~Ο~

@dagalinos.bsky.social

Όλο για θυσίες ακούω, αλλα την πραγματική θυσία την αποφασίζει αυτός που πρόκειται να θυσιαστεί

Οταν γράφω κάτι στενοχωρημένη μπαίνει σε μια λέξη ανάμεσα ένα άναρχο βήτα από το πουθενά. Σαν να λέει Βρε, ξεκόλλα!

Συνεχίζονται και οι αναρτήσεις με φεγγάρια ήλιους θάλασσες κι ακτές, σαν την κατσαρίδα που την πατάς και δεν ποθαίνει

Κι ήταν ο ήλιος ολοχρυσος κι η θάλασσα μωβ και ροζ και πορτοκαλί και ορκίζομαι ότι για λίγη ώρα δεν υπήρχε Αθήνα πίσω μου, μόνο η θάλασσα κι ο ήλιος

έστειλα τον άντρα για δουλειά και λιαζομαι στην ξαπλώστρα. τί έχει να πει γι αυτό η πατριαρχία;