dl

@dllllb.bsky.social

คู่ชิปผมจะกลับมายัง

ในวินาทีนั้นเรากล้าพูดได้ว่าตัวเองตกหลุมรัก สำนวนที่ว่าสิบปากว่าไม่เท่าตาเห็นก็อุบัติขึ้นในมโนสำนึก ไม่รู้สิ แต่มันคงเป็นพลังของธรรมชาติกระมัง ที่ช่วยปลอบประโลมใจด้วยสิ่งที่เขาเป็น ทั้งเสียงน้ำไหล สีสันโทนเย็นไม่ฉูดฉาด และผู้คนที่สำนึกรักในสิ่งที่ควรหวงแหน พวกเราสองหินชะเง้อชะแง้อยู่ข้างห้วย ในท้องน้ำมีหินก้อนใหญ่ขนาดตั้งแต่เท่านิ้วโป้งไปจนถึงเท่ากำปั้น เจ้าหอมน้ำต่างยึดโยงระบบรากอยู่ใต้นั้นเอง

พิมพ์อะไรยาวๆในทวิตทีไร รู้สึกว่าไม่น่าเลย

ความสุขของฉันคืออ่านฟิคถึงตอนที่คู่ชิปจะได้เจอกัน อ้ากกกก

เห็น “รีวิวร้านหนังสือเปิดใหม่” แระ มีแตะๆ เรื่องหนังสือ+คาเฟ่ แต่เกิน 70% คือความ “สวย” และ “เหมาะแก่การถ่ายรูป” บอกซะด้วยซ้ำว่าจุดไหนเหมาะกะการถ่ายรูปบ้าง พ้มก็คิดอยู่นะ ตกลงเราไปร้านหนังสือเพื่อซื้อ+อ่านหนังสือ กับเอ็นจอยคาเฟ่หน่อยๆ หรือจะไปเพื่อหาจุดถ่ายรูปสวยๆ ลงโซเชียลไว้อวดว่านี่ฉันไปร้านหนังสือมานะ

อ่าน fifth avenue (เซฟต่อมาอีกที) ต่อติดง่ายมาก ขมแต่ชอบ คลอเดียมายเบบี้ที่ยังอยู่เชื่อมคสพและหาทางออกให้ความรู้สึกตัวเอง อ่านไปสามตอนผมอิ่มใจ

ชีวิตมันยากสำหรับทุกคน กินข้าวอร่อยก็บอกคนทำ เพลงเพราะก็บอกนักดนตรี อยากให้ทุกคนรู้ว่าฉัน appreciate สิ่งที่พวกเขาทำในโอกาสที่ทำได้

ตลกพวกติ่ง(รวมตัวเอง) เหมือนฟื้นตื่นเมื่อได้ฟิคคืนมา

[update] Identified: AO3 is now up! Some features have been temporarily disabled to allow us to bring the site back earlier than the four-week mark. At this time, icons across the site (user icons, collection icons, etc.) are disabled, external work importing is unavaila...

AO3 Down for Maintenance

AO3 is now up! Some features have been temporarily disabled to allow us to bring the site back earlier than the four-week mark. At this time, icons across the site (user icons, collection icons, etc.) are disabled, external work importing is unavaila...

stspg.io

เโ3กลับมาแล้วจริงมั้ย ได้เวลาหาฟิค loustat เรื่องแรก อมก ตื่นเต้น

กิจกรรมของทั้งสองท่านจากเมื่อวาน อาบแดดและนอนก่ายกัน

BildBild

ไม่มั่นใจว่าจะนิยามตัวเองว่าไงในเรื่องเพศ ช่วงนึงมั่นใจว่าไบ ตอนนี้เจออะไรมากขึ้นเริ่มคิดว่าหรือกุเป็นแพน

ดู the body ไปสองตอน ชอบลิสเบธมากแม้ไม่รู้ว่าจะเป็นอะไร ชอบไวบ์แปลกๆน่ากลัว กดฟอลไอจีคนแรก

Bild

การอยากกินอะไรแล้วได้กินน่าจะเป็นความสุขอีกอย่าง แต่ตอนนี้วันทำงานคือกินแค่เพื่อให้มีแรง วันหยุดก็อาศัยทำเองเท่าที่แม่มีของ 🙂

วันหยุดหน้าที่บุตรคือพาแม่ซื้อของอยู่อย่างนั้น

ทำงานบ้านมันขจัดความเครียดดีจริงๆ แต่ทำเสร็จหมดลืมล้างพัดลม เครียด หงุดหงิดกว่าเดิม

โรคทางจิตเวชมันยากน่ะ แบบมันทับซ้อนเยอะมากๆๆๆ จิง ๆ ไม่ใช่แค่ติ๊ก ๆ ตรงตาม criteria ละจบ เจาะเลือดสแกนสมองก็ไม่ช่วย ผมเข้าใจว่าทุกคนอยากได้วินิจฉัย อยากให้รักษาให้ตรงจุด แต่ทุกครั้งที่เราให้วินิจฉัย นั่นคือการ label คนไข้ไปเรียบร้อยแล้ว และหลายครั้งมันคือ label ที่ไม่มีใครตรวจทานว่าถูกรึไม่ใช่รึเปล่า เพราะงั้นหลาย ๆ ครั้งมันเลยช้า ด้วยความอยากให้ปลอดภัย 😞

ว่าด้วยการกลัวเสียเงินเยอะเลยไม่ค่อยได้ไปกินอะไรตอนเย็นกับคนอื่น เพราะคิดว่าเอาไปซื้อมากินกับแม่ดีกว่า

เศร้ากับการที่ประเทศไทยกำลังกลายเป็นขยะโลกมาก ทำทำไมกันวะ(รู้พอสมควรแหล่ะ แต่อยากตะโกนอ่ะ โกรธทุกตรง) เป็นประเทศที่อากาศไม่ได้หนาวสุดหรือร้อนสุด ผลไม้พืชผักอาหารหลากหลายตลอดปี แต่ตอนนี้พังหมด ดินพืชข้าวน้ำอากาศทำให้พังแล้วบังคับปชชซื้อจากนายทุนเหรอ กับเรื่องกดให้จมแล้วทำให้เป็นบุญคุณด้วยอีกอย่างในหลายๆมิติหลายเรื่องมากๆ ทั้งเศร้าทั้งโกรธทุกตรงเลย

ช่วงนี้รู้สึกว่าคนในทวิตมีความ tolerance ต่ออะไรที่แตกต่างไปจากค่าเฉลี่ย ไปจากสิ่งที่ตัวเองรู้จักน้อยลงแฮะ อย่างหนังสือที่ใช้คำที่อาจเห็นได้ไม่บ่อย ใช้วิธีจัดหน้าแบบที่ไม่ค่อยเห็น ฯลฯ

ปัญหานึงในการอ่าน Taiwan travelogue คือนึกไม่ออกว่าอาหารหรือขนมหน้าตาเป็นยังไง เพราะจะไปเสิร์ชแบบใช้ภาษาออกเสียงแบบฮกเกี้ยน แต้จิ๋ว ก็เทียบเสียงเป็นพินอินไม่เป็น อ่านถึงบท11 พอมีชื่อร้านซึ่งก็แปลไทย เลยต้องแกะจากเมือง+ old pastry shop ในที่สุดก็เจอ เค้กเค็ม ร้านxue hua zhai (เปิดปี 1900) กล่องละ 295 NTD ส่งในประเทศเท่านั้น แต่ตอนนี้ทีสาขาไทเปละ

BildBild