พออายุค่อยๆเพิ่มขึ้น ความรับผิดชอบ ปัญหาเพิ่มขึ้น ก็กลายเป็นว่าไม่ค่อยได้หยุดคุยกับตัวเองเท่าไหร่ เหมือนสเกลของปัญหาที่เจอมันก็หนักขึ้นเรื่อยๆด้วยแหล่ะ พอมาถึงจุดนึงก็เลยเหมือนจำไปแล้วว่าพูดหรือเล่าออกไปก็ไม่ทำให้อะไรเปลี่ยนแปลง 😔
รู้สึกนอนไม่ดีมาหลายคืนแล้ว เมื่อคืนเลยตัดสินใจกลับไปกินยาครึ่งเม็ด สาส ง่วงทั้งวัน
ในใจมันก็เข้าใจแหล่ะ แต่แม่งก็แอบเศร้างะ ถ้าไม่ชอบกันแล้วก็อย่าทำร้ายกันต่อไม่ได้หร๊อ T - T )
ทำได้แค่แสดงฟามเปนห่วงต่อเพื่อน ๆ รอบตัว สุดท้ายต่อให้เราบอกว่ามันไม่ดีต่อสุขภาพจิตเธอนะ เธอยังมีทางเลือกอื่นอีกนะ แต่สุดท้ายถ้าเพื่อนเลือกที่จะทำ เลือกที่จะเชื่อ ก็ทำหยังไม่ได้อยู่ดี T - T ) ก็ได้แต่หวังว่าอย่าใจร้ายกับเพื่อนเรามากเกินไปเลยนะ Orz
ขนาดพระพุทธเจ้ายังไม่บำเพ็ญทุกขกิริยาเลย แล้วกุเป็นใครจะปิดแอร์นอน
แพลตฟอร์ม(ทุกอัน กุเหมารวม)หลังมีระบบเอนเกจเมนต์ ได้ตังจากยอดวิว คุณภาพต่ำลงทุกแพลตฟอร์มอ่ะ จากเดิมที่เคยอยู่กันสงบ มีถกเถียงกันบ้าง กลายสภาพเป็นสังคมอุดมคอนเทนต์ แข่งกันแรงแข่งกันแย่งซีน
ลำคานติ้กฟ้า อิดอก เบทยังไงก็ได้ให้คนมา interact กับโพสเยอะๆ ชีวิ้ต
อยากใช้ชีวิตเรื่อยๆแบบไม่ต้องคิดอะๆรสาก แต่ทุกวันนี้ต้องมานั่งคิดเผื่อๆคนอื่น น่าเบื่อ
เหนื่อยนิสหน่อย บางทีมันก็แอบอดคิดไม่ได้ว่าใช้ชีวิตอยู่เพื่อเป็นฟูกของใครสักคนอยู่หรือเปล่า
ช็อกมากพึ่งลองซื้อใน DLSite มันได้เป็นไฟล์ pdf เลยหรอแกร 🥹
เหนื่อย สองเดือนแรกของปีก็ทำหนุเบิร์นเอ้าจนไม่อยากทำไรละ
ไทมไลน์มีแต่บอกอยากร้องไห้ กี๊ดๆๆๆ แล้วกุก็เปิดงานทำต่อ T { } T
ช่วงนี้ทำแต่งานที่ scope งานไม่ชัดเจนสักอัน จาล้อง อิดอก
อยากให้คนย้ายเข้าบลูสกายเยอะๆแล้วปล่อยอิ x มันล่มสหายไปเถอะ 😔