[Special Events!] #ปรารถนาสิ่งใดกันSKSN โอ้เอ๋ยท่านเอ๋ย... เชิญมาฟัง ร้านเร่ ขายฝัน ปรารถนา ผ่านพนา ผ่านเวหา ทุกแห่งหน อยากสิ่งใด เอ่ยวาจา แก่ตัวตน หากมีทุน... ย่อมซื้อได้ ดั่งใจปอง Doc : docs.google.com/document/d/1...
#SKSN_Commu "วันนี้เจ็บไข้ได้ป่วยเป็นกะไรมาเล่า" "มาสิ... ขยับเข้ามา ให้ข้าตรวจดูสักหน่อย" หมอชาวบ้าน , ค้าเครื่องหอม Doc : docs.google.com/document/d/1... โค , เวิ่น , โรล , วาด โอเคค่ะ
"ให้ฉัน...ช่วยไหม?" "...อยากเรียกอะไรก็เรียกเถอะ..." --------- แม่นวล, แม่ซีด ฯลฯ แล้วแต่จะเรียก | ลาวัณย์ ภูติผี(ผีตายโหง) | 162 cm. ชาตะ: พ.ศ. 1853 มรณะ: พ.ศ. 1875 --------- #SKSN_Commu doc: bit.ly/3RHdvZz
#SKSN_commu พิมพกา อิ่นจันตา | 24 | รับจัดบายศรี “หากมีงานพี่เรียกพิมได้เลยนะจ๊ะ“ ”น้ำอบนี้น่าจะเหมาะ ลองดูไหมจ๊ะ“ “น้องไม่ได้ดื้อเสียหน่อย!!” ...= บรรยาย “…”= พูด ‘…‘ = คิด () = ผปค.พูด …=บรรยายสั้น Doc : Bio (ทักโค โรล จีบ ก็อกๆได้เลย) (คาร์ซื่อๆ สามารถจอย+เนียนรู้จักได้เลย) (โรลยาวหากหมดไฟบอกได้ ผปคทำงานอาจจะตอบช้าคับ🥹) Cms Lumphty
#SNSK_Commu “แบร่!! อุ๊บส์… คิก ๆ ทำหน้าตลกจัง ขวัญอ่อนเหรอคะคนดี” “เอาล่ะ รีบทำอะไรให้บัวสนุกหน่อยสิคะ (หัวเราะ)” “มาจากข้างนอกเหรอ มีไอ้นั่นหรือเปล่า จอทีวีอันเล็ก ๆ ที่มันใช้นิ้วปัด ๆ ได้น่ะ” “โอ๊ย น่าเบื่อชะมัด บัวไม่อยากดูช่องนี้นี่นา ลุงเปลี่ยนเถอะ!” ____ บัวเพชร ๑๙๕/๘๓ | ผีเจ้าคฤหาสน์ติดแกลม | ขายไปเรื่อยตามอารมณ์ ____ Doc : shorturl.at/dj6EH
#เรื่องเล่าขาน_VRKN [ โรลเปิด | หลังเกิดเหตุประมาณ 1 สัปดาห์ ] หลังจากสลบไป เมื่อรู้สึกตัวอีกทีอินก็ตื่นขึ้นมาบนเตียงโรงพยาบาลเสียแล้ว "!?" เธอลุกพรวดขึ้นมาจากเตียงอย่างกระทันหัน สำรวจตามร่างกายก็พบว่าตนนั้นมีแผลอยู่เต็มตัว ทั้งที่ศรีษะ ที่แขน ลำตัว หรือแม้กระทั่งบริเวณขา แต่สิ่งที่น่าแปลกใจคือมือของตนนั้นหายจากกรทมิฬแล้ว "...อย่างน้อยก็รอดมาได้—" (+)
บทส่งท้าย ปี 2567 | กระทรวงสัตว์วิเศษ ในเวลาเที่ยงกว่าๆแบบนี้ ห้องทำงานที่ไม่มีผู้คนนั้น มีเพียงหญิงวัยเกือบสี่สิบปีนั่งขีดเขียนภาพวาดบนกระดาษ ไม่ทันใด เสียงจากชายชุดราชการดังขึ้น "คุณณรารินทร์ครับ มีเอกสารโครงการพาสัตว์วิเศษไปตามโรงเรียนให้เซ็นครับ" ชายหนุ่มยื่นเอกสารจั่วหัวตราโรงเรียนที่แสนคุ้นเคย วรางคณานี่นา เธอยิ้มบางๆพลางมองไปที่กรอบรูปเก่า "ค่ะ วางไว้ได้เลย"
(what is going on in varangkana🥀)
ประชาสัมพันธ์คอมมูวรางคณา@varangkana-npc.bsky.social · 4mo agoคาบเรียนที่ 6.2 ส̷อ̷บ̷ #วกวน_VRKN “ จากตอนแรกที่โถงใต้พิภพแห่งนี้ยังเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยอื้ออึง บัดนี้กลับค่อย ๆ เงียบสงัดลง ราวกับเสียงทั้งหมดกำลังถูกบางสิ่งดูดกลืนไปทีละน้อย ” รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...
คาบเรียนที่ 6.2 ส̷อ̷บ̷ #วกวน_VRKN “ จากตอนแรกที่โถงใต้พิภพแห่งนี้ยังเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยอื้ออึง บัดนี้กลับค่อย ๆ เงียบสงัดลง ราวกับเสียงทั้งหมดกำลังถูกบางสิ่งดูดกลืนไปทีละน้อย ” รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...
คาบเรียนที่ 6.1 สอบ #วงกต_VRKN “ ทุกคนต่างใช้ชีวิตของตัวเอง จนบางครั้งก็เผลอลืมไปว่าเข็มนาฬิกาไม่เคยหยุดเดิน ” รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...
(ระเบิดมาเป็นแท็ก อ๊ากกกก😭😭😭😭)
เพลินตา@vrkn-ploenta.bsky.social · 4mo ago#ทิวาสิ้นแสง_VRKN [ภาพย้อนอดีตเหตุการณ์ 1 ปีก่อน] "อยากฟังอะไรน่าสนใจไหมล่ะคะ" "เป็นเรื่องของคนที่คุณไว้ใจน่ะ" "ตามมาสิคะ" ─ "ให้ของขวัญไปด้วยนี่คะกับเด็กคนนั้น น่ารักน่าชังเชียว" "คุณดู─ จะถูกใจเธอมากเลยนะ" "ชอบเหรอคะ เด็กแบบนั้น ☺️ ?"
คาบเรียนที่ 5 วิชาสมุนไพรและการปรุงยา #กลิ่นควันของพืชพรรณ_VRKN “ เสียงระฆังดังขึ้นเป็นสัญญาณของคาบใหม่ อาจารย์ประจำวิชาสมุนไพรเดินก้าวเข้ามาก่อนจะเอ่ยทักทายอย่างทุกครั้ง “ รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...
#สิงสาราสัตว์_VRKN [โรลเปิด | แยกรูท เลือกแจมฐานกับยัยหนุได้ตามใจชอบเลยนะคะ!] กิจกรรมล่าตราปั๊ม ไม่ใช่ภารกิจที่ลำบากลำบนอะไร สำหรับกันสิตาที่มีพลังงานล้นเหลือ เต้นแรงเต้นกาได้ทั้งวันนัก จะมีก็บางฐานที่ดูท่าจะเหนื่อยหน่อยกว่าที่คาดไว้ ว่าไปแล้วตนยังเหลือฐานอะไรที่ยังไม่ได้ตามเก็บอีกนะ ตามหานกการเวก ขี่ม้าสินธพัทธี ให้นมลูกกิหมี … เหลืออีกเยอะกว่าที่คิดไว้ซะอีก…
แววตาเปลี่ยนไป เส้นผมชูขึ้นมา ท่าทางเธอเปลี่ยนไปแบบคนละคน "ฮุว่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า" "ในที่สุดข้าก็เป็นอิสระ !!!" เส้นด้าย(?)ลอยขึ้นเหนือพื้นและตะโกนลั่น @thiwa-vrkn.bsky.social
คาบเรียนที่ 4 วิชาหิมเวศศึกษา #สิงสาราสัตว์_VRKN “ เงาทะมึนขนาดมหึมาเคลื่อนเข้าบดบังแสงอาทิตย์จนสรรพสิ่งเบื้องล่างมืดสลัวลงฉับ แต่นั่นไม่ใช่เมฆาที่ลอยละล่องตามลม ’ รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...
#เสียงเพรียกพงไพร_VRKN |โรลปิด @vrkn-buapetch.bsky.social| ป่า กลางคืน เสียงร้อง วิญญาณ ไม่ใช่สิ่งที่คาดหวังในค่ำคืนวันศุกร์เลยสักอย่าง อ่อ—รวมถึงการที่ต้องวิ่งหนีแต่ยังต้องตามหา ‘ไห’ ท่ามกลางป่ามืดๆ อย่างในตอนนี้ด้วย “แฮ่ก เริ่มอยากถอดส้นสูงวิ่งหรือยัง ?” กล่าวติดหอบในขณะพาตัวเองวิ่งไล่เลี่ยกับเพื่อนยักษ์สาวนาม ‘บัวเพรช’ (+)
#เสียงเพรียกพงไพร_VRKN "ทุกคน" "อยู่ไหนคะ" ไร้เสียงตอบรับกลับมา ดูท่านลินจะพลัดหลงกับเพื่อนร่วมทีมเสียแล้ว
'พวกเรามาวาดอนาคต ให้เป็นไปตามที่หวังไว้' 'ด้วยกันนะ' เมื่อได้ยินดังนั้น เส้นด้ายจึงคลี่ยิ้มออกมาด้วยความปิติ เธอกุมใบหน้าของอีกฝ่ายไว้อย่างระมัดระวัง พลางลูบเบาๆ ไม่มีคำพูดอะไร ทั้งสองก้าวช้าลงตามจังหวะที่ไม่มีอยู่จริงนั้น ความสนใจไม่ได้อยู่ที่กระจกอีกต่อไป หากแต่เป็นคนรอยยิ้มบางๆของคนตรงหน้า [จบรูท]
มือที่ประสานกัน การขยับเดินบนพื้นไม้เอียดอาด และท่วงทำนองที่ไม่มีอยู่จริง เหล่านี้เปลี่ยนห้องเก็บของที่เคยยืนอยู่ให้ผันเปลี่ยนเป็นฟลอร์ที่มีเพียงสองเรา วัณฬาขยับกายตามอย่างง่ายดาย หมุนตัวเมื่อถูกส่งจังหวะให้ และขยับประชิดกันตามแรงนำพา แม้จะประหลาดใจเป็นส่วนใหญ่ แต่หลายส่วนในนั้นกลับผันกลายเป็นความสุข รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าที่เคยฉาบไปด้วยความกังวล … “ ขอบคุณนะจ๊ะ เส้นด้าย ” +
#เสียงเพรียกพงไพร_VRKN โรลเปิด / แยกรูท คุณหันมาเจอเด็กสาวผมสีชมพูคนหนึ่ง ทันทีที่เห็นแผ่นหลังนั่นคุณจำได้ดีว่าเป็นคนที่คุณรู้จักและน่าจะพึ่งพาได้ในสถาณการณ์นี้ ทันทีที่คุณเอ่ยเรียกชื่อของเธอ หวังขอให้ช่วย ทว่า..ร่างนั้นก็หันกลับมาพร้อมดวงตาสีขาวโพลน
วินาทีนั้นเอง โดยไม่ทันได้ระวัง แสงสีฟ้าอมขาวสว่างวาบขึ้นจนกลบความมืดมิด มวลพลังงานลึกลับที่แผ่รังสีทั้งความเย็นเยือกและความร้อนระอุอย่างประหลาดพุ่งเข้าใส่ร่างของเธออย่างรุนแรงจนตั้งตัวไม่ติด สิ่งนั้นแทรกซึมเข้าแทนที่สติสัมปชัญญะดวงเดิมที่เคยมีอยู่จนสูญสิ้นไปในพริบตา
(ทิวาสมัยปี 1 คับ ถึงจะหน้าบูดแต่ก็เคยยิ้มเป็นนะ! แล้วก็กลับไปหน้าบูดอีกรอบ☺️)
