(อินตกใจพี่ธารฝันเปิดประตูแรงเกิน แล้วรีบเช็ดๆน้ำตาระหว่างพี่เขาปลอบเลยคับ5656565555!)

(พี่ธารฝันงงเกิดอะไรขึ้น แต่เดินมาตบๆบ่าโอ๋น้องอิน นั่งคุยนั่งปลอบด้วยกันแปบนึง🫳🫳)

— ๒๔ ปีต่อมา พ.ศ. ๒๕๖๗ — หลังเหตุการณ์วันพระจันทร์สีเลือด ขวัญตาเป็นหนึ่งในนักเรียนที่กลับมายังวรางคณา หลังจากนั้นจึงเรียนต่อที่วิทยาลัยเวทมนตร์นาลันทาในแขนงเวทมนตร์คาถาเพื่อการปฏิบัติ และหากเป็นคนที่สนใจการสอบยืนยันระดับขั้นสักหน่อย คุณอาจจะพอคุ้นชื่อ 'เกตุแก้วมณฑลี ฑฤฆนิรามัยสถิต' ในฐานะผู้สอบผ่านขั้นมหามันตราอยู่บ้าง ..ดูจะยังรักษามาตรฐานของวงศ์ตระกูลไว้ไม่เพี้ยนผิด.. +

เหตุใด​เธอจึงหลงใหลในสิ่งมีชีวิตหนึ่งเสียมากมาย แมวตัวเล็กจ้อยที่แสนเปราะบาง ทว่าจิตใจมันนั้นไร้สิ่งใดพันธนาการ แสนอิสระเสรีไม่มีทางสยบยอม รักได้อย่างเต็มที่ไม่คิดหวาดหวัั่น เรียกร้องทุกสิ่งที่ปรารถนาอย่างไม่ละอาย เพียงได้ใกล้ชิดก็ราวกับกำลังเฝ้ามองสิ่งที่ตนใฝ่ฝันมาตลอด...แค่เพียงเอื้อมมือออกไปก็จะโอบกอดมันไว้ได้ สิ่งที่ไม่กล้าแม้แต่จะพยายามเพื่อมัน จวบจนจบชีวิตนี้ไปก็ยังมิอาจครอบครอง

×HAPPY PRIDE MONTH แล้วก็ ขอแสดงความยินดีที่คอมมูจบลงอย่างราบลื่น(?)ด้วยนะคะ!!! ขอบคุณทีมที่ช่วยแบกจนจบ 2 เดือนนี้นะคะ ยอมรับเลยว่า หลังๆ ไม่ไ้ดมาเล่นเลยค่ะ งานในเรียลล้นโจ๊ะเลย ฮือๆ ถึงนี่จะไม่มีส่วนร่วมเล่นกับคนอื่นๆ เท่าไหร่ แต่ได้มาอ่านเบี้ยนคนอื่นก็มีความสุขแล้วค่ะ! แล้วพบกันใหม่ เมื่อเส้นทางเรามาบรรจบค่ะ!✌️×

บทส่งท้าย ปี 2567 | กระทรวงสัตว์วิเศษ ในเวลาเที่ยงกว่าๆแบบนี้ ห้องทำงานที่ไม่มีผู้คนนั้น มีเพียงหญิงวัยเกือบสี่สิบปีนั่งขีดเขียนภาพวาดบนกระดาษ ไม่ทันใด เสียงจากชายชุดราชการดังขึ้น "คุณณรารินทร์ครับ มีเอกสารโครงการพาสัตว์วิเศษไปตามโรงเรียนให้เซ็นครับ" ชายหนุ่มยื่นเอกสารจั่วหัวตราโรงเรียนที่แสนคุ้นเคย วรางคณานี่นา เธอยิ้มบางๆพลางมองไปที่กรอบรูปเก่า "ค่ะ วางไว้ได้เลย"

(อันนี้ภาพสีกับรายละเอียดคร่าวๆของน้องอินวัย 40 ปีคับบบ มีลูกสาวบุญธรรมที่รับเลี้ยงมาด้วย ป้าๆยายๆได้อุ้มหลานกันแล้วนะค้าบบบ🥺🤲💖💕)

[ สถานที่แห่งหนึ่ง? | ปีพ.ศ. 2567 ] มือที่ดูใหญ่กว่าเดิมทาบทับลงบนกระจกใส นัยน์ตาสีหยกเหม่อมองออกไปด้านนอก มองวิวทิวทัศน์ไปทั่วราวกับหาจุดโฟกัสไม่ค่อยได้เสียเท่าไร มันผ่านมาตั้งนานกี่ปีแล้วนะ... เธอในตอนนั้นที่ได้แต่คอยฟังตามคำสั่งของครอบครัวก็เริ่มตาสว่าง มองหาอิสระให้ตนเองตั้งแต่เหตุการณ์นั้นเป็นต้นมา หลังจบจากวรางคณา เธอก็ตัดสินใจที่จะตัดขาดจากตระกูลโดยสมบูรณ์ (+)

อิน@vrkn-itsariyaruk.bsky.social · 3mo ago

#เรื่องเล่าขาน_VRKN [ โรลเปิด | หลังเกิดเหตุประมาณ 1 สัปดาห์ ] หลังจากสลบไป เมื่อรู้สึกตัวอีกทีอินก็ตื่นขึ้นมาบนเตียงโรงพยาบาลเสียแล้ว "!?" เธอลุกพรวดขึ้นมาจากเตียงอย่างกระทันหัน สำรวจตามร่างกายก็พบว่าตนนั้นมีแผลอยู่เต็มตัว ทั้งที่ศรีษะ ที่แขน ลำตัว หรือแม้กระทั่งบริเวณขา แต่สิ่งที่น่าแปลกใจคือมือของตนนั้นหายจากกรทมิฬแล้ว "...อย่างน้อยก็รอดมาได้—" (+)

[00:00] 9 มิถุนายน 2569 คอมมูวรางคณา ขอประกาศจบคอมมูอย่างเป็นทางการ เรื่องราวส่งท้าย : docs.google.com/document/d/1...

(น้องอินนิ่งไปแปปนึงแล้วพยักหน้า หันไปกอดอาจารย์กรองเลยคับ น่าจะไม่ได้พูดอะไรเพราะมัวแต่ร้องไห้ คงดีใจที่มีผู้ใหญ่คอยเป็นห่วงตัวเองอยู่คนนึง😔 /ผปคเพ้ทๆทั้งคู่เลย🫳)

#เรื่องเล่าขาน_VRKN แสงแดดอ่อนจากหน้าต่างส่องลอดผ่านม่านเข้ามาเป็นริ้วบาง ๆ กระทบกับใบหน้าของเธออย่างพอดิบพอดี ... ปวดหัวจัง เปลือกตาก็หนักอย่างกับถูกอะไรถ่วงไว้แม้จะเป็นแบบนั้นเจ้าตัวก็ยังฝืนลืมตาขึ้นมาอยู่ดี ภาพตรงหน้าเบลออยู่พักหนึ่งก่อนจะค่อย ๆ ชัดขึ้นทีละน้อยจนเห็นเพดานและหลอดไฟเหนือศีรษะ

#เรื่องเล่าขาน_VRKN 20 ส.ค. 2543 เด็กสาวมายืนอยู่ที่สถานีกุมภาอีกครั้ง แม้ว่าสี่เดือนที่ผ่านมาจะมีอะไรเกิดขึ้นเยอะ เยอะเกินกว่าที่เด็กคนนึงจะเข้าใจได้ สายตามองไปที่พี่สาวและยายที่มาส่งตามเคย แม้ครั้งนี้จะแปลกหน่อยๆที่พ่อกับแม่ลางานมาส่งด้วยก็ตาม กว่าจะยอมให้เธอกลับมาเรียนที่นี่ ก็ถือว่าคุยกันยาวนานอยู่ +

#เรื่องเล่าขาน_VRKN นับตั้งเเต่คืนวันนั้นก็ผ่านมาไม่รู้กี่วันที่เด็กสาวนอนสลบไสล จากความวุ่นวายที่เกิดขึ้น สิ่งเหล่านั้นใช้เวลานานเกินกว่าจะปะติดปะต่อ ภาพสุดท้ายที่พอจะจำได้คือเค้นมนตราที่เหลืออยู่มาเพื่อไล่อารักษ์ แต่เเทนที่เวทย์แสงจะออกมานั้น กลับเป็นไอเย็นๆที่เหมือนน้ำเเข็งออกมา สายตาค่อยๆเปิดขึ้นแล้วมองไปรอบๆ ปรากฏหญิงสาววัยประมาณยี่สิบต้นๆยืนอยู่ข้างเตียง “...พี่น้ำ?”

(นุอินรับเพ้ทๆจากจารย์แล้วน้ำตาไหลพราก ร้องไห้เงียบๆอยู่พักนึงก็หยุดค้าบ🥺)

#เรื่องเล่าขาน_VRKN [ โรลเปิด | หลังเกิดเหตุประมาณ 1 สัปดาห์ ] หลังจากสลบไป เมื่อรู้สึกตัวอีกทีอินก็ตื่นขึ้นมาบนเตียงโรงพยาบาลเสียแล้ว "!?" เธอลุกพรวดขึ้นมาจากเตียงอย่างกระทันหัน สำรวจตามร่างกายก็พบว่าตนนั้นมีแผลอยู่เต็มตัว ทั้งที่ศรีษะ ที่แขน ลำตัว หรือแม้กระทั่งบริเวณขา แต่สิ่งที่น่าแปลกใจคือมือของตนนั้นหายจากกรทมิฬแล้ว "...อย่างน้อยก็รอดมาได้—" (+)

#เรื่องเล่าขาน_VRKN นัยน์ตาดำขลับทอดมองทิวทัศน์ผ่านหน้าต่าง แมกไม้ขยับไหวตามสายลมคล้อยกับแดดยามเช้า บรรยากาศชวนให้สงบใจแม้จะขัดกับความวุ่นวายในห้องพักผู้ป่วยรวมก็ตามที เตียงรอบข้างล้วนแต่เป็นเพื่อนร่วมสถาบัน อาการสาหัสมากน้อยต่างกันไป บางรายยังคงมีพยาบาลคอยติดตามอาการอย่างใกล้ชิด บ้างก็เตรียมกลับไปรักษาต่อที่ภูมิลำเนาพร้อมครอบครัวที่มาเฝ้าตั้งแต่วันที่ได้รับแจ้งข่าว

คาบเรียนแรก [อีกครั้ง] #เรื่องเล่าขาน_VRKN รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...

#กลลวง_VRKN ในหัวของเด็กสาวอายุสิบห้า เต็มไปด้วยคำถาม ความคิดมากมายเกิดขึ้นภายในช่วงเวลาสั้นๆ ทั้งความกลัว สิ้นหวัง ไหนจะเรื่องอารักษ์ พิธี พญาลวง ตอนนี้เป้าหมายกลับมีแต่ความคิดเดียวว่า ต้องรอดไปให้ได้ ต้องกลับบ้านไปให้ได้ ท่ามกลางดวงวิญญาณที่จ้องจะเอาชีวิตเธอนับร้อยพัน 'จะต้องฝ่าออกไปให้ได้!' (มาแปะภาพไวๆคับ ผปค.ยุ่งๆเลยเสกแบบไฟไหม้ได้เพียงเท่านี้🥲)

(ลงภาพรับวันกอดแมวสากลค่ะ🐱​ กระซิบว่าผปค.กานต์ไม่ถนัดสตอรี่แนวแอคชั่นเลยน่าจะไม่ได้แอคทีฟหน้ามูแล้ว หากสนใจโรลเวิ่นเล่นกันทักไปทางช่องทางติดต่อผปค.ในดอคได้เลยนะคะ🫶🏻 )

ความสูงประมาณนี้หากตกลงไปก็คงหนีไม่พ้นกระดูกหักหรือบาดเจ็บหนักกว่านั้น เหงื่อกาฬจึงผุดขึ้นมาบนใบหน้าของลูกครึ่งยักษ์ —นี่เธอจะไม่รอดจริงๆหรือ? "!?" ทันใดนั้นเงาบางอย่างก็พุ่งตรงดิ่งลงมายังด้านล่าง มันคำรามดังลั่นพร้อมเสียงฟ้าผ่าดังราวกัมปนาท จังหวะที่เธอตกลงไปจะถึงพื้นก็ถูกมันโอบอุ้มเข้าพร้อมกันกับเพื่อนๆอย่างพอดิบพอดี ก่อนจะได้ตกใจอะไร ภาพต่างๆก็เริ่มกลายเป็นภาพบิดเบี้ยวไป (+)

#กลลวง_VRKN [STORY: แผล] เรื่องราวต่างๆมันเกินขอบเขตไปแล้ว พวกเธอติดอยู่ในหลุมหรือถ้ำบ้าๆนี่ อีกทั้งยังจะกลายเป็นเครื่องมือให้กับการกระทำแสนประหลาดของผอ.และพี่รดาตัวปลอมอีก เจ้าวงเวทย์มหึมาบนศีรษะก็เป็นตัวการทำให้ไม่สามารถใช้เวทย์ได้ แต่ด้วยความดื้อดึงที่แม้จะบาดเจ็บที่แขน วาฎกะหยกจึงลอยขึ้นมาตามคำร่ายพร้อมปล่อยสายฟ้าพุ่งตรงไปยังอักขระทันใด "วชิรศัสตรา นพศูร!" (+)

( คุณหนูเพลินตา AU ปัจจุบัน ที่มาก่อนเวลานัดครึ่งชม. ) ( แต่เพื่อนสายเป็นชม. เพราะคนนึงไปช่วยหมาข้ามถนน คนนึงอยากมาสายเพราะเด่นสุด ) - - *

คาบเรียนที่ 6.3 ̷ส̷҉̷.̷҉̷อ̷҉̷ ̷҉̷u̷ #กลลวง_VRKN “ “ทำไมทุกอย่างต้องกลายเป็นแบบนี้กันนะ…” ” รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...

คาบเรียนที่ 6.2 ส̷อ̷บ̷ #วกวน_VRKN “ จากตอนแรกที่โถงใต้พิภพแห่งนี้ยังเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยอื้ออึง บัดนี้กลับค่อย ๆ เงียบสงัดลง ราวกับเสียงทั้งหมดกำลังถูกบางสิ่งดูดกลืนไปทีละน้อย ” รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...

#วงกต_VRKB ‎ ‎ดุสิตา ศิลปการสกุล รัตติกาล อมาตยกุล ‎ ‎[[ ถึงโถงรวมอย่างปลอดภัย ]] ‎ ‎(โค เวิ่น ไวๆ ว่าพบเห็นได้นะคะ ผปค.เพลินตาเข้าสู่ระยะงานเยอะพลังน้อย ขอโทษสังคมที่ยังไม่ตอบโรล ขอบคุณเพื่อนที่ดิสทำงานอยู่แล้วกาวให้ฟังเลยได้มีภาพในหัวมาวาด แรงใจของดิฉันคือการได้เห็นหลานๆ มอมแมม😭😭😭) ‎

อื้ม ปลอยภัยก็ดีแล้วล่ะเนอะ ^^ ก่อนหน้านี้ หัวใจเด็กสาวแทบตกไปอยู่ตาตุ่ม หล่อนตั้งท่าเตรียมโจมตีผู้ถูกผีร้ายเข้าสิง ทว่าไม่ทันไรสถานการณ์ก็คลี่คลายลงเสียก่อน อื้ม แต่ก็ดีแล้ว ที่ไม่มีใครเป็นอะไรมาก เจ้าจันทร์หลับลงช้า ๆ ถอนหายใจอย่างโล่งอก (?) และหวังว่าหลังจากนี้ จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก ใช่มั้ย??? (แฮะ แอบแวบมาแจมเล็กน้อยนะคะ)

#เบื้องหลังกระดานดำ_VRKN ภายในวงกตทดสอบ ระหว่างอุโมงค์หินอันยาวและเงียบงัน เสียงฝีเท้าของบุหลันกับนภาดังสะท้อนแผ่วเบาไปตามทางเดินแคบ ๆ มีเพียงแสงจากวาฎกะที่ลอยนำอยู่ด้านหน้า คอยส่องผนังอิฐเก่าและเถาวัลย์ที่เลื้อยเกาะตามรอยแตกของกำแพง จู่ ๆ บุหลันก็ชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย “...แปลก ๆ” นภาหันมามองทันที “อะไรเหรอ?”

(ภาพที่มีกลิ่น ฮือ 5555555)

ยิปซี (ผปค.ชดใช้กรรมในมออยู่ค่ะTT)@gypsy-vrkn.bsky.social · 4mo ago

เอออออออ เสียงเรอดังลั่นใส่ใบหน้าศศิธร ที่แย่กว่านั้นคือมันไม่ได้มาแค่เสียง มันมีกลิ่น กลิ่นของส้มตำปูปลาร้าที่กินไปเมื่อเย็นที่ค้างคาอยู่ในปากเพราะยังไม่ทันได้แปรงฟัน อึ่ง

เอออออออ เสียงเรอดังลั่นใส่ใบหน้าศศิธร ที่แย่กว่านั้นคือมันไม่ได้มาแค่เสียง มันมีกลิ่น กลิ่นของส้มตำปูปลาร้าที่กินไปเมื่อเย็นที่ค้างคาอยู่ในปากเพราะยังไม่ทันได้แปรงฟัน อึ่ง

#VRKN_Commu “ในตอนที่ภาษาพูดใช้ไม่ได้ ภาษากายก็สำคัญค่ะ” “ถ้าเราอ่อนโยนกับเขา เขาก็ย่อมโอนอ่อนกับเรา” “เป็นเรื่องพื้นฐานอยู่แล้วใช่ไหมล่ะคะ?“ •┈┈┈•┈┈┈•┈┈┈ ธวัลรัตน์ รัตนวงศ์ (แก้วตา) อาจารย์วิชาหิมเวศศึกษา | เรือนธาราลัย 160/50 | มนุษย์ 32Y “...” ; ตลค.พูด ..... ; บทบรรยาย ((...)) ; ผปค. Doc : docs.google.com/document/d/1...