แต่จริงๆถ้าเจอพอ.เหี้ยๆนิสัยหมาจนิง ไม่อยากเจอฟอกขาว ไหนๆเลวแล้ว ขอแบบสุดๆไม่ต้องมาทำให้น่าเห็นใจ
นั่งอ่านเก็บตกคอมเม้นเกี่ยวกะมังฮวาเรื่องหนึ่ง แล้วไปเจอหลายๆคนบอกอ่านทีเดียวไม่ไหว เนื้อเรื่องหนักเกิน ต้องถยอยอ่าน แล้วก็นั่งคิดว่า จริงด้วยใครมันจะโรคจิตอ่านรงดเดียวหมดวะ อ่อ ฉันเองโรคจิตคนนั้น
"Amalia หรอ? นักวิชาการแปลกๆคนนั้นที่จู่ๆก็โผล่มาที่สถานบันแล้วปรีกวิเวกไปอยู่คนเดียวกลางป่า ไม่ ฉันไม่ได้รู้จักเธอขนาดนั้นหรอก แค่เคยคุยกันตอนที่เธอเข้ามาพบรักษาการมหาปราญช์เท่านั้นน่ะ" - นักวิชาการภาควิชาเทคโนโลยีSumeru ◆ ชื่อ: Amalia ◆ ฉายา: อาตันตุกะพลัดถิ่น ◆ กัลยาณมิตรจากแดนเหนือ ◆ วิชั่น: น้ำ ◆ กลุ่มดาว: Diaspora maiden # GenshinImpact # Amalia
[เกชินยูเมะ อมาเลีย] เดิมทีข้าเป็นเพียงภูติไร้ที่มา เร่ร่อนจากเมืองเหนือลงมาถึงอารยธรรมทะเลทรายแสนห่างไกล ใช้ชีวิตผ่านร้อนผ่านหนาวเพียงผู้เดียวมาเนินนาน จนได้รับพรแห่งปัญญา จึงเกิดเป็นกายนี้ขึ้นมา นามของข้าคือ อมาเลีย ข้าเฝ้ามองมนุษย์จากที่ไกลแสนไกลกลางพงไพรอันกว้างขวาง อยู่ท่ามกลางเหล่าอารานาราอันใสซื่อ จนวันคืนผ่าไป ข้าฝันว่าสักวันจะได้ร่วมเป็นส่วนหนึ่งกับพวกเขาที่เฝ้ามอง
ดอกพิกุลเจ้าหอมกระจับจิต แม้พินิจแลดูน่าค้นหา เจ้าแพร่ดอกออกกลิ่นลอยล่องมา เย้าย้วนข้าไม่สิ้นตราบสิ้นใจ
จึงลงจูบลูบไล้เจ้าดวงจิต เมื่อได้คิดเผลอไผลไปหนักหนา เจ้าลอบร้องเอื้อนเอ่ยแผวแผวมา โอยดวงตาช่างน่ารักกระจับใจ แล้วจึงโอบอิงกายให้หายเหนื่อย เจ้าคงเมื่อยเหงื่อไคลไหลเต็มขา จงหลับเถิดหวานใจอย่ารอช้า แล้วตื่นมาเป็นของข้าแต่ผู้เดียว
จึงถอนกายทิ้งตัวลงพักผ่อน เจ้าบังอรบังเสียงทั้งซ้ายขวา แล้วเหยียดกายเกียจคร้านดังวิฬาร งามค้ำค่าดังนางในเทพี
รักเจ้าเอ๋ยรักเจ้าจากดวงจิต แม้อุทิศทั้งชีวิตเทียบมิได้ ยามลืมตาคิดถึงถึงวันตาย ชีพมลายขอทอดกายเตียงข้าวกัน
เจ้านางนวล หวนกลับ มาคืนถิ่น สิ้นชีวิน พักผ่อน ลงเถิดหนา เจ้านกน้อย ล่องลอย กลางนภา เมื่อกาลหน้า พบกันใหม่ ในโลกา
มาติคิแอบฟินคนเดว จดแต๋มเวห์ พี่เวกำลังฟึดฟัดกบการกระทำไอแต๋ม ไม่ไหวแล้ว ขอบายกับนายล่ะไอ้บ้า ก่อนมี่พี่จะออกจากบ้าน ไอ้แต๋มก็เดินมานิ่งๆแล้วค่อยๆกระซิบกะพี่ว่า "ผมรู้ สุดท้ายไม่ว่าจะยังไง" "พี่ก็ตะกลับมาหาผมอยู่" . . . . . . . "เพราะนายลืมเมรัคห์ไว้ตรงตั่งไง"
เจ้าปักษาไม่อาจบินขึ้นฟ้า ดังตัวข้าไม่อาจเคียงข้างท่าน ช่างอดสูไม่ชวนมองดังโลกันตร์ เพราะฉะนั้นปล่อยข้าไปเถอะแก้วตา
จึงเคียดแค้นพวกท่านไม่ลดละ เสียสละสัจจะไปหมดสิ้น เหลือแต่เพียงวาจาไม่เป็นจริง ท่านช่างหยิ่งผยองด้วยอัตตา ทั้งจงเกลียดจงชังเข้ากระดูก แม้จะถูกลงโทษจนสุญสิ้น จงอย่าลืมสิ่งที่ทำบนกายิน ข้าจะกลืนและกินสุริยา
ถ้อยคำหวานหยาดย้อยปาดน้ำผึ้ง คิดคะนึงถึงรักอย่างหนักหนา โอ้ย ทรามเชยใยเจ้าไม่หันมา รักจนข้าแทบสิ้นทั้งชีวัน ใยเจ้าจึงโหดร้ายได้เพียงนี้ ทรวงอกพี่เจิ่งนองทั้งซ้ายขวา เจ้านกน้อยทำร้ายอย่างเฉยชา ซ้ำอุราลืมสิ้นความอาวร
"เทพเหมันต์ นานแล้วที่ไม่เจอเจ้า" สุรเสียงดังก้องบนโถงทางเดินเทวลัย คำถ้อยอันอ่อนโยนดังแสงตะวันโอบกอด แต่สำหรับเขานั้นกลับรู้สึกร้อนราวกับจะโดนหลอมละลาย ความสั่นสะท้านจากความรู้สึกบางอย่างคลานบนปลายนิ้วขาว สุดท้ายก็จำต้องกดลงไปแล้วจึงหันไปเผชิญกับเทพอีกตน "สายันต์สวัสดิ์ เทพสุริยัน ยินดีที่ได้พบอีกครา ข้าเสียมารยาทแล้วที่ไม่ทักทายท่านก่อน อภัยข้าด้วย"
อ่า องค์เทพผู้สูงส่ง ปฐมเทพผู้สร้างชีวา ผู้โอบกอดมวลแมลงด้วยความอารี อะไรกันดึงพวกท่านลงมาตกต่ำ? อะไรที่ทำให้พวกท่ายเหยียบย่ำเกียรติและศักดิ์ศรีตนได้เพียงนี้? เหล่าเทพผู้น่าศัทธา โปรดบอกข้าที ใยพวกท่านจึงได้น่าเวทนาเหลือเกิน น้ำตานองเจิ่งหน้า โหยหาแทบอาลัย ละทั้งผู้ศัทธา ทำตัวราวกับเป็นเพียงคยโง่เง่า ไม่เหลือสูงส่งดังเก่า . . . ... น่าสมเพชเหลือเกิน
ในที่นี้ ไม่มีใครเข้าใจเขาสักคน ไม่เจอพวกบ้า ก็เจอน่ารำคาญ เวียงดังโวกเวกไปมาไม่เลิกทั่วทุกมุมคฤหาสน์ สิ่งที่ดีที่สุดสำหนับตัวเขาก็คงมีแต่ในโลงศพเงียบๆกับความมืดที่พอจะทำให้เขาสงบสติลงได้บ้าง และก็คงไม่มีพวกบ้าที่ไหนมาแงะฝาโลงออกเพื่อทำลายความเงียบนี่หรอก "เอ่อ คุณเอซอปอยู่มั้ยครับ?" ก็แค่'คงจะ'น่ะนะ
ไวท์กัตโตะ Do I look like your girlfriend? Ref. "ผมดูเหมือน 'คนรัก' ของคุณหรอครับ?" "ม ไม่ใช่..ไม่ ผ ผมหมายถึง ใช่ คุณดูคล้ายเขา..มาก" "ทั้งหน้า...ทรงผม คุณดูคล้ายเขาเหลือเกิน ต่างกันแค่ชุดกับสีผม.....กับรอยยิ้ม ............เขาไม่เคยยิ้มมาก่อน......" "ข ขอโทษ อย่าจ้องผมแบบนั้น ลเลย ขอโทษที่เสียมารยาท...ผมไม่ได้ตั้งใจ..."
วัตสันเหมันต์ บ่านวันจันทร์กับวิชาน่าเบื่อเหมือนเคย ปากครูหน้าเดิมพูดไปไม่มีพัก สมองเขาก็คิดเรื่องอื่นไม่หยุดเช่นกัน เรื่องที่สอนเข้าหูซ้านทะลุหูขวา ตากรอกกลิ้งไปทั่วทุกมุมห้องจนเห็นผู้ร่วมชะตากรรมหลายรายสภาพไม่ค่อยต่างกันเท่าไหร่ มีตั้งแต่ระดับเดียวกับเขาจนถึงพวกไม่เอาอะไรถึงขีดสุด อย่างคนข้างๆเขา ตาหลับพริ้มไม่เอาอะไรแล้วบนโลกใบนี้แต่เขาก็คิดว่าเป็นการตัดสินท่ดีกว่าต้องมานั่งฟัง+
สตอรี่ไอหมาไอแมวครือ มันแอบชอบไอแมรวใช่ป่ะ แต่รุ้ว่าไอแมรวชอบรุ่นพี่ เลยแบบชิ ยอมกะได้แต่ก็แอบมองไม่ห่าง หยอดนิดหยอดหน่อย แล้วไปนั่งเส้าคนเดียวแล้วไอพี่อัลปาก้าก็มาเจอแฃ้วก็ล้อมัน
มาติคิแอบฟินคนเดว จดแต๋มเวห์ พี่เวกำลังฟึดฟัดกบการกระทำไอแต๋ม ไม่ไหวแล้ว ขอบายกับนายล่ะไอ้บ้า ก่อนมี่พี่จะออกจากบ้าน ไอ้แต๋มก็เดินมานิ่งๆแล้วค่อยๆกระซิบกะพี่ว่า "ผมรู้ สุดท้ายไม่ว่าจะยังไง" "พี่ก็ตะกลับมาหาผมอยู่" . . . . . . . "เพราะนายลืมเมรัคห์ไว้ตรงตั่งไง"
