารอะไรเขามีหน้าที่แค่หาเอกสารให้่แม่เท่านั้น สภาพจิตใจตอนนี้ไม่ได้พร้อมที่จะถามอะไรทั้งนั้น หรือแ้แต่จะทักหาคนสำคัญอีกคน

[โรงพยาบาลหลายวันก่อน] หลังจากที่แยกกับปกป้อง เขาเดินกลับมาอย่างเหมือนคนจะหมดแรงข้อความจากคนที่เขารักถูกส่งมาบอกว่าถึงไหนแล้ว ดวงตาสั่นเครือมองข้อความนั้นไม่รู้เลยว่าจะพิมพ์ตอบว่ายังไงดี ...อยากกอดอีกจังเลย ขึ้นมาถึงชั้นยายกำลังพัก เสียงดังที่ดูวุ่นวายจากห้องยาย กับแม่ที่เดินออกมาจากห้องพอดีเหมือนกำลังหาตัวเขาอยู่ ใบหน้าที่ดูเครียดมากกว่าเดิมนั้นทำเอาเทียนใจตกไปอยู่กับพื้น +

/ทำอะไรเสร็จ /เดินไปกอด @p0kp0ngpkw.bsky.social

ฝนตก /นั่งมองฝน /มองไปที่เตียงยาย /คอยจับยายขยับตัวนิดหน่อยบีบๆนวดๆ ...หลายวันแล้วนะ

[14:13] ผ่านไป 10 นาที เสียงของป้าที่เหมือนกำลังพูดคุยกับใครที่เดินมาพร้อมกัน เทียนหันไปมอง ผู้หญิงที่อายุราวๆ 40 กว่าได้ทั้งโครงหน้าแทบจะเหมือนเขาทั้งหมด เทียนนิ่งไปครู่นึงก่อนที่จะยกมือไหว้ ป้าสะกิตผู้หญิงคนนั้นก่อนจะเอยชื่อ “อาเซีย ลูกลื้อน่ะ อาเทียน” บรรยากาศที่อึดอัดอยู่ๆก็กระจายตัว เพราะสีหน้าของผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ดูแสดงอะไรไปมากกว่าการมองมาที่เทียนนิ่งๆ +

[14:00] นั่งเอาหน้าเกยอยู่ข้างเตียง มองยายที่เริ่มจะมีสายมากมายมาติดตามตัว ...ทำไมไม่ดีขึ้นเลย มือขยับจับมือของยายเอาไว้ค่อยๆลูบอย่างเบาเหมือนกลัวว่าคนที่นอนอยู่จะเจ็บ เงยหน้าดูนาฬิกา ...ถึงเวลาเยี่ยมแล้วนิ ...ป้าจะมามั้ยนะ

[23:00] หลายวันที่ผ่านมา อยู่แต่โรงพยาบาลตัวเขาพลาดช่วงเวลาสำคัญไปเยอะ ป้าแถวบ้านที่ค่อยแวะเวียนมาหา จังหวะที่แยกตัวกลับมา ป้าบอกว่ายายรู้สึกขึ้นมาอยู่แปปนึง ดูเหมือนจะเป็นสัญญาณที่ดี พอรับรู้แบบนั้นเขาก็ดูมีกำลังใจขึ้นทุกครั้งกับการดูแลคนที่อยู่บนเตียง แต่มันคงดีกว่านี้ถ้ายายตื่นขึ้นมาตอนที่เขาอยู่ด้วย

/กำลังทำแบบฝึกอยู่ /ขมวดคิ้วเล็กๆ “กูก็กดเล่นๆ มึงรับทำไม?”

ช่วงนี้ยุ่งๆ เลยไม่ได้พูดถึงใครเลยขอเวลาหน่อยนะครับ

ประกาศจบคอมมูอย่างเป็นทางการ ทางทีมงานขอขอบคุณลูกมูทุกคนที่อยู่กับพวกเรามาจนถึงตอนนี้ ทั้งนี้ ผู้เล่นยังคงสามารถเล่นกันต่อได้ตามปกติเพียงแต่จะไม่มีการจัดอีเวนต์หรือการดูแลจากทีมงานแล้ว ทางเราจึงอยากขอความร่วมมือในการรักษากฎการโพสต์หน้าไทม์ไลน์กันด้วยนะครับ จาก ทีมงานปากคลอง. #PKW_COMMU

ฉันไม่เคยรู้ คนที่สำคัญ นั้นมีค่าแค่ไหน ฉันไม่เคยรู้ วันที่สวยงาม นั้นมีค่าเท่าไร ไม่เคยรู้เวลาที่เรามีกัน นั้นดีเท่าไร ไม่เคยรู้ว่าความคิดถึงมันทรมานแค่ไหน ไม่เคย ไม่เคย ไม่เคย เราจะคิดถึง คนที่สำคัญ เมื่อต้องจากกันไป เราจะคิดถึง วันที่สวยงาม เมื่อเวลาผ่านไป จะคิดถึงเวลาที่เรามีกัน เมื่อเธอต้องไป และตอนนี้รู้ไหม ว่าฉันคิดถึงเธอมากแค่ไหน ไม่เคย ไม่เคย จะลืม

[12:57] คุยอะไรเสร็จเรียบร้อยตัวเขาที่เป็นญาติคนเดียวตอนนี้เลยต้องเป็นคนเซ็นเอกสารยินยอมการรักษาต่อจากนี้ หยิบโทรศัพท์ที่ยังค้างข้อความเดิมเอาไว้อต่กดลบข้อความทิ้ง แชท : @p0kp0ngpkw.bsky.social : ขอโทษน่ะที่ตอบช้า พอดียายเข้าโรงพยาบาลเลยรีบออกมา : ที่โรงเรียนเป็นไงมั่ง