Αν έρθετε ποτέ στην Καλαμάτα, μην παραλείψετε να πάτε στο Κάρδαμο για φαγητό. Γλειψαμε και τα πιάτα. Μόνο στο γλυκό είχαμε την υπομονή και την ψυχραιμία να φωτογραφίσουμε πρώτα.
mariatrotero
@mariatrotero.bsky.social
Πρώην ζαχαροπλάστισσα και η πιο καλή γκαρσόνα. Ιδιοκτήτρια του θρυλικού chez Gilles στο Τολό. Νυν ξενοδόχα. Μεγαλοκοπέλα προς το γιαγιά, αιώνια φοιτήτρια. mariatrotero.blogspot.gr www.avli-balkoni.gr
Παραλιακή Καλαμάτας. Ότι απέμεινε από το σνακ των παιδιών. Ή αλλιώς ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΦΑΓΟΠΟΤΙ.
Ότι ακριβώς είπε η γκρινιάρα κι άλλα τόσα γι αυτή την συγκλονιστική παράσταση που μας έδωσε μια γροθιά στο στομάχι. Θα πω μόνο για τα δύο μικρά παιδιά που έπαιζαν σαν έμπειροι ηθοποιοί. Θα μιλήσω ακόμα για τα λοξά παιδιά του λοξία Απόλλωνα, ειδικά για το πανέμορφο κορίτσι με το σύνδρομο ντάουν.
Και θέλω να μιλήσω κι άλλο, κι άλλο για αυτήν την παράσταση. Που δεν ήταν αρχαία τραγωδία, την παρίστανε. Είχε τα ονόματα και τα λόγια της, αλλά ήταν παιγμενη σπαρακτικά μπροστά μας όλη η καταστροφή που ανεχόμαστε τώρα, η δικιά μας, η ξένη, όλες ιδιες, όλες μία.
Κάποιος με πήρε τηλεφωνο 5 μέρες μετά τη κηδεία να με ρωτήσει αν είμαι καλά κι ότι αν δυο άτομα μοιράζονται έστω και μια ανάμνηση,ακόμα και να φύγουν τα δύο αυτά άτομα απ´τη ζωή τότε η ανάμνηση δεν θα σβηστεί ποτέ γιατί προϋπήρχε ήδη στο χρόνο.Αν το θέλετε να το χρησιμοποιησετε κάπου,ελεύθερα
Απόψε στο μικρό της Επιδαύρου Τάσος Απόστολου, Μαρίνα Σαττι, μια χορωδία από καμμιά εικοσαριά κοπέλες, ομορφες και δροσερές σαν τα κρύα τα νερά στο λιοπύρι του καλοκαιριού, 7 όργανα , η καταπληκτική μαέστρος, μας έπαιξαν την μουσική του Χαράλαμπου Γωγιού. Όλοι υπέροχοι www.more.com/gr-el/ticket...
more.com
Είδαμε και την Οδύσσεια. Εντάξει. Δεν κόψαμε φλέβες. Μετριο. Οι μάχες διαρκούσαν πολύ, τα εφέ δεν ήταν σπουδαία για αμερικάνικο έργο. Ίσως αν το βλέπαμε σε imax να μας φαινόταν καλύτερο. Αυτό που μας ξένισε ήταν το happy end στο τέλος, με τον ήρωα να χάνεται στο βάθος του ορίζοντα με το ταίρι του.
Αντί αυτού ήρθαμε στο θερινό του Άργους που είναι ένα πολύ όμορφο σινεμά κάτω από το κάστρο Λάρισας. Θα δούμε Οδύσσεια. Για να δούμε. !!!!!!
Ήρθαμε στην Επίδαυρο για Τρωάδες, αλλά η παράσταση ακυρώθηκε λόγω πυρκαγιών. Λίγο το κακό ότι χάσαμε μια παράσταση. Το πραγματικό κακό είναι ότι η χώρα μας καίγεται κάθε καλοκαίρι και μένουν πίσω στάχτες και αποκαΐδια. 😢😢😢😢
Ήρθαμε στην Επίδαυρο για Τρωάδες, αλλά η παράσταση ακυρώθηκε λόγω πυρκαγιών. Λίγο το κακό ότι χάσαμε μια παράσταση. Το πραγματικό κακό είναι ότι η χώρα μας καίγεται κάθε καλοκαίρι και μένουν πίσω στάχτες και αποκαΐδια. 😢😢😢😢
Δεν ξέρω για σας , αλλά εγώ έτσι και πέσω σε βιβλίο που μ αρέσει, γίνομαι ένας ανυπόμονος εραστης. Πέφτω με τα μούτρα, ξενυχτάω μαζί του και δεν το αφήνω μέχρι να τελειώσω.
Να χάνομαι με τις ώρες στη θάλασσα και να διαβάζω το απόβραδο εκεί που σκαει το κύμα. Μου λείπει τα τελευταία χρόνια πολύ. Και αυτά που ποτέ δεν χανονται. Θερινά σινεμά, τα χρώματα στο ηλιοβασιλεμα, βόλτες σε μερη της Αθήνας και δεν θα τα χαρείς ποτέ άλλοτε άδεια.
...αρώματα..η μυρωδιά του πράσινου κάτω από τον καυτό ήλιο,πεύκο,αλμύρα θαλασσινή...κοτόπουλο με πατάτες να ψήνεται στον φούρνο της μαμάς τα Κυριακάτικα μεσημέρια...παγωτό γρανίτα,άρωμα καρπούζι και Κόπερτον...δροσερά καθαρά σεντόνια,νυχτολούλουδο κι αγιοκλημα στην νυχτερινή αυρα....ξενοιασιά...😘😏😏
Καλοκαίρι για μας είναι τα παγωτά και τα μπάνια που μετρούσαμε όταν είμασταν παιδιά. Το καρπούζι που τρώμε το απόγευμα μετά την σιέστα. Τα βιβλία που δεν προλάβαμε τον χειμώνα να διαβάσουμε. Οι τσάρκες στο φεγγαρόφωτο με το αμόρε. Τα θερινά τα σινεμά. Τα μεταμεσονύχτια πάρτυ στην άμμο. Για σας;
<<Όσο έλειπες Το στήθος μου με πονούσε Οι ρίγες μου μ έκαιγαν Σ ενοιωθα στην κοιλιά μου>> Μια ιστορία αγάπης με τέλος τραγικό. Μια Αβάν Γκαρντ παράσταση με δύο φωνές και έξι όργανα. στο μικρό της Επιδαύρου 1961 Κορνήλιος Σελαμσής και Γιάννης Φραγκούλης. Τα μικρά μου βίντεο ενόχλησαν και έτσι..
Απόψε στην Επίδαυρο απολαμβάναμε μια παράσταση σύγχρονη, εμπνευσμένη, δημιουργική, ντυμένη με μια εξαίσια μουσική. Και ήρθε η βροχή και μας το χάλασε. Η παράσταση διακόπηκε και φύγαμε όλοι άρον-άρον μουσκεμένοι. Κρίμα! Έχασαν το χειροκρότημα που τους άξιζε. Ειρήνη του Αριστοφάνη.
Όσοι πιστοί προσέλθετε. Για vacherin στη βεράντα μας. Υπό τον ήχο των τζιτζικιών. Κι έχει ένα δροσερό αεράκι που σου ευφραίνει την ψυχή.
Ας είμαστε συγκεκριμένοι. Ο μοναδικός καρκίνος στον πλανήτη είναι ο δυτικός άνθρωπος (ο καταναλωτικός, ο επεκτατισμός, ο ιμπεριαλιστής). Για αιώνες, χιλιάδες πολιτισμοί ζούσαν, και ζουν, συμβιωτικά με την φύση αλλά και μεταξύ τους.
Αν τυχόν έρθετε στο λάιβ του Monsieur Minimal αυτή την Πέμπτη θα είμαι εκεί ως guest σε αυτό το κομμάτι 🎶 youtu.be/oktbhhOn9ik?...
Monsieur Minimal feat Ursula (a.k.a Νατασα Γιανναράκη) - L'embrassade (French Version)
YouTube video by Monsieur Minimal
youtu.be
Ελεύθερος μαζί μα και κατάδικος Να φεύγεις με το [πρέπει να γυρίσεις]… Τα πορτοκάλια της παλιάς Επιδαύρου, του Θοδωρή Γκόνη στο μικρό θέατρο. Μια ποιητική νοσταλγική παράσταση για τους γονείς μας που καλλιεργούσαν τα χωράφια, μια ομάδα νέων που τραγούδησαν την ιστορία τους και καταχειροκροτήθηκαν.
Το μεγαλύτερο κόλπο του διάβολου είναι να κάνει τους άλλους να πιστεύουν ότι δεν υπάρχει
Sempé - La suprême astuce du Diable, c’est précisément de faire croire qu’il n’existe pas.
Ο Κωνσταντίνος Βήτα είναι ένας καταξιωμένος καλλιτέχνης και δεν έχει ανάγκη από τη δική μου κριτική για το έργο του. Ωστόσο να καταθέσω τη μικρή ταπεινή μου άποψη για τα 9 νούφαρα που είδα το Σάββατο στο μικρό. Το ρεμπέτικο τραγούδι έχει πόνο, καημό, παράπονο. Η δική του βερσιόν δεν βγάζει το ίδιο.
Καλλιτέχνες απ όλο τον κόσμο έχουν δώσει το δικό τους στίγμα κι έχουν δημιουργήσει όπερες, θεατρικά όλων των ειδών με επιτυχία. Χθες στην Επίδαυρο οι Βακχες του Γκάρντεφ με τους Tiger Lillies έδωσαν μια άλλη ματιά, αλλά το ίδιο μήνυμα. Έτσι κι αλλιώς το θέατρο είναι δημιουργία, είναι ΤΕΧΝΗ.
Κάθε καλοκαίρι συγχύζομαι με τους άσχετους που επιμένουν να θέλουν τις παραστάσεις του αρχαίου θεάτρου δοσμένες αρχαιοπρεπώς. Όπως τις παρουσίαζαν την δεκαετία του 60 και του 70. Τα σωζώμενα έργα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας είναι τόσο δυνατά και διαχρονικά που εμπνέουν για δημιουργία.
Κάθε καλοκαίρι συγχύζομαι με τους άσχετους που επιμένουν να θέλουν τις παραστάσεις του αρχαίου θεάτρου δοσμένες αρχαιοπρεπώς. Όπως τις παρουσίαζαν την δεκαετία του 60 και του 70. Τα σωζώμενα έργα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας είναι τόσο δυνατά και διαχρονικά που εμπνέουν για δημιουργία.
Μια κοινωνία μουδιασμένη μπροστά στην καταστροφή. Ένας συλλογικός θρήνος για τους νεκρούς που χάθηκαν, για το παρελθόν που χάθηκε, για το μέλλον που φαντάζει δυσοίωνο. Μια αντιπολεμική κραυγή για τους πολέμους του τότε και του τώρα. Οι Πέρσες του Αισχύλου σε σκηνοθεσία του Θεοδωριδη στην Επίδαυρο.
Το φεγγάρι απόψε φλερτάρει με το Κωρονήσι και έχει κοκκινίσει από ντροπή. Γιατί είμαι μια ρομαντικιά αφού.
Αφού στο Τολό γίνεται της κακομοίρας τις Κυριακές, πήραμε τα κουβαδάκια μας και πήγαμε σ άλλη παραλία. Αστρος δηλαδη. Στο λίγο παραπέρα. Και 🎶 λιγο κρασι, λίγο θάλασσα και τ αγόρι μουυυυυυυυυ. 🎶