Sketch Vernon (again) 😣🫶🏻

#นุ้งเคียอ่าน ผมกลัว...มาริก

ชอบความรู้สึกแบบ i feel so small ในความหมายของการตื่นตะลึงยามอยู่ท่ามกลางธรรมชาติหรือสิ่งปลูกสร้างตระการตาอ่ะ อะไรแบบนี้มันทิ้ง aftertaste ไว้ให้ความทรงจำได้ดีมาก

ตอนได้เห็นทัชมาฮาลครั้งแรก 🥹 นี่เป็นคนไม่อินกับทัชมาฮาลเลยแต่ว่าไปอัคราก็เลยเออๆ แวะไปหน่อยแล้วกัน ตอนไปลำบากมากต้องตื่นตี 4 มาเตรียมตัวเพราะไปสายคนจะเยอะ ก่อนเข้าจนทก็ห้ามพกโน่นนี่นั่นติดตัว ลิปสติกกุญแจยังห้าม แต่พอได้เห็นกับตาคือชะงักไปเลย มันยิ่งใหญ่มันอาบไล้แสงตะวันแบบที่ทำให้เราตกใจว่ามนุษย์นะโคตรจะเล็กจ้อยแต่มนุษย์นี่แหละที่สร้างศิลปะสุดอลังการแบบนี้ออกมาได้ด้วยสองมือ

มม.@marchsmn.bsky.social · 5mo ago

ทุกคนเคยมี magic moment กันไหมนะ สำหรับเรามันคือชั่วเวลาขณะหนึ่งที่มันมีเหตุการณ์ชวนประทับใจบางอย่าง ทั้งที่มันไม่ใช่เรื่องที่เหมือนจะเป็น core memory ได้แต่ก็เป็น อย่างเช่น สมัยประถมนี่โรงเรียนอยู่ติดทะเล ติดปากอ่าว ได้ยินเสียงหวูดเรือมากับลมทะเลทุกวัน มีอยู่ครั้งนึงเดินอยู่ตรงระเบียงที่เป็นทางลมพอดี ลมทะเลพัดผ่านหน้า เสียงหวูดเรือ แสงแดด กลิ่นทะเล มันตรึงในใจทุกรายละเอียดเลย

รำคาญพวกด่าคนอื่นไว้เยอะแต่กลัวคนจะด่ากลับมากเหมือนกันนะ จะทำอะไรทีเลยต้องมาตั้งคำถาม เอ้อ มั่นๆ ในจุดยืนและทัศนิคติตัวเองหน่อย มั่นเหมือนเวลาด่าคนอื่นน่ะจ่ะ

เสว T////T

ถ้างานเขียนคุณโบยังโดนแบบนั้นได้ว่าชูสงคราม ผมคงไม่จับอะไรพีเรียดเลย เพราะไม่ใช่ตัวละครทุดตัวจะไม่เอาสงคราม สตอรี่อีกไรอีก จบตรงรั้รแหละ ไม่กล้าเขียน รุธิราสมัยออกรบก็พับลงไหไป

บอกหมอดูว่า คนอ่านเค้าชอบวอติเกิ้นกันน้า หมอดูตอบว่า "เพราะมันเป็นเคะไงคะ ถ้ามันนิสัยแบบนี้แล้วเป็นเมะคงโดนด่ากระจาย" 🤣🤣🤣🤣

แต่คนไทยให้โอกาสนักเขียนต่างชาติมากกว่านักเขียนไทย นักเขียนต่างชาติเขียนเล่มแรกๆ มีพล็อตโฮล ปมเบา หรือบ้งก็ยังตามอ่านเรื่องต่อไป แต่พอเป็นนักเขียนไทยทำแบบนั้นบ้างกลับไม่มีใครให้โอกาส

เวลาคนยุคเรา ๆ มองย้อนไปช่วง 2475 เราว่ามันมีอยู่ไม่กี่อย่างที่จะนึกได้เป็นอันดับแรกๆ พวกเรื่องชนชั้น การเปลี่ยนแปลงการปกครอง ทหาร สงครามโลก ฯลฯ พวกความสัมพันธ์นายบ่าวก็เป็น trope ที่นิยายไทย/ละครไทย หยิบมาใช้กันประจำ บังเอิญเล่น elements เหล่านี้ซ้ำกันได้อยู่แล้ว ไม่อยากให้คิดว่างานที่เกิดหลังจากจวบระพีฯ ที่หยิบสิ่งเหล่านี้มาเล่า จะลอกไปเสียหมด ต้องดูแง่มุมอื่นประกอบด้วย

ที่สุดแล้วยกให้ทวีตที่ว่าโยยา romanticize สงคราม แบบ ค่ะ ถ้าไม่เคยอ่านไม่ต้องแสดงความคิดเห็นเรื่องนี้ก็ได้ค่ะ มีอีกหลายเรื่องที่พี่แสดงความคิดเห็นได้ค่ะ ทั้ง 112 เอย เรื่องลิขสิทธิ์เอย

My GOAT of storytelling, Thai fiction:

I said what i said naka😔

พิมในนี้ละกัน แค่อยากรู้ว่าซักวันมองกลับมาเขาจะละอายใจกันบ้างมั้ยที่สร้างแผลใจให้คนตั้งหลายคน ที่ไม่ได้ผิดอะไร เพียงเพื่ออวยกันอยู่ในโอ่งว่า มุช่วลชั้นตระหนักรู้ ดีแล้วที่เรามาเจอกัน ทั้งโลกแม่งมีแค่พวกเราที่ตระหนักรุ้ คืออยากรู้จริงๆอะ การทำตัวเปนไม้บรรทัดของทุกอย่างทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้ดีเด่อะไรแต่มาไล่จั้ดชาวบ้าน คือมีความสุขมากไหม

กี่รอบก็เหมือนเดิมจิงๆ เอาเหอะะะะะ54555555555555555

อีกอันที่คิดว่าเป็นปัญหาของการ adaptation เว็บตูนในไทยเป็นสื่ออื่นคือ การอนุญาตให้ collaboration หรือการทำทำสินค้าอื่นของตัวเองออกมา งานดัดแปลงจากหนังสือไม่มีปัญหานี้เท่าไหร่ แต่เว็บตูนขายภาพ ขายคาร์ แต่ถูกจำกัดด้วย exclusive license เป็นระยะเวลาหนึ่ง โดยเอาไปต่อยอดทำอะไรเองไม่ได้ ก็ค่อนข้างขัดธรรมชาติงานคอมิกที่ขายงานภาพ พอใช้ template สัญญาเดียวกันหมดก็เป็นปัญหา

เข้าทวิตไปเจอเรื่องหดหู่ของสายงานศิลปะอีกละ มนุดเราต้องทำกันขนาดนี้เลยหรอ แล้วจากอโยธยาอย่างเดียวคุณเขาโดนหลายเรื่อง หลายรอบแล้วอะ 🥲

เพิ่งรู้ว่าเวลาขายสิทธิ์งานไปเป็นซีรี่ส์หรือตีพิมพ์กับสนพ. ในไทยบางเจ้า เจ้าของสิทธิ์จะโดนจำกัดสิทธิ์ห้ามทำกู๊ดหรือต่อยอดงานตัวเอง ต้องผ่านสนพ. หรือค่ายซีรี่ส์เท่านั้น พอไปดูสัญญาสนพ. นั้นที่เซ็นต์ก่อนมาให้เว็บตูนดูแล เออมันจำกัดสิทธิ์จริงด้วย เรียกว่าโชคดีมั้ยที่ได้เว็บตูนช่วยกันนายทุนไทยให้แทนนี่เลยทำของขายเองได้อยู่

ทำ cv ส่งจารขำๆช้านยังขก เรียนจบไปพี่จะเอายังไงกับชีวิตดีน้อ5455445555555555555 ใครก็ได้ช่วยถุกใจหนูตอนฝึกงานที ซื้อตัวกุไปเลยยยยยยยย

ไม่รุ้นะ ถ้าคิดว่าจะทำยังไงก็ได้เพื่อให้ได้อำนาจมาอยู่ในมือแล้วจะได้ "ทำอะไรได้จริงๆ" แต่ไม่รู้เส้นอยู่ตรงไหน bar อยู่ตรงไหน แล้วปลายทางมันคือยังไงอะ ไปดีลกับทหารให้รปห.งี้เลยมั้ย ได้อำนาจแน่

ทวิตเตอร์มันห่วยลงขนาดนี้เพราะมันถูกซื้อไปโดยเจ้าของที่ไม่เข้าใจธรรมชาติของมัน คัลเจ้อของมัน แล้วก็เป็นชายแท้อีโก้สูงที่ทำลายสังคมดั้งเดิมของมันทิ้ง เสี้ยมให้คนทะเลาะกัน ฟี้ดแค่ข้อความท้อสิก ตอนนี้ก็กลายสภาพเป็นแอพชื่อเห่ยๆ อัลกอริทึ่มห่วยๆ กับระบบเสริจที่พังพินาศ น่าเศร้าที่เราแคร์คนในนั้นมากกว่าที่อื่นๆจนยอมทนๆอยู่ ทั้งที่แม่งเละๆเทะๆไปหมดแล้ว เสียใจ

ฝากภาพรีวิวนี้ มอบแด่งานเขียนขึ้นหิ้งเรื่องแรกแห่งปี ๒๕๖๙ “ รติรสรำพัน ” — review #รติรสรำพัน ขอเชิญมารู้จักงานไทยพีเรียดที่เปี่ยมด้วยมนตร์ขลังแห่งหิมพานต์ งามซึ้งด้วยตำนานรักแต่ปางบรรพ์ รุ่มรวยด้วยวรรณศิลป์ทางภาษา และเหนือสิ่งอื่นใด ฟุ้งกรุ่นไปด้วยบรรยากาศแสนอบอุ่นของครอบครัว #readwithwhatev6

ทวิตล่มอีกแลว

อันนี้ถอดหมวกนักเขียนแล้วพูดด้วยอินเนอร์นักเรียนเสดสาด (🤢) เลยนะ 5555 หนังสือไม่ใช่เสื้อผ้าคสอ มันต้องใช้เวลาในการทำความเข้าใจตัวสินค้า ไม่ใช่สิ่งที่จะกระตุ้นให้ซื้อได้ง่าย ๆ ไว ๆ เข้าใจว่าเป้าหมายที่ต้องการมันวัดผลได้เป็นตัวเลข แต่ตัวเลขที่วัดได้ในระยะสั้นจะยั่งยืนได้ยังไงกับการสร้างฐานผู้บริโภคระยะยาว เขาไม่อินเขาเบื่อเดี๋ยวเขาก็ไป ถ้าอยากขายได้ยาว ๆ มันต้องไม่ใช่วิธีแบบที่ทำอยู่แน่นอน

รู้สึกว่าพฤติกรรมผู้บริโภคในตลาดหนังสือช่วง 3 ปีที่ผ่านมาเปลี่ยนไปพอสมควร ซึ่งเอาจริง ในช่วงปีที่ว่านี่ consumerism มันน่ากลัวขึ้นในทุกประเภทสินค้านั่นแหละ ประเด็นคือบรรดาสำนักพิมพ์พากันปรับตัวตามเทรนด์นี้เหมือนไม่รู้จัก nature ของผู้บริโภคหนังสือ ในแง่หนึ่งคือมันช่วยกระตุ้นให้ผู้บริโภคใหม่ ๆ เข้ามาจับจ่ายหนังสือมากขึ้น แต่ถามว่ามันจะยั่งยืนไหมกับกระตุ้นให้บริโภคเร็ว ๆ ไว ๆ กับสินค้าประเภทนี้

#ออร์ก้าเขียนหนังสือ #StillwaterAlphaPrison Stillwater, Life in An Alpha Men's Prison มาโฆษณา เล่มนี้เป็น Crime, Prison Novel เซตติ้ง Omegaverse ค่ะ เป็นเรื่องของเหล่านักโทษ อยู่ในเรือนจำเกือบ 100% ฆาตกรต่อเนื่องที่เป็นโอเมกาต้องไปรับโทษในเรือนจำความมั่นคงสูงซึ่งปกติคุมขังเฉพาะอัลฟากับเบตาคดีร้ายแรง แนะนำสำหรับนักอ่านชั้นมัธยมขึ้นไปค่ะ ☺️

เห็นคนบอกชอบคุยกับเอไอเพราะไม่รำคาญเรา ไม่ต้องรบกวนคนอื่น ฯลฯ แล้วทั้งสงสารทั้งเศร้า เพราะความ struggle ในการมีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น การถูกเข้าใจผิด การเข้าใจผิด ความเจ็บปวด ความสุข ความเศร้า ก็เป็นสิ่งที่ทำให้คนเข้าใจการอยู่ในสังคมเหมือนกัน แต่นี่คนไม่พยายามแล้ว ยอมแพ้กันไปเลย อยากให้คนที่คุยด้วยเข้าใจ เอาอกเอาใจ ไม่ขัดใจตลอดเวลา

Cel 🍋🍷🕯️🎄@celestophia.bsky.social · 9mo ago

คือเราทำวิจัยเรื่องเไ as emotional support ใช่ปะ สัมไปละรู้สึกว่าแบบ จริง ๆ คนเรามันโดดเดี่ยวกว่าที่คิดอีกนะ โดดเดี่ยวจนกลายเป็นเผลอพึ่งพาสิ่งเหล่านี้มากจนน่ากลัว

#เย็นย่ำกับคำลวง — a self portrait 1 มันมีชื่อเรียกนะ—การคิดแบบสวนทางข้อเท็จจริง—แนวคิดที่ว่าชีวิตจะดำเนินไปอย่างเรียบร้อยราบรื่นจากต้นเสมอปลายหากตัวเราไม่ได้ตัดสินใจอย่างหนึ่งลงไป ถ้าตั้งใจเรียนกว่านี้ ถ้าคว้างานบริษัทระดับโลกไว้ได้ ถ้าแต่งงานกับผู้หญิงที่เคยนอนด้วยสมัยมัธยมต้น ถ้าไม่เกิดเป็นลูกคนกลาง แต่พอพูดเรื่องนี้ทีไร ไอ้เซ้งก็จะหาว www.readawrite.com/a/9bddcb0f84...