Renée

@peerebeer24.bsky.social

Ik vind het echt rot dat ik, juist als ik zo'n zware tijd heb gehad als deze en voorgaande weken, enórm opzie tegen vakantie. Elk taakje ter voorbereiding voelt levensgroot, en het voelt alsof ik alles en iedereen thuis enorm ga missen. 😅 Hoe sterker dit gevoel, hoe harder ik de vakantie nodig heb.

Op zich is dit niet per se het moment waarop ik er behoefte aan heb dat de buren een klein kind op hun piano laten rammen. Die tegen de muur tussen onze woningen staat. 🥲

Een deel van me is altijd stiekem blij als er iets overduidelijk naars gebeurt, zoals een kat die doodgaat, omdat ik dan een legitieme reden heb om me rot te voelen en omdat ik het dan makkelijker vind om te zeggen dat het niet goed gaat en om de troost van mensen toe te laten.

Ik heb me in tijden niet zo ellendig gevoeld als vandaag, wat wel mooi symbolisch is, zo op 1 oktober. 🥲 En nu moet ik dus zien te bedenken wat ik ga eten, want ik heb gisteren al een pizza in de oven gegooid en ik heb vandaag nog nauwelijks gegeten dus er móét iets in mijn maag. 😅

Altijd als blijkt dat iemand graag tijd met me doorbrengt, ben ik weer verbaasd. 😅 Dan wil ik haast zeggen: ‘Je weet dat er andere opties zijn, hè?’ Beetje treurig, eigenlijk. 😅

Ik vind het zo flauw: een deel van me vindt het heerlijk dat het eerlijk donker wordt, want lekker knus, nu kan ik gezellig puzzelen met de gordijnen dicht, horrorboeken lezen met kaarsjes aan. Het is alleen zo jammer dat mijn breinchemie er evengoed heel slecht op gaat. 🥲

Ik begin dat hele ‘voor mezelf opkomen’ langzaam onder de knie te krijgen, maar jeetje, wat is het ook achteraf nog stressvol, zeg. Want dan zijn er soms consequenties (niet per se negatief voor mij) en zijn mensen misschien boos en gekwetst en dat kan ik helemaal niet aan. 🥲

De poging om de herfstdepressie dit jaar een béétje te verzachten lijken vooralsnog niet veel uit te halen, maar ik heb dan ook gewoon twee ontiegelijke rotweken. Dus ga ik toch die bril maar weer braaf dragen.

Een selfie met mijn daglichtbril op, die blauw licht geeft dat in mijn ogen en op mijn gezicht schijnt

Beachvolleybal is superleuk, maar mijn hemel, wat word je smerig van dat zand, zeker als het regelmatig regent. En hoewel ik rechtstreeks naar de douche ga, moet ik toch weer zand opvegen in de rest van het huis elke keer. 😅

Mannen die expres langzamer gaan rijden met hun auto als ze naast je rijden terwijl je aan het wandelen of hardlopen bent om iets naar je te roepen of suggestief naar je te grijzen, zijn niet helemaal mijn favoriete mannen, geloof ik.

Dit zou trouwens echt niet een slaapkamer voor twee volwassen mensen moeten zijn. Dat rechts was mijn hoofdeinde. Elke keer als ik me omdraaide, stootte ik mijn hoofd. 🥲 Na afgelopen week had ik echt meer en beter moeten slapen. Ik ben gebroken. 🥲

Een foto van een heel klein slaapkamertje met twee bedden met daartussen nauwelijks ruimte, het dak loopt schuin afZo zie je nog beter het hoofdeinde en hoe schuin het dak afloopt, al zie je nog niet goed dat dook de zijkant nogal schuin afloopt

Ik moet de deur uit, maar het gaat niet. Ik ben al zo slecht in haar van mijn schoot jagen en nu is ze net haar broertje kwijt en mijn vader is er niet (ik kwam dus eigenlijk om haar eten te geven) dus nu zitten we hier. Ik weet niet helemaal wie nou eigenlijk wie troost. 🥹💛💔

Eppie, een schildpadkatje, zit op een eettafel en laat zich aaienEppie op mijn schoot

Mijn vader moest deze lieve meneer gisteren laten inslapen. Hij kwam bij ons toen ik vijftien was, dus hij mocht zeventien jaar worden, maar dat maakt het toch niet minder verdrietig. Gelukkig gaat het met zusje Eppie nog heel goed. Rust zacht, lieve, lieve Otto. 💛

Een foto van Otto, een zwart-witte kater

Als de zichtbaarheid van lhbti+-ers in de maatschappij zorgt voor extra weerstand en haat, dan waren die weerstand en haat er al, ze waren alleen minder zichtbaar. Je weerstand tegen de zichtbaarheid zegt veel over je stiekeme weerstand tegen lhbti+-ers zelf.