บอก DCA เริ่มต้นที่ 100 แต่ครบ 1ปี พอร์ต 400K 😏 100 ของพี่ คือ 100 USD ซินะ แล้วไม่ ใช่ลงเดือนละหนอีกด้วย
เครียดงาน อยากกลับเข้า save zone แต่ถ้าจะก้าวต่อไป มันต้องออกมานอก confort zone
บางคำชม ต้องมาจากปากคนอื่นนะ เข้าใจว่าบางครั้ง การชมตัวเองมันสร้างพลัง สร้างเซฟเอสตีม แต่หลายคนมันนาซิซัส
เปิดมาวันจันทร์ ปัญหารุมเร้ามากกกกก พรุ่งนี้มาต่ออีก ตายไปเลยได้ยัง
บ่นว่ามีแต่คนไม่สนใจ ไม่มีใครใส่ใจ แต่ตัวเองมาเอาแต่ผลประโยชน์ของตนเองอย่างเดียว พอคนเค้าไม่ทำตาม ก็มาหาว่าโดนทอดทิ้ง
วันนี้เงิน (จากการทำงาน) เข้าเยอะ (มีทั้งเงินเดือน เงินที่ทำงานไปแล้วเพิ่งจ่ายออกมา และเงินที่จ่ายล่วงหน้า) แบ่งเก็บไว้จ่ายหนี้ และแบ่งทำบุญโลงศพ และโรงบาล
อยากให้ทุกคนเก็บเงินเผื่อไส้ค่าทำฟันกันบ้างนะ ประกันมันไม่ค่อย cover ด้วย ฟันแตกทีนึง มันเหมือนเกิดอุบัติเหตุที่ไม่มีประกันนะ ค่าใช้จ่ายหลัก หมื่นถึงหลายหมื่น (ซี่เดียว) รพ รัฐ คิวยาวแน่ และมันไม่ใช่ER รอคิววนไป // ส่วนคลินิกเอกชนหมอเก่งก็รอนัดอยู่ดี ใช่ว่ามีเงินประมาณนึงจะได้ทำทันที มันต้องมีมากหน่อย ก็จะได้ทำเร็วหน่อย ความจริงคือแบบนี้แหล่ะ
#ภพนภามีอาหาร Ribeye เนื้อไทย beef master (โคขุน dry aged beef) ชิมหลังจาก ตัดแต่ง เนื้อไม่ผ่านจากฟรีส กลิ่นเนื้อชัดมาก โคอายุ 22 เดือน จึงนุ่มตามธรรมชาติ มีความเนื้อชัดเจน
#ภพนภามีอาหาร Au gratin อันนี้ทำ2 แบบ ทำ Roux ก่อน โดยการผัดหอมใหญ่+เนย+bay leafจนหอมนิ่ม กลิ่นหอม ใส่แป้งผัดจนแป้งสุก ใส่นม เกลือ พริกไทย ใส่มันฝรั่งฝานบาง ใส่น้ำซุป shimmer จนข้น ชิมรส แบ่งใส่ถาด1/2 นึง อีก1/2 ใส่กุ้งลงไปผัดเร็วๆจนสุก โรยชีส+herb เวฟให้ชีสละลาย เอาทอร์ชเป่าด้านบนให้สีสวย
เรื่องให้เสียเงินคือมีเยอะมาก😔 ไม่รู้คนอื่นจัดการยังไง แต่เราคือ งง มาก เหมือนกับว่า มันจะมีเหตุไม่คาดฝันให้เสียเงินตลอดเวลา มันเลยทำให้รู้สึกว่า ต้องเตรียมเงินมากแค่ไหน มันถึงจะพอ แล้วเงินที่ต้องจ่าย ต้องเสียไป ไม่ใช่สิ่งฟุ่มเฟือย ไม่เคยซื้อแบรนด์เนม ไปเที่ยวนี่เลิกแทบหมด (มีแต่ธุระกึ่งเที่ยว/กลับบ้าน) เงินหมดกับการแก้ปัญหาอย่างเดียวเท่านั้น
เป็นคนทำงานหนัก ทำงาน 7 วัน แน่นอนว่า อยากมีเวลามากกว่านี้ สำหรับการวิ่ง ทำกับข้าว ทำขนมแบบยาวๆ แต่ก็ยังเลือกขอทำงานก่อน มีหนี้ต้องจ่าย มีภาระที่ต้องจัดการ มีอนาคตของหลายคนที่เราอยาก well-prepared ไว้ให้ ไม่ต้องมาสงสาร เพราะเลือกเอง ยังมี passion ในการทำงาน และค่าตอบแทนมันก็ใช้ได้อยู่ ยังทำงานหนักอยู่อย่างมีความสุขประมาณนึง
ของกินในห้างหรูๆ แอท บางกอก มันแพงมากมายจริง ไม่ได้รู้สึกว่าแพงเกินไปนะ ต้นทุนมันสูงจริง ค่าที่ ค่าคน ค่าของ หลายร้านมันสมเหตุสมผลของมัน แต่คน กทม ต้องมีเงินแค่ไหน ถึง affort ของเหล่านั้นได้แบบสบายๆ คิดแบบนี้ แสดงว่า เราหลุดออกจากความเป็นคนเมืองหลวงแล้วซินะ
จะเขียน recap ของปี ให้มันได้ โทน success มันก็ได้นะ อ่านหนังสือได้เกือบ 30 เล่ม ถือว่าใกล้เป้าหมายมากขึ้น (ตั้งไว้ 52 และยังมีที่อ่านค้างไว้อีก 5) ทำงานที่ยากมากขึ้นได้ มีความตั้งใจในผลงานมากขึ้น เรียนเพิ่มขึ้น งานโดนรวมดีขึ้นกว่าปีก่อน 2nd job รายได้ก้าวกระโดด รอดมาได้จากพลังที่สะสมไว้ (มีต่อ แบบในฟีล ไม่สำเร็จ)
เข้าทวิตแล้วซึมจริงๆ เจอแต่ทวิตเหยียดคนอินเดีย หนึ่งในอันที่แย่ที่สุดคือทวิตที่บอกว่า หลังๆโบอิ้งมีปัญหาเครื่องบินเพราะจ้างแรงงานต่างด้าวจาก h1-b โดยเฉพาะคนอินเดีย 😖 โยงมั่ว ผิดตั้งแต่โบอิ้งกับ h1-b แล้ว โบอิ้งแทบไม่จ้างแรงงานต่างชาติเลยจ้าาาาาา เพราะ "national security" ล้วนๆเลย