Tessera
Folgen

Peter Risseeuw

@peterrisseeuw.bsky.social

Kleine krabbelaar op de ijsbaan des levens.

3006 Posts310 Follower146 Folgt
Melle Runderkamp@mellerun.bsky.social · 2w ago

Mensen die het OM met deze aangifte aan het werk hebben gezet mogen nooit meer klagen over wat er met hun belastinggeld gebeurt

Menno van den Bos@mennovdbos.bsky.social · 2w ago

Ik hoopte dit zo lang mogelijk te negeren, maar hoe kan dit überhaupt op het bureau van het OM zijn beland? Natuurlijk is mensen vragen om (anderen ruimte te geven door) naar achter te stappen geen discriminatie. Plus de artistieke context, de achterliggende gedachte... kansloos lijkt me.

KDaver@kdaver.bsky.social · 3w ago

Steeds vaker wordt de samenleving geconfronteerd met egoïsten en schorem dat weigert verantwoordelijkheid te nemen. Respect voor deze scribent om hoe hij dat netjes verwoordt.

Paul Otterloo 11 juli om 09:38 Corona heeft mij een kant van Nederland laten zien waarvan ik liever niet had geweten dat die bestond. Niet de beperkingen zijn mij het meest bijgebleven. Niet het mondkapje, de gesloten horeca of het thuisblijven. Het was de manier waarop een deel van de bevolking reageerde zodra individuele vrijheid tijdelijk botste met het algemeen belang. Ik zag mensen die nauwelijks in staat bleken enig ongemak te verdragen om kwetsbare anderen te beschermen. Alles draaide om wat hen werd "aangedaan": hun vrijheid, hun werk, hun vakantie, hun avond uit. Natuurlijk waren de maatregelen ingrijpend. Ondernemers, jongeren en gezinnen hebben werkelijk schade geleden. Er zijn fouten gemaakt en kritiek op het beleid is terecht. Maar bij sommigen verdween iedere verhouding, Mijn buurvrouw verloor binnen drie weken haar beide ouders. Mijn vriendin verloor in korte tijd vier clienten. Terwijl veel collega's ziek thuiszaten, werkte zij vrijwel dag en nacht door. Sommige collega's werden zo ernstig ziek dat zij nooit meer konden werken. Een jaar lang richtte mijn vriendin zich bijna uitsluitend op haar clienten. Niet op haar eigen ongemak, vermoeidheid of angst, maar op mensen die haar nodig hadden. Zij en haar collega's waren de helden van die periode. Tegelijkertijd zag ik mensen zichzelf tot de grootste slachtoffers van Nederland uitroepen omdat zij een mondkapje moesten dragen, niet naar de kroeg konden of geen zin hadden rekening te houden met een ander. Terwijl mensen stierven, families dierbaren verloren, patienten langdurig ziek bleven en zorgmedewerkers zichzelf kapotwerkten, schreeuwden anderen het hardst over hun eigen "onderdrukking". Voor de werkelijke slachtoffers hoorde ik vanuit die hoek opvallend weinig medeleven.Jaren later houdt corona sommige mensen nog steeds vrijwel dagelijks bezig. Ze blijven vertellen wat hun is "afgenomen" en "aangedaan", alsof tijdelijke gezondheidsmaatregelen hen tot slachtoffers van een dictatuur maakten. ledere publicatie wordt aangegrepen om de oude woede opnieuw op te warmen. Voor nabestaanden, mensen met long covid en zorgmedewerkers die blijvende schade opliepen, bestaat zelden dezelfde aandacht. Ja, dat stoort mij. En ja, daar veroordeel ik hen om. Desinformatie speelde daarin een vernietigende rol. Wetenschappelijke onzekerheid werd uitgelegd als bedrog. Veranderende inzichten golden als bewijs van een complot. Deskundigen werden verdacht gemaakt en sociale media beloonden de boosste, stelligste en meest sensationele onzin. Kritiek op beleid is noodzakelijk. Maar aantoonbare onzin wordt geen respectabele opvatting doordat iemand haar een "alternatieve mening" noemt. Mijn grootste zorg gaat inmiddels niet meer over corona, maar over de volgende crisis. Wat gebeurt er bij langdurige energie-uitval? Bij een gevaarlijkere pandemie? Bij ernstige klimaatrampen? Of wanneer Poetin Europa verder aanvalt en er werkelijk offers nodig zijn voor onze veiligheid en vrijheid? Een samenleving kan een grote crisis alleen doorstaan wanneer mensen betrouwbare informatie van propaganda kunnen onderscheiden, tijdelijk persoonlijk ongemak accepteren en verantwoordelijkheid nemen voor anderen. Corona heeft laten zien dat een luidruchtige groep daartoe nauwelijks bereid is. Zodra een maatregel hun comfort raakt, worden wantrouwen, slachtofferschap en verzet opnieuw gemobiliseerd - geholpen door desinformatie en buitenlandse beïnvloeding.Dat vind ik beangstigend. Vrijheid zonder verantwoordelijkheid vormt geen samenleving. Dan resteert slechts een verzameling individuen die allemaal eisen dat het algemeen belang voor hen wijkt. Mijn afkeer van coronawappies komt niet voort uit een theoretische discussie over een maatregel of vaccin. Zij komt voort uit wat ik met eigen ogen heb gezien: een ontstellend gebrek aan solidariteit, zelfbeheersing en mededogen op het moment dat andere mensen werkelijk leden en stierven. Ik zag tijdens corona veel moed, menselijkheid en professionaliteit. Maar ik zag ook hoe dun bij sommigen het laagje beschaving is zodra hun eigen comfort wordt geraakt. Dat egoisme ben ik niet vergeten. En eerlijk gezegd ben ik ook niet van plan het alsnog goed te praten. Ik vind het gerechtvaardigd om mensen die zo in elkaar zitten buiten te sluiten. Wanneer empathie ontbreekt, moet je het ook niet verwachten. Je bent geen slachtoffer, maar een dader. - [Deze post is naar aanleiding van de coronaverhoren en terugkerende discussies. Dit is mijn mening en standpunt.] Minder weergeven