💥 𝚈𝚄𝚂𝙰𝚆𝙰 𝙰𝚉𝚄𝚂𝙷𝙸 ²⁻ᴴ (แอคทีฟตลอด)
@azushi-kmi.bsky.social
#KMI_commu 湯沢 あつし | ยูซาวะ อาสึชิ🐶 2-H | ชมรมบาสเกตบอล Doc : https://citly.me/fgOG6 (รบกวนอ่านให้ครบก่อนโค) แอคทีฟ : ทุกวัน เว้น เสาร์-อาทิตย์ |โค-เวิ่น DM
「 สวัสดีครับ~! ขอโทษที่ปล่อยให้ทุกคนคิดถึงเป็นเวลานาน ในที่สุดผมก็ได้รับของขวัญจากทุกคนแล้วครับ ทั้งจดหมาย โปสการ์ด สติกเกอร์ ขนม และข้อความจากทุก ๆ คน ขอบคุณสำหรับความรักที่มากมายขนาดนี้ ผมดีใจสุด ๆ เลยล่ะครับ! ผมได้ทำการติดความรักของพวกคุณลงในสมุดแล้วครับ แต่ตอนนี้ยังติดไม่หมดเลย กำลังทยอยติดครับ! จะเอาภาพมาลงให้ดูเรื่อย ๆ นะครับ~! (˶ˆᗜˆ˵) 」
"เซนเซย์อาจจะสอนพวกเธอก็จริง แต่อย่าท้าเซนเซย์แข่งนะคะ! เซนเซย์ไม่ใจดีนะ! ฮะๆ ล้อเล่นค่ะ" "ไม่เป็นไรนะคะ ตั้งใจไว้ เซนเซย์เชื่อว่าเธอทำได้!" (มาแปะเซนเซย์ตอนปัจจุบันสักหน่อยครับ คิดถึงนิดนึง รวมๆแล้วเซนเซย์ไม่เปลี่ยนไปจากเดิมเท่าไร)
#KMI_PiPoPiPo "อย่างนี้นี่เอง! ที่แท้เจ้าพวกนั้นก็เป็นเอเลี่ยนสินะ!" (จากคนบ้าเรื่องลี้ลับก็เลยกลายเป็นเนิร์ดเอเลี่ยนแทนจนได้!?)
#KMI_PiPoPiPo โดนเข้าแล้วล่ะ ! สาวน้อยที่อ้างว่าเอเลี่ยนไม่มีอยู่จริง ! (แวะมาแปะไมจังค่า า าา ไม่ได้แตะน้องนานเลยTvT 👽 )
#KMI_PiPoPiPo 🌟 ปิ๊ปโปะ ปิ๊ปโปะ เอเลี่ยนน่ะมีอยู่จริงนะ ! 👽 (unofficial event) “ ยูโฟ่ ! ครอปเซอร์เคิล ! พีระมิดกีซ่า ! ทฤษฎีที่เธอเคยเยาะเย้ยว่าตื้นเขินกลับกลายเป็นสิ่งที่เธอเชื่ออย่างสุดหัวใจ ” “ ตัวตนที่ค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความคลั่งไคล้… ” “ ฉันจะพาเธอกลับมาได้หรือเปล่านะ … ? ” รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...
#KMI_ShugakuRyokou /เดินดูแผนที่อยู่แถววัดโฮคันจิกับทามาโกะ ”จุดสแตมป์..อยู่แถวนี้หรือเปล่านะ“ ”…“ ”ทามาโกะซังมองอะไรอยู่น่ะ ได้ช่วยกันหาอยู่มั้ยครับ?” @kmi-tamago.bsky.social
(โคตรติ๋มอะ)
『 𝐓𝐎𝐅𝐔 』𝟐-𝐇 🍶🍱(ตอบช้า ป่วย/ปั่นคมช.)@kmitofu.bsky.social · last yr.#KMI_Nyugakushiki 10:00 เขาออกจากห้องประชุม แยกไปขึ้นห้องเรียน ระหว่างทางลมพัดทำให้เงยหน้าขึ้น เขามองซากุระ มองกลีบดอกไม้สีชมพู แต่ไม่ได้ชื่นชมความงามของมันแม้แต่น้อย ใบหน้าใต้เส้นผมปรกตามีแต่ความเหนื่อยล้า ไม่อยากไปโรงเรียนเลย มันบอกผู้อื่นที่สังเกตเห็นแบบนั้น แต่เอาเถอะ ปีหนึ่ง เขาก็รอดมาได้โดยไม่มีเพื่อนสักคน ปีสอง..เขาก็แค่.... ต้องรอดไปให้ถึงสิ้นเทอมอีกครั้ง
#KMI_Nyugakushiki 10:00 เขาออกจากห้องประชุม แยกไปขึ้นห้องเรียน ระหว่างทางลมพัดทำให้เงยหน้าขึ้น เขามองซากุระ มองกลีบดอกไม้สีชมพู แต่ไม่ได้ชื่นชมความงามของมันแม้แต่น้อย ใบหน้าใต้เส้นผมปรกตามีแต่ความเหนื่อยล้า ไม่อยากไปโรงเรียนเลย มันบอกผู้อื่นที่สังเกตเห็นแบบนั้น แต่เอาเถอะ ปีหนึ่ง เขาก็รอดมาได้โดยไม่มีเพื่อนสักคน ปีสอง..เขาก็แค่.... ต้องรอดไปให้ถึงสิ้นเทอมอีกครั้ง
