คือพอไปไล่ดูพวกงานไทยที่สนพ.หยิบทำใหม่ๆ ไม่นับคนที่ดังแบบจะเขียนอะไรก็เขียนนะ ส่วนใหญ่มันกลายเป็นแนวงานแบบ "ทำซีรีส์แหง" หรือไม่ก็ "ทำซีรีส์ได้ชัดๆ" แทบทั้งนั้นเลยอะ สะเทือนขวัญมากๆ

ยังตัดให้คลีนไม่ได้ ก็อะ ว่ากันไปก่อน ตอนนี้มันยังไม่ตอบทุกคำถามที่ตั้งให้ตัวเอง

เราไม่ควรมี Toxic relationship เคยคิดว่าต้องลดลงมาเหลือแค่งานอดิเรกไม่หวังว่ามันจะทำเงิน ซึ่งค้นพบว่าตัวเองนี่แหละที่ยอมไม่ได้หรอก เพราะงานมันลงแรงเยอะเกินกว่าจะทานทน lol ถ้าตัดต้องตัดให้คลีน

พอตั้งเวลาสำหรับโค้งสุดท้ายให้ตัวเองแล้วก็เออ เอาถึงแค่นี้แหละ ทำได้เท่าไหนเท่านั้นแล้ววะ lol ลองดูละกัน

ทุกครั้ง ความในใจก็จะสลิปออกไปว่า "เฮงซวย" ถถถถถถถถถ

การต้องยอมตัดใจว่าสุดท้ายด้วยตลาดตอนนี้ และสถานะเราตอนนี้ เราจะไม่สามารถกลับไปหาแฟนตาซีเพียวๆ ได้ โดยไม่มีวายพ่วงไปด้วยนี่มันช่าง เจ็บปวดซะจนอยากโยนถ้วยชามรามไหทิ้งแล้วเลิกทำรอบที่เจ็ดสิบห้าล้าน ถถถถถถถถถ

ไปทำแนวเกมฆ่ากันตายบ้างก็น่าจะดีไหนๆ เรามันก็ฆาตกรมาทุกเรื่อง (ผิด)

ฉากที่อยากไปให้ถึง (ไม่รู้จะได้ไปไหม) คือฉากของฟลอเรียน vs แม่ผัว ถถถถถถถถถถ ฉากหาเรื่องรังแกแม่ผัว ลูกสะใภ้ดีเด่น “เจ้าสนุกอยู่ใช่ไหม” “แน่นอน”

ไม่ชอบปกซ้ำอ้ะ แต่ถ้าต้องวาดใหม่หมด ตายพอดีกัน

หรือตัดทุกงานจริงๆ เล่มละบางๆแล้วรียูสปกซ้ำเปลี่ยนเลขหน้า ถถถถถถ

เลยยากแก่การเอางานเก่ามาทำ เพราะต้องมานั่งจัดใหม่หมด แค่คิดก็หมดแรง เหี่ยว

ที่เบื่อสุดคือตอนจัดเล่ม แต่พบว่าหลังจากจัดแม่งตั้งแต่ตอนเขียน งานเร็วขึ้นเยอะเลย คือดูตัดตกตั้งแต่เขียน ขอแค่วางอักษรได้พอดีก็ใช้ได้แล้วนี่…

ส่วนใหญ่คุมงบไม่ได้เ แถมชอบมองแรงงานตัวเอง = ฟรีจ้า นี่แหละ

ตอนแรกก็คิดว่า ใช้ภาพเก่ามารีไซเคิลก็พอ เซฟงบ ต่อมา วาดใหม่สักหน่อย เติมดีเทลนี้ลงไป… สิ้นหวัง

กู่พิษนี่มันก็ดีตรงนี้

จังหวะที่ใจเต้นแรงเพราะทุกอย่างลงล็อกประกบกันพอดีนี่โคตรดี เลิกเขียนนิยายไม่ได้เพราะงี้เลย ฮือ

พอสรุปที่ ปัญหาทั้งหมดเกิดจากแงวหนึ่งตัว รู้สึกพอใจ ตอบโจทย์

จะไม่หยุดทำจนกว่าจะพอใจในข้อความที่อยากเล่า ประมาณนี้มั้ง

ตอนที่มันยังไม่ลงตัวนี่จะรู้สึกว่าต้องค่อยๆ ขัด เป็นช่วงเวลาที่สนุกที่สุดเลยมั้ง เหมือนรอให้มันขึ้นรูป แล้วตกแต่ง

ปัญหาคือไม่รู้อะไรน่ากลัวไม่น่ากลัว

จริงๆ พบว่าพอมันถูกบีบให้สั้น และต้องจบแบบถึงไม่มีเล่มต่อก็ยังแสตนด์อะโลนได้ เหมือนหนังทำไว้รอภาคต่อ (ที่อาจจะงบไม่ผ่านอนุมัติ 555) ทำง่ายและติดลมมาก สนุกดี

ตุลานี้ก็น่าจะมีห้าตอนจอดเล่มใหม่ค่ะ แนวระทึกขวัญมั้ง อ่านเองยังไงก็ว่าเค้นความน่ากลัวไม่ขึ้น 55555 ตลกห้าบาทอยู่ดี ต้นใกล้เสร็จแล้ว ตอนนี้เหลือเกลาตอนจบ ยังไม่ค่อยตรงใจ น่าจะอีกสักพักค่ะ แต่ตุลาได้อ่านแน่นวล

ดันเป็นพวกมีความต้านทานงานสยองขวัญพอควร เลยมีปัญหาเวลาเขียนมาก เพราะไม่รู้ว่าน่ากลัวพอหรือยัง ก็อ่านเองแล้วแม่งไม่เห็นจะน่ากลัวเลย

พอขายสั้นๆ แล้วรู้สึกเหมือนสมัยก่อนที่เราซื้อการ์ตูนเล่มเดียวจบ รู้สึกว่ามันตัดสินใจง่ายขึ้น lol

ในหัวตอนนี้มีแต่พล็อตประหลาด (lit.) สำหรับ 5CH สรุปปีนี้ที่เหลืออาจจะออกแต่งานประหลาด 55555555

ตรวจอีกผิดอีก ความยากไม่ใช่พิมพ์ผิดชัดๆ แต่พิมพ์แม่งไม่ผิด แต่เสือกผิดความหมาย ใครข้าพ่อข้างี้ 555555 ก็พิมพ์ไปได้ วู้

ตอนนี้อ่านคัมปะเนี่ยนรอบแรกจบ คิดว่าเนื้อเรื่องปรับๆ แก้ๆ จนอยู่ตัวประมาณหนึ่งละ ละคือตอนทำ ด้วยความต้องรีบเก็บสตอรี่ เลยทำมาร์กเอาไว้ว่าค่อยมาเติมซีนเด็กไม่ดี แก้ไปก่อนให้ครบ นี่ก็เติมซีนครบละ โอเค พอ lol เดี๋ยวอ่านอีกรอบ เกลาอีกม้วน ก็คิดว่าน่าจะพอละ

กำลังจะดีใจว่าเหลืออกีแค่สิบตอนก็จะจบที่แก้รอบแรก แล้วสำนึกได้ว่าเมื่อวานบอกเหลือสิบสี่ กุทำมาสี่ตอนเองอ๋อวะ นั่งมานานเพียงนี้

ช่วงนี้โคนานิยายชอบมีการ์ตูนแถม หยักทำ แต่ตีตัวเองทุกครั้ง ถถถถถ

ไม่ได้แก้รื้อ แต่แก้แบบปรับดีเทลตรงนั้นตรงนี้ เหมือนเติมจุดเล็กน้อย ลบเหลี่ยม เพิ่มมุม ซึ่งสนุกนะ แต่เสียเวลา