อรุณวดี☀️ (แต่งงานกับเตียง)
@arun-vrkn.bsky.social
อรุณวดี วายุสกุล | รุณ/วา | ปี1 | เรือนทิวากร | มนุษย์ ทักโค ชวนโรล เวิ่น 24/7 Doc : https://docs.google.com/document/d/1z9kz47Upaq98pZmujPv9Gq24qvEHTFHnK0vmKfgz-3k/edit?usp=drivesdk
(อินตกใจพี่ธารฝันเปิดประตูแรงเกิน แล้วรีบเช็ดๆน้ำตาระหว่างพี่เขาปลอบเลยคับ5656565555!)
(พี่ธารฝันงงเกิดอะไรขึ้น แต่เดินมาตบๆบ่าโอ๋น้องอิน นั่งคุยนั่งปลอบด้วยกันแปบนึง🫳🫳)
"ดูท่าทางนั้นจะเจอตัวเอ้เชียวล่ะ" "ไปกันเถอะ" [ สู่อนาคต ]
[ สถานที่แห่งหนึ่ง? | ปีพ.ศ. 2567 ] มือที่ดูใหญ่กว่าเดิมทาบทับลงบนกระจกใส นัยน์ตาสีหยกเหม่อมองออกไปด้านนอก มองวิวทิวทัศน์ไปทั่วราวกับหาจุดโฟกัสไม่ค่อยได้เสียเท่าไร มันผ่านมาตั้งนานกี่ปีแล้วนะ... เธอในตอนนั้นที่ได้แต่คอยฟังตามคำสั่งของครอบครัวก็เริ่มตาสว่าง มองหาอิสระให้ตนเองตั้งแต่เหตุการณ์นั้นเป็นต้นมา หลังจบจากวรางคณา เธอก็ตัดสินใจที่จะตัดขาดจากตระกูลโดยสมบูรณ์ (+)
อิน@vrkn-itsariyaruk.bsky.social · 4mo ago#เรื่องเล่าขาน_VRKN [ โรลเปิด | หลังเกิดเหตุประมาณ 1 สัปดาห์ ] หลังจากสลบไป เมื่อรู้สึกตัวอีกทีอินก็ตื่นขึ้นมาบนเตียงโรงพยาบาลเสียแล้ว "!?" เธอลุกพรวดขึ้นมาจากเตียงอย่างกระทันหัน สำรวจตามร่างกายก็พบว่าตนนั้นมีแผลอยู่เต็มตัว ทั้งที่ศรีษะ ที่แขน ลำตัว หรือแม้กระทั่งบริเวณขา แต่สิ่งที่น่าแปลกใจคือมือของตนนั้นหายจากกรทมิฬแล้ว "...อย่างน้อยก็รอดมาได้—" (+)
(หลาน ๆๆ น่ารักกกก เติบโดตมาแบบมีคุนตะภาพที่สุดเลยน้องอินนน)
อิน@vrkn-itsariyaruk.bsky.social · 4mo ago(อันนี้ภาพสีกับรายละเอียดคร่าวๆของน้องอินวัย 40 ปีคับบบ มีลูกสาวบุญธรรมที่รับเลี้ยงมาด้วย ป้าๆยายๆได้อุ้มหลานกันแล้วนะค้าบบบ🥺🤲💖💕)
(อันนี้ภาพสีกับรายละเอียดคร่าวๆของน้องอินวัย 40 ปีคับบบ มีลูกสาวบุญธรรมที่รับเลี้ยงมาด้วย ป้าๆยายๆได้อุ้มหลานกันแล้วนะค้าบบบ🥺🤲💖💕)
รอยยิ้มจางๆคล้ายกับกำลังดีใจที่ได้เห็น [คุณ] เผยบนใบหน้าของดร.อิน ก่อนเจ้าตัวจะเดินเข้ามาใกล้เพื่อเอ่ยทักทาย "สวัสดีค่ะ" "ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะคะ" หลังจากนั้นพวกคุณก็พูดคุยสนทนากัน ไม่ว่าจะเป็นทั้งเรื่องในอดีต ปัจจุบัน หรือกระทั่งอนาคต ถึงแม้เรื่องในคืนนั้นจะมีทั้งเรื่องที่แย่และดีเกิดขึ้นพร้อมๆกันก็ตาม แต่ที่แน่ๆเธอในตอนนี้ก็ได้เติบโตแล้วนะ พ่อคะ อินทำให้พ่อภูมิใจรึเปล่า? [จบบริบูรณ์]
(ขอบคุณสตาฟที่สร้างคอมมูดี ๆ ขึ้นมา และก็ขอบคุณทุกคนที่มาเล่นด้วยกันนะคะ ส่วนใครที่อยากเมคเฟรนกันต่อจากนี้สามารถแอดมาตามช่องทางติดต่อในดอคได้เลยนะคะ!)
ประชาสัมพันธ์คอมมูวรางคณา@varangkana-npc.bsky.social · 4mo ago[00:00] 9 มิถุนายน 2569 คอมมูวรางคณา ขอประกาศจบคอมมูอย่างเป็นทางการ เรื่องราวส่งท้าย : docs.google.com/document/d/1...
[00:00] 9 มิถุนายน 2569 คอมมูวรางคณา ขอประกาศจบคอมมูอย่างเป็นทางการ เรื่องราวส่งท้าย : docs.google.com/document/d/1...
#เรื่องเล่าขาน_VRKN นับตั้งเเต่คืนวันนั้นก็ผ่านมาไม่รู้กี่วันที่เด็กสาวนอนสลบไสล จากความวุ่นวายที่เกิดขึ้น สิ่งเหล่านั้นใช้เวลานานเกินกว่าจะปะติดปะต่อ ภาพสุดท้ายที่พอจะจำได้คือเค้นมนตราที่เหลืออยู่มาเพื่อไล่อารักษ์ แต่เเทนที่เวทย์แสงจะออกมานั้น กลับเป็นไอเย็นๆที่เหมือนน้ำเเข็งออกมา สายตาค่อยๆเปิดขึ้นแล้วมองไปรอบๆ ปรากฏหญิงสาววัยประมาณยี่สิบต้นๆยืนอยู่ข้างเตียง “...พี่น้ำ?”
#เรื่องเล่าขาน_VRKN แสงแดดอ่อนจากหน้าต่างส่องลอดผ่านม่านเข้ามาเป็นริ้วบาง ๆ กระทบกับใบหน้าของเธออย่างพอดิบพอดี ... ปวดหัวจัง เปลือกตาก็หนักอย่างกับถูกอะไรถ่วงไว้แม้จะเป็นแบบนั้นเจ้าตัวก็ยังฝืนลืมตาขึ้นมาอยู่ดี ภาพตรงหน้าเบลออยู่พักหนึ่งก่อนจะค่อย ๆ ชัดขึ้นทีละน้อยจนเห็นเพดานและหลอดไฟเหนือศีรษะ
(น่ารักค่ะ(2) อยากเจอเหมือนกันค่ะ😘🕺🥺🤩🥰 <<ooc เอ้นดุพิ้ ไว้เจอกันเปิดเทอมนะคะ)
Haru🌸 (งานถม)@haru-kyu.bsky.social · 4mo agoไม่ได้ตอบรับคำของคุณพยาบาลทันทีความเงียบกินไปชั่วครู่ หากเป็นการตอบกลับคำถามแทน สีหน้าเศร้าหมองกลายๆและความกังวลก่อขึ้นในอก เพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้นบ้าง หากอีกฝ่ายปลอดภัยก็คงดี อรุณวดี? อ๋อ.. เหมือนจะออกไปกับผู้ปกครองตั้งแต่วันก่อนแล้วค่ะ ออกไปกับผู้ปกครอง? แปลว่ายังปลอดภัยดีสินะ ดูเหมือนว่าตนจะฟื้นตัวช้ากว่าเด็กคนนั้นไปหน่อย …อยากเจอจังเลย..
ถึงจะแอบคาดหวังไว้เล็กน้อยว่าตื่นขึ้นมาหลังไม่รู้สึกตัวมาตั้งหลายวันคนที่จะได้เห็นหน้าเป็นคนแรกคงเป็นมารดาของเธอ แต่ก็คิดได้ว่ามันคงไม่ได้เป็นไปตามที่คาดคิดไว้ขนาดนั้นอยู่แล้ว "..." ฮึก เสียงสะอื้นดังขึ้นมาเงียบๆ ดูเหมือนเจ้าตัวก็ไม่อยากจะไปรบกวนคนไข้เตียงอื่นเข้า แต่น้ำตาก็ไหลลงมาอย่างห้ามไม่ได้ ถึงจะเป็นสิ่งของยังไงแต่เธอก็ยังเป็น [อิน] เด็กสาวที่อายุเพียง 16 ปีเท่านั้นแหละ (+)
(นุอินรับเพ้ทๆจากจารย์แล้วน้ำตาไหลพราก ร้องไห้เงียบๆอยู่พักนึงก็หยุดค้าบ🥺)
#เรื่องเล่าขาน_VRKN [ โรลเปิด | หลังเกิดเหตุประมาณ 1 สัปดาห์ ] หลังจากสลบไป เมื่อรู้สึกตัวอีกทีอินก็ตื่นขึ้นมาบนเตียงโรงพยาบาลเสียแล้ว "!?" เธอลุกพรวดขึ้นมาจากเตียงอย่างกระทันหัน สำรวจตามร่างกายก็พบว่าตนนั้นมีแผลอยู่เต็มตัว ทั้งที่ศรีษะ ที่แขน ลำตัว หรือแม้กระทั่งบริเวณขา แต่สิ่งที่น่าแปลกใจคือมือของตนนั้นหายจากกรทมิฬแล้ว "...อย่างน้อยก็รอดมาได้—" (+)
#กลลวง_VRKN [STORY: แผล] เรื่องราวต่างๆมันเกินขอบเขตไปแล้ว พวกเธอติดอยู่ในหลุมหรือถ้ำบ้าๆนี่ อีกทั้งยังจะกลายเป็นเครื่องมือให้กับการกระทำแสนประหลาดของผอ.และพี่รดาตัวปลอมอีก เจ้าวงเวทย์มหึมาบนศีรษะก็เป็นตัวการทำให้ไม่สามารถใช้เวทย์ได้ แต่ด้วยความดื้อดึงที่แม้จะบาดเจ็บที่แขน วาฎกะหยกจึงลอยขึ้นมาตามคำร่ายพร้อมปล่อยสายฟ้าพุ่งตรงไปยังอักขระทันใด "วชิรศัสตรา นพศูร!" (+)
คาบเรียนที่ 6.3 ̷ส̷҉̷.̷҉̷อ̷҉̷ ̷҉̷u̷ #กลลวง_VRKN “ “ทำไมทุกอย่างต้องกลายเป็นแบบนี้กันนะ…” ” รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...
“ค่ะ พี่เป็นของเธอแล้วนะ” เสียงหวานหยดกระซิบข้างหูแผ่ว ก่อนจะอาศัยระยะห่างจรดริมฝีปากเข้าหาฝากสัมผัสรักไว้โดยไม่คิดลุกล้ำ นับจากวินาทีนี้ สถานะของเราคือคนรัก ーอีกครึ่งชีวิต ที่คอยประคับประคองกันและกัน
คาบเรียนที่ 6.2 ส̷อ̷บ̷ #วกวน_VRKN “ จากตอนแรกที่โถงใต้พิภพแห่งนี้ยังเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยอื้ออึง บัดนี้กลับค่อย ๆ เงียบสงัดลง ราวกับเสียงทั้งหมดกำลังถูกบางสิ่งดูดกลืนไปทีละน้อย ” รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...
นัยน์ตาสีทับทิมของเด็กสาวสะท้อนเข้ากับอัญมณีสีเดียวกันที่เปล่งประกายจากหุ่นพยัคฆ์ขนาดมหึมา มันลุกขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า ไม่ปล่อยให้เด็กสาวเเม้เเต่คิดจะพัก "หุ่นพยนต์แมวยักษ์!? ถึงจะอยากวาดเก็บไว้ก็เถอ---" ไม่มีเวลาให้คิดฟุ้งซ่านแล้วล่ะ เด็กสาวนึกถึงตอนที่เคยต่อกรกับหุ่นพยนต์ยักษ์สัปดาห์ประลองทำให้พอนึกอะไรออกบ้าง "จะไม่ยอมให้จบเหมือนครั้งก่อนหรอกนะ"
อื้ม ปลอยภัยก็ดีแล้วล่ะเนอะ ^^ ก่อนหน้านี้ หัวใจเด็กสาวแทบตกไปอยู่ตาตุ่ม หล่อนตั้งท่าเตรียมโจมตีผู้ถูกผีร้ายเข้าสิง ทว่าไม่ทันไรสถานการณ์ก็คลี่คลายลงเสียก่อน อื้ม แต่ก็ดีแล้ว ที่ไม่มีใครเป็นอะไรมาก เจ้าจันทร์หลับลงช้า ๆ ถอนหายใจอย่างโล่งอก (?) และหวังว่าหลังจากนี้ จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก ใช่มั้ย??? (แฮะ แอบแวบมาแจมเล็กน้อยนะคะ)
แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังกำวาฎกะแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว แล้วในวินาทีนั้นเอง— พรึ่บ! เงาสีขาวจำนวนมากพลันเคลื่อนไหวขึ้นจากสุดปลายทางเดิน เสียงกรีดร้องแหลมดังสะท้อนก้องไปทั่วอุโมงค์ ก่อนร่างของวิญญาณนับสิบจะพุ่งทะลุความมืดเข้ามาหาพวกเธอทันที บุหลันเบิกตากว้าง เพราะพวกมันคือวิญญาณแบบเดียวกับที่เคยเจอในสอบกลางภาค…
#เบื้องหลังกระดานดำ_VRKN ภายในวงกตทดสอบ ระหว่างอุโมงค์หินอันยาวและเงียบงัน เสียงฝีเท้าของบุหลันกับนภาดังสะท้อนแผ่วเบาไปตามทางเดินแคบ ๆ มีเพียงแสงจากวาฎกะที่ลอยนำอยู่ด้านหน้า คอยส่องผนังอิฐเก่าและเถาวัลย์ที่เลื้อยเกาะตามรอยแตกของกำแพง จู่ ๆ บุหลันก็ชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย “...แปลก ๆ” นภาหันมามองทันที “อะไรเหรอ?”
เอออออออ เสียงเรอดังลั่นใส่ใบหน้าศศิธร ที่แย่กว่านั้นคือมันไม่ได้มาแค่เสียง มันมีกลิ่น กลิ่นของส้มตำปูปลาร้าที่กินไปเมื่อเย็นที่ค้างคาอยู่ในปากเพราะยังไม่ทันได้แปรงฟัน อึ่ง
