Αυτό ακριβώς. Λασπολογούσαν και διέλυαν επί δεκαετίες ένα ΕΣΥ, που εκ των υστέρων αποδεικνύεται (ότι υπήρξε) από τα καλύτερα του κόσμου. Και ορίστε η "εναλλακτική" που προσφέρει σήμερα ο ιδιωτικός τομέας.
Πάντως παιδιά ο Μαζώ σε γιατρό πήγαινε, όχι σε σαμάνο. Σε γιατρό που είχε το ιατρείο του στο κέντρο της Αθήνας. Που διοργάνωνε συνέδρια υπό την αιγίδα και τη χορηγία του ΙΣΑ και του υπουργείου υγείας. Ναι; Δε πήγαινε να πιεί νερό του Καματερού. Χάιντε με την καραμέλα της ατομικής ευθύνης.
Θέλω να χαθώ σ'ένα βιβλίο και η φασιστική απειλή δε μ'αφήνει. Βοήθεια
"Ο Θεός κατέβηκε(), μού έκανε debug τον κώδικα και refactor τη βάση δεδομένων και εξαφανίστηκε()" //Δόξα σοι
Express services God
Μόλις έμαθα ποιος ήταν ο Έντσγκερ Ντάικστρα και τώρα είναι ο αγαπημένος μου πληροφορικάριος: "Δεν χρειάζομαι να χάνω το χρόνο μου με ένα κομπιούτερ απλά και μόνο επειδή είμαι πληροφορικάριος. Οι γιατροί δεν έχουν υποχρέωση να παθαίνουν τις αρρώστιες που μελετάνε". Πολύ φίλος μου.
Το κινητό: "Βρήκαμε ένα αρχείο που μπορεί να θέλετε να μετονομάσετε" Εγώ: "Βρήκαμε ένα κινητό που μπορεί να θέλουμε να πετάξουμε"
Αν το πίνεις μέσα σε μια ψηφιακή προσομοίωση είναι τζιν τρόνικ
Αν κρατάει πολύ καιρό είναι τζιν κρονικ
Λυπάμαι για εκείνη την αριστερά που τρίβεται στη γκλίτσα των δισεκατομμυριούχων και για εκείνη την αριστερά που βιάζεται να χάσει. Ο ψευτορεαλισμός τους έχει αφήσει τους απεργούς πολιτικά ξεκρέμαστους.
Σιγουρα αυτο που λυπαμαι ειναι το ξυλο που εχω φαει στις αμετρητες απεργιες της ναυπηγοεπισκευαστικης ζωνης για να φτιαξουμε ενα καλυτερο εργασιακο καθεστως για τους νεωτερους και ποσο γρηγορα χαθηκαν ολα χωρις καμμια αντιδραση.
Οι ΗΠΑ εδω και δεκαετίες ειναι ενας έφηβος νταης with money on steroids και πρήζουν τα συκώτια ολου του πλανητη. Απλώς τωρα με τον Τραμπ το κανουν πιο άκομψα και φαίνεται
Shower thought: "Επίτιμο παρατατικό" είναι το επίσημο παραστατικό για πολύ, πολύ μικρά γατάκια.
Όταν ήμουν μικρός, οι υπολογιστές και το ίντερνετ διαφημίζονταν σαν ένας ανώτερος τρόπος διαφύλαξης της γνώσης. Η Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας ήταν εύφλεκτη• το ίντερνετ, με τη σιγουριά και την ασφάλεια του μετάλλου, είναι παντοτινό. Οι επόμενες γενιές θα είναι προστατευμένες από την άγνοια. Αμ δε.
Τον ήξερα τον κύριο Λέχο, περνούσα κάθε τόσο από το μαγαζί του με τα οπτικά στα Ιλίσια για μια καλημέρα. Παλιός ΚΚΕς κι εγώ ανταρσυα, διαφωνούσαμε, πάντα όμως, όταν αρχίζαμε πολιτική κουβέντα, ή θα ξεκινούσε ή θα κατέληγε λέγοντας "χρειάζονται γκιλοτίνες". Κι έτσι θα τον θυμάμαι. Καλό του ταξίδι⚘️
Βαρύ πένθος για την Κατερίνα Λέχου – Η ανάρτησή της
Χθες βράδυ: έχω χυθεί σα ζελέ στο πάτωμα και βρίζω τους πάντες και τα πάντα Σήμερα πρωί:
birds for some reason
YouTube video by Avocado Animations
youtu.be
Καλοκαιράκι είναι να ξυπνάς 5:48πμ και να διαβάζεις ένα βιβλίο για θέμα που δεν το κατέχεις, να προσπαθείς μάταια να λύσεις ασκήσεις για κάτι στο οποίο δεν θα εξεταστείς ποτέ, μόνο για τη χαρά της ανακάλυψης, γιατί όλη η μέρα είναι δική σου και δεν έχεις την υποχρέωση να την πουλήσεις σε κανέναν.
Έχεις παρατηρήσει ότι δεν αντέχουμε πια τον «θόρυβο» της σιωπής,γιατί πλέον δεν υπάρχει σιωπή; Ότι δεν μπορούμε να κάνουμε μόνον 1 πράγμα; Πρέπει να παράγουμε συνεχώς,να γεμίζουμε φίσκα τον χρόνο με παράλληλες δραστηριότητες; Ο εγκέφαλος έχει γκώσει κ δεν καταγράφει ούτε αισθάνεται. Αμήν🙏🏻
το κλείνεις το podcast. Τους φίλους όμως που θα σου θυμίσουν πως υπάρχει ζωή και απόλαυση και όχι μονάχα δουλειά και παραγωγικότητα, δεν μπορείς να τους "κλείσεις". Αυτό για την νεοφιλελέ μηχανή είναι πρόβλημα. Γι αυτό κάνει ό,τι μπορεί για να τους αφαιρέσει απ´την ζωή σου, να τους αντικαταστήσει.
όλο και περισσότερο στην μοναχική ναρκισσιστική μοναξιά του, τα podcasts δεν αποτελούν τίποτα παραπάνω από άλλο ένα καταναλωτικό προϊόν που σκοπό έχει μονάχα να καταναλωθεί και να βοηθήσει τον εργαζόμενο να συνεχίσει να παράγει. Στο κάτω κάτω, αν πέσει πολύ δουλειά και χρειαστεί να συγκεντρωθείς⤵️
καταναλώνοντας podcats. Οι άνθρωποι με τα μικρόφωνα μπροστά τους έγιναν η βολική παρέα που θα θέλαμε να αράξουμε αλλά είτε δεν έχουμε τον χώρο και τον χρόνο, είτε διότι οι πραγματικές φιλικές σχέσεις χρειάζονται φροντίδα, συγκατασκευή και νοιάξιμο. Ζώντας σε μία κοινωνία που βίαια σπρώχνει το άτομο⤵️
🧵 Βλέπω τα podscasts (αυτά που έχουν 2+ άτομα που συζητούν μεταξύ τους) ως ένα νεοφιλελέ υποκατάστατο των φιλικών σχέσεων. Με την πλειοψηφία να δουλεύει απ´το πρωί μέχρι το βράδυ και χωρίς να έχει χρόνο, χρήμα και ενέργεια για να κοινωνικοποιηθεί, αναγκάζεται να ικανοποιεί αυτήν την ανάγκη, ⤵️
Δεν διαφωνώ, μωρέ. Απλά ψάχνω πάντα να βρω αν υπήρχε κάτι στο πλαίσιο (την εσωτερική ζωή, τις πολιτικές συνθήκες, τη "γραμμή" της περιόδου κλπ) που τους επέτρεψε να βρουν ρόλο, να ανθίσουν ακόμη, μέσα σε μια οργάνωση.
Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων στο σκάνδαλο των πανελληνίων του 1979 ήταν ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης. Ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης ήταν εκείνος που είχε τοποθετήσει τον 48χρονο γυμνασιάρχη Γεώργιο Ράμμο στη θέση του γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής Πανελληνίων Εξετάσεων για το έτος 1979.
Ο βασικός κατηγορούμενος καταδικάστηκε αρχικά σε πολυετή φυλάκιση, ενώ το σκάνδαλο συγκλόνισε την κοινή γνώμη, αμφισβητώντας για πρώτη φορά το «αδιάβλητο» του θεσμού και προκαλώντας έντονες πολιτικές και κοινωνικές αντιδράσεις.
Πρωτεργάτης της υπόθεσης, η οποία έμεινε ευρέως γνωστή ως σκάνδαλο Ράμμος, ήταν ο φροντιστής Γιάννης Ράμμος, ο οποίος συνελήφθη μαζί με συνεργούς του έπειτα από παρέμβαση εισαγγελέα και έρευνα της Χωροφυλακής