begin again กับ แต้มขาวในโลกมืด อยากอ่านเรื่องไหนต่อดีคะ เมนชั่นโหวตมาเลยค่า
แอคนี้ไม่ใช่arielle_14👽✨️
@pimolmon1.bsky.social
ย้ายบ้านตามสายผลิต กำลังไล่ตามด้อมนักเลงลม บลูล้อค ไฮคิว กินทามะ
ลิงก์สารบัญกลับมาใช้งานได้เหมือนเดิมแล้วนะคะ จิ้มได้ที่ไบโอหน้าโพรไฟล์เราเลยค่ะ
รายชื่อฟิคที่จะ'ไม่'มีการลงซ้ำในรอร.นะคะ ออลทาเค 1. ทาเคจิ๋ว 550 รูท 2. ทาเคโป๊ะแตก ออลอิซา 3. Don't go - ไม่ให้ไป 4. Little Cat meow meow - แมวน้อยยจจัง 5. Blooming Flower - ดอกไม้ผลิบานอีกครั้ง
ปีหน้าอยากไปออกบูธแบบอาร์ตติสหน้าใหม่ท่านนึงมาก หอบแค่สี เฟรมภาพตัวอย่างภาพไปตั้งบูธวาดสดแทน มีใครอยากตั้งชื่อนามปากกาใหม่ให้นี่ไหมคะ ไม่รู้จะใช้ชื่ออะไรแล้ว55555555
ที่คนบ่นว่าขายเล่มในงาน CM ไม่ดี ก็เพราะรู้สึกว่างานนี้กลุ่มคนเดินไม่เหมาะกับเขาปะหว่า ไม่ได้จะโจมตีงานสักหน่อย ทำไมต้องไปว่าผลงานเขา คือเขาขายงานแนวนี้ จัดโต๊ะแบบนี้ ราคานี้มาสามงานแล้ว ถ้าเหตุมันมาจากปัจจัยที่ว่ามา เขาต้องขายไม่ออกสักงานแล้ว รณรงค์กันมาตั้งนานว่าขายไม่ออกไม่ใช่เพราะงานเราไม่ดีนะ ปัจจัยมันเยอะ พอมารอบนี้กลับใจร้ายจัง
ตั้งแต่จบเรื่องเข้าใจว่าคงส่งไม้ต่ออนิเมให้ฝั่งโคเวอร์กับมิตต้าทำ ผมคงรออยู่เฉยๆ ต้องเหงาแน่เรย ที่ไหนได้ ตุมีส่วนร่วมในทุกโพรเสส5555555 อำดงยังดึงคอเสื้อผมไว้อยู่ จะรีบหนีไปไหน /แต่แค่ย้ายมาเบื้องหลังไกลๆ และไม่ได้ควบคุมทุกอย่างคนเดียวเหมือนตอนวาด
ส่วนตัวนี่ว่าเราจะใช้ ban culture ต้องมีจุดประสงค์อะ การไม่อุดหนุน ไม่ติดตามผลงานอีกต่อไป เพราะนักเขียนหรือศิลปินมีพฤติกรรมแย่ จุดประสงค์คนอื่นเราไม่รู้ แต่ของเราคือ แบนเพื่อให้เขารู้ว่าที่เขาทำไม่โอเค สังคมไม่ยอมรับ เพราะงั้นอย่างคนเขียนเจ้าชายน้อย สุทรภู่ ดะไซ ที่ตายไปแล้ว เราเลยว่าไม่รู้จะแบนไปทำไม คนก็ไม่อยู่แล้ว 😂 แต่อย่างเจเคนี่แบนไปเถอะ ถึงเจ้าตัวคงไม่สำนึกก็ตาม
Momisaku - Bento (1/?) (set around chap 209, before they went to Suoh's address)
อยู่ไทเปแล้วค่ะ และเนื่องจากเราติดภารกิจวันที่ 7-8 ที่นี่ ลงประชามติล่วงหน้าก็ไม่ได้เพราะเขาลงนอกราชอาณาจักรกันไปหมดแล้วก่อนเราบินมา 🥹 สรุปก็คือหมดสิทธิ์ใช้เสียงไปเลยค่ะ ฉะนั้น ฝากคนที่อยู่ไทยช่วยลงประชามติแทนเราทีนะคะ ฝากออกเสียงแทนคนที่ทำไม่ได้ทีค่า #8กุมภากาเห็นชอบ
สแตนดี้เฟรมการ์ดอันนี้ต้นทุนแพงมาก น่าจะผลิตมาแค่ 50 ไว้ให้เอาไปใส่รูปเล่นกัน ส่วนโฟโต้การ์ดที่แถมกับอันนี้ ทุกคนน่าจะมีโฟโต้การ์ดน้องเชษฐ์สีแดงกันหมดแล้วใช่มั้ย....
อันนี้เป็นเหมือนกันทุกวงการเลย นักเขียนรอมีแสงค่อยมาช้อน นักวาดลายเส้นเริ่มมีคนติดตามค่อยทักมา นักร้องนักดนตรีที่โคฟเวอร์เพลงมีฐานแฟนแล้วค่อยเซ็นสัญญา นักวิจัยที่ตีพิมพ์งานแล้วบริษัทยาค่อยมาตามหา นักเรียนที่เก่งสอบติดแล้วค่อยมาแปะหน้ากวดวิชา มองหาสูตรสำเร็จแล้วเอามาตบแต่งนิดหน่อย มันทำง่ายและมั่นใจว่ามีคนซื้อ แทนที่จะฟูมฟักบุคคล บริษัทไม่ต้องเสียเงินเสียเวลาไปปั้นคนแล้วรอเก็บกำไรดีกว่า
เคล้าคนึงห์ (นักเขียนวายที่มีนักอ่านสวย)@klaokanung.bsky.social · 7mo agoความจริงอันโหดร้ายคือ สนพ.อยากได้งานนข.ฐานแน่นเพราะมั่นใจว่าจะขายได้ ที่สำหรับนข.ตัวเล็กตัวน้อยมันเลยเหลือแค่นิดเดียว ต้องแย่งชิงเบียดเสียดกันขึ้นไป แล้วพอมีแสงมากพอ สนพ.ถึงจะหันมาเห็น มันไม่เหมือนยุคก่อนที่สนพ.เฟ้นหาเพชรในตมแล้วเอาไปเจียระไนแล้วอะ ทุนนิยมมันทำให้ทุกอย่างกลายเป็นเงินไปหมด
What if ถ้าหากว่าสึนะกับพวกผู้พิทักษ์ในอดีตได้มาเผชิญหน้ากับตัวเองในอนาคตอีก 10 ปีข้างหน้า มันจะเกิดอะไรขึ้น? (เป็น AU ที่ตัวตนในอดีตกับอนาคตสามารถเจอกันได้ โดยที่ไม่ส่งผลกระทบต่อเส้นเวลาค่ะ) #ออลสึนะ #คลังฟิคของกานดา
ความในใจเจ้าพี่ตอนมันเจาะหูให้จริง ๆ แต่ไม่เจาะอย่างอื่น
ลุกชายแม่ จากที่เคยสาวหนอนกับกำไล วันนี้มันได้เจาะไข่หงส์แล้ว 😭