พายุสีแดง
@vrkn-phayu.bsky.social
พรรณาราย ศรีวีรกุล | พายุ | ปี 2 | เมฆามิณทร์ | เผ่าพวาน 🐒 #VRKN_Commu Doc : https://shorturl.asia/ErSJq
[ออกไปข้างนอกได้เพียงอาทิตย์ล่ะครั้งเท่านั้น] ถ้าเธอจะออกไปหลายๆวันล่ะ? ถ้าเธอจะ... ถ้าเธอจะ..... ถ้าเธอจะ.......! 'ขอใช้ชีวิตของตนเองบ้างล่ะ!!?' เวทย์ดินถูกร่ายอย่างบ้าคลั่ง อย่างไรเสียก็ต้องรอดไปให้ได้ เสียงเพื่อนจากรอบด้านก็เหมือนจะพยายามห้ามไม่ให้ใช้เวทย์ไปมากกว่านี้ จนกระทั่งมาถึงจุดที่ทำให้ต้องหยุดอย่างเด็ดขาดแทน . . . ปลายนิ้วเธอถูกกรทมิฬกัดกินแล้ว (+)
#กลลวง_VRKN [STORY: แผล] เรื่องราวต่างๆมันเกินขอบเขตไปแล้ว พวกเธอติดอยู่ในหลุมหรือถ้ำบ้าๆนี่ อีกทั้งยังจะกลายเป็นเครื่องมือให้กับการกระทำแสนประหลาดของผอ.และพี่รดาตัวปลอมอีก เจ้าวงเวทย์มหึมาบนศีรษะก็เป็นตัวการทำให้ไม่สามารถใช้เวทย์ได้ แต่ด้วยความดื้อดึงที่แม้จะบาดเจ็บที่แขน วาฎกะหยกจึงลอยขึ้นมาตามคำร่ายพร้อมปล่อยสายฟ้าพุ่งตรงไปยังอักขระทันใด "วชิรศัสตรา นพศูร!" (+)
( สวัสดีค่ะ วันนี้ผปค.เพลินตามานำเสนอ น้ำตาวรางคณา ดีดี้ รับบทโดย บัว บัวเพชร กะรัตแก้ว ชลลี่ รับบทโดย ยิปซี กันสิตา เสนาวงศ์ อารยา รับบทโดย พราวดาว รัตติกาล อมาตยกุล เหตุการณ์นี้ไม่ได้เกิดขึ้นจริงแต่อย่างใด โปรดใช้จักรยานในการรับชมเพื่อความบันเทิงนะคะ )
คาบเรียนที่ 6.3 ̷ส̷҉̷.̷҉̷อ̷҉̷ ̷҉̷u̷ #กลลวง_VRKN “ “ทำไมทุกอย่างต้องกลายเป็นแบบนี้กันนะ…” ” รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...
“ค่ะ พี่เป็นของเธอแล้วนะ” เสียงหวานหยดกระซิบข้างหูแผ่ว ก่อนจะอาศัยระยะห่างจรดริมฝีปากเข้าหาฝากสัมผัสรักไว้โดยไม่คิดลุกล้ำ นับจากวินาทีนี้ สถานะของเราคือคนรัก ーอีกครึ่งชีวิต ที่คอยประคับประคองกันและกัน
#วงกต_VRKB ดุสิตา ศิลปการสกุล รัตติกาล อมาตยกุล [[ ถึงโถงรวมอย่างปลอดภัย ]] (โค เวิ่น ไวๆ ว่าพบเห็นได้นะคะ ผปค.เพลินตาเข้าสู่ระยะงานเยอะพลังน้อย ขอโทษสังคมที่ยังไม่ตอบโรล ขอบคุณเพื่อนที่ดิสทำงานอยู่แล้วกาวให้ฟังเลยได้มีภาพในหัวมาวาด แรงใจของดิฉันคือการได้เห็นหลานๆ มอมแมม😭😭😭)
คาบเรียนที่ 6.2 ส̷อ̷บ̷ #วกวน_VRKN “ จากตอนแรกที่โถงใต้พิภพแห่งนี้ยังเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยอื้ออึง บัดนี้กลับค่อย ๆ เงียบสงัดลง ราวกับเสียงทั้งหมดกำลังถูกบางสิ่งดูดกลืนไปทีละน้อย ” รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...
นัยน์ตาสีทับทิมของเด็กสาวสะท้อนเข้ากับอัญมณีสีเดียวกันที่เปล่งประกายจากหุ่นพยัคฆ์ขนาดมหึมา มันลุกขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า ไม่ปล่อยให้เด็กสาวเเม้เเต่คิดจะพัก "หุ่นพยนต์แมวยักษ์!? ถึงจะอยากวาดเก็บไว้ก็เถอ---" ไม่มีเวลาให้คิดฟุ้งซ่านแล้วล่ะ เด็กสาวนึกถึงตอนที่เคยต่อกรกับหุ่นพยนต์ยักษ์สัปดาห์ประลองทำให้พอนึกอะไรออกบ้าง "จะไม่ยอมให้จบเหมือนครั้งก่อนหรอกนะ"
อื้ม ปลอยภัยก็ดีแล้วล่ะเนอะ ^^ ก่อนหน้านี้ หัวใจเด็กสาวแทบตกไปอยู่ตาตุ่ม หล่อนตั้งท่าเตรียมโจมตีผู้ถูกผีร้ายเข้าสิง ทว่าไม่ทันไรสถานการณ์ก็คลี่คลายลงเสียก่อน อื้ม แต่ก็ดีแล้ว ที่ไม่มีใครเป็นอะไรมาก เจ้าจันทร์หลับลงช้า ๆ ถอนหายใจอย่างโล่งอก (?) และหวังว่าหลังจากนี้ จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก ใช่มั้ย??? (แฮะ แอบแวบมาแจมเล็กน้อยนะคะ)
แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังกำวาฎกะแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว แล้วในวินาทีนั้นเอง— พรึ่บ! เงาสีขาวจำนวนมากพลันเคลื่อนไหวขึ้นจากสุดปลายทางเดิน เสียงกรีดร้องแหลมดังสะท้อนก้องไปทั่วอุโมงค์ ก่อนร่างของวิญญาณนับสิบจะพุ่งทะลุความมืดเข้ามาหาพวกเธอทันที บุหลันเบิกตากว้าง เพราะพวกมันคือวิญญาณแบบเดียวกับที่เคยเจอในสอบกลางภาค…
#วงกต_VRKN หลังออกมาจากวงกตสภาพธารฝันมอมแมมอยู่ประมาณหนึ่ง แขนเสื้อที่ถูกฉีกออกเพื่อนำไปปิดปากและจมูกกันพิษ บาดแผลตามตัวจากเศษหินที่พุ่งกระจายใส่ เธอยังมียาสมานแผลอยู่ แต่ดูจากการสอบครั้งก่อนๆ มักชอบมีเรื่องไม่คาดฝันอยู่เรื่อย เก็บไว้ใช้ยามฉุกเฉินน่าจะดีกว่า ...เด็กๆปี 1 มาถึงกันก่อนแล้วสินะ คุยกันเจี้ยวจ้าวเชียว เด็กคนนั้นก็คงสอบเสร็จแล้วเหมือนกัน จะเป็นไงบ้างนะ
#กลิ่นควันของพืชพรรณ_VRKN ศิริกานต์นำของมาส่งโดยติดสถานะพูดโกหกไม่ได้ เมื่อถูกถามว่าการสอบเป็นอย่างไรด้วยความหวังดีจึงเผลอโพล่งออกมาเสียหมด หลังจากพูดจบเพียงยิ้มให้ตามมารยาทและเดินจากไปเงียบๆ เท่านั้น
ก๊อก ก๊อก “ขออนุญาตนะคะ” เสียงเคาะประตูไม้สองครั้ง ตามด้วยเสียงทักทายของหญิงสาวอันน่าคุ้นหู ก่อนจะย่างก้าวปรากฏกายเฉลยว่าเจ้าของเสียงนั้นคือใคร กันสิตา เสนาวงศ์ สภาพหล่อนนั้นมอมแมมแปลกหูแปลกตา เครื่องแต่งกายเปรอะเปื้อนด้วยเมือกหนืด ซ้ำหน้าตาของเจ้าตัวยังดูงัวเงีย สะลึมสะลืออีก ดีที่หล่อนยังสามารถปรุงยาได้ครบจำนวนตามกำหนด ซึ่งยาเหล่านั้นก็ถูกบรรจุในถุงผ้าที่ถืออยู่ +
เสียงประตูถูกเปิดอย่างดูรีบร้อน เธอน่าจะเป็นคนท้ายๆที่มาส่งงาน เพราะแดดข้างนอกก็เป็นเวลาเย็นเสียเเล้ว ไม่รู้ว่าทำได้อย่างไร แต่เธอสามารถปรุงยาได้ครบตามที่ระบุไว้ แต่สภาพน่ะหรอ แค่จะเดินมาส่งยังโซเซเปิดประตูห้องผิดถูก ผมเผ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงจนจำไม่ได้ แถมที่ยังถือกระดาษนั่นเพราะเสียงหายไป ถึงพูดได้ควันไฟก็ทะลักออกจากปาก แถมน้ำเเข็งที่ติดกระดาษนั่น ทำหม้อระเบิดเพราะผลึกฟ้ามาแน่ๆ
“ไม่ต้องกลัวขนาดนั้นก็ได้” รดาขยับเข้ามาใกล้ ก่อนเงยหน้าขึ้นช้อนสายตามองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม มือเรียวค่อย ๆ ยกขึ้นแนบข้างแก้มของสายน้ำอย่างแผ่วเบา “ถ้าเธอช่วยฉันกับพ่อดี ๆ เพื่อนของเธอก็จะไม่เป็นอะไร” น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลเหมือนทุกครั้ง จนแทบไม่น่าเชื่อว่าอีกฝ่ายกำลังใช้ชีวิตคนทั้งโรงเรียนเป็นเครื่องต่อรอง สายน้ำกัดฟันแน่น ก่อนถามกลับไปด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ “ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกันแน่…” +
อีกฝ่ายชะงักไปเพียงนิดเดียว ก่อนเสียงหัวเราะแผ่วเบาจะหลุดออกมาจากริมฝีปาก หญิงสาวค่อย ๆ หันกลับมามองเธอ รอยยิ้มเดิมยังอยู่บนใบหน้า แต่แววตาคู่นั้นกลับเย็นเยียบจนไม่เหลือเค้าของรดาที่สายน้ำรู้จักอีกต่อไป “อา… ถูกจับได้แล้วสินะ” ริมฝีปากของรดาขยับเอ่ยคำร่ายแผ่วเบา พร้อมปลายนิ้วที่ยกขึ้นเพียงนิดเดียว อาคมสีดำก็พลันเลื้อยขึ้นมาตามลำคอของสายน้ำทันที ความเจ็บแปลบแล่นขึ้นมา +
#ทิวาสิ้นแสง_VRKN [ภาพย้อนอดีตเหตุการณ์ 1 ปีก่อน] "อยากฟังอะไรน่าสนใจไหมล่ะคะ" "เป็นเรื่องของคนที่คุณไว้ใจน่ะ" "ตามมาสิคะ" ─ "ให้ของขวัญไปด้วยนี่คะกับเด็กคนนั้น น่ารักน่าชังเชียว" "คุณดู─ จะถูกใจเธอมากเลยนะ" "ชอบเหรอคะ เด็กแบบนั้น ☺️ ?"
ผ้าพันคอสีเหลืองบ่งบอกชัดว่าเป็นสัตว์เลี้ยงของเธอ ดวงตากลมแป๋วมองทั้งคู่สลับไปมา ยื่นเห็ดดอกเล็กสีใสอ่อนที่ดูเหมือนเพิ่งเด็ดมาใหม่ ๆ ให้รุ่นพี่ เป็นคำขอบคุณเหรอ? ดูเหมือนจะเป็นเห็ดล่องหนเหรอ? อรุณกะพริบตาปริบ ๆ มองของในมือมันอย่างงง ๆ “ไปเอามาจากไหนคะเนี่ย?” (พาเจ้าจิ๋วมาทักทายค่ะ)
ที่ริมบึง เด็กสาวจับจ้องสินธพนัทธีที่โลดเเล่นบนผืนน้ำ เธอทราบดีว่ามีเพียงผู้ที่มันยอมรับเท่านั้นถึงจะไปประทับบนแผ่นหลังนั้นได้ และรุ่นพี่ผมสีน้ำตาลที่กำลังขี่มันอยู่ตอนนี้ สามารถตามท่วงท่าของมันอย่างชำนาญ ราวกับเคยมีประสบการณ์การขี่ม้าอย่างช่ำชองมาก่อน ทันใดนั้น สินธพนัทธีเหมือนจะวิ่งวนกลับเข้ามา แล้วเบรคตัวกลางผืนน้ำ ตีโค้งได้อย่างสวยงาม "ว้าว..." เอ่ยเพียงสั้นๆพร้อมปรบมือเบาๆ
คาบเรียนที่ 5 วิชาสมุนไพรและการปรุงยา #กลิ่นควันของพืชพรรณ_VRKN “ เสียงระฆังดังขึ้นเป็นสัญญาณของคาบใหม่ อาจารย์ประจำวิชาสมุนไพรเดินก้าวเข้ามาก่อนจะเอ่ยทักทายอย่างทุกครั้ง “ รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...
(ได้เลยคับบ! มามะพี่ยิปซี🕺✨️) "..?" เสียงเรียกชื่อของเธอทำให้ต้องตื่นขึ้นมาจากห้วงความฝันที่แสนอบอุ่น แต่ดูท่าว่าจะไม่ได้มีเพียงแค่ตนที่ผล็อยหลับไปเพราะตัวมอมที่นอนกอดอยู่ก็เผลอหลับไปเช่นเดียวกัน และทันทีที่อินขยับตัว เจ้าตัวมอมก็พลิกตัวกลิ้งทับเจ้าลูกครึ่งยักษ์ไปเรียบร้อย ไม่ทันจะได้ฟังคำเตือนของผู้ที่มาใหม่— แอ่ก!? "ช ช่วยด้วยค่—" ยังไม่ทันได้ลืมตาด้วยซ้ำ แรงทับปริศนาก็มาจากไหนไม่รู้(...)
[ โรลปิด | ศาลา | วันที่ 20 มิถุนา ] @chankaew-vrkn.bsky.social เวลาล่วงเลยผ่านไปไวจนใจหาย กิจกรรมแสนสุขผ่านไปรวดเร็วราวสายลม แต่สิ่งที่เหนี่ยวรั้งเวลาให้เดินช้า คงจะเป็นการหายเงียบไปของเพื่อนสาวคนสนิท จดหมายหลายฉบับที่นางส่งไปไม่ถูกตอบกลับ การพยามจะเจอหน้าและพูดคุยก็ไร้ผล เหมือนว่าทางเดียวที่จะได้เจอเธอ คือการเสนอหน้าไปหาตรงๆ
#สิงสาราสัตว์_VRKN [โรลเปิด] หลังกิจกรรมล่าตราปั๊มเริ่มไปสักพักแล้ว ครึ่งยักษาก็ล่าตราปั๊มไปได้เยอะแล้วเหมือนกัน สุดท้ายก็มาจบที่กิจกรรมของตัวมอมเป็นกิจกรรมท้าย เมื่อหน้าผากสัมผัสเข้ากับตัวมอมตนหนึ่ง ความรู้สึกอบอุ่นก็พรั่งพรูเข้ามาราวกับถูกโอบกอดด้วยความรัก ความรู้สึกถูกปกป้องนั้นทำให้เธอนึกถึงใครบางคนที่คุ้นเคยเมื่อนานมาแล้ว …อ่า– ใครกันนะที่เคยโอบกอดเธอไว้เช่นนี้กัน…? (+)
#สิงสาราสัตว์_VRKN ไม่ว่าพยามเข้าใกล้เท่าใด สิ่งที่พวานแดงตนนี้ได้กลับมา มีเพียงเสียงถอดหายใจและดวงตาที่ดูไม่พอใจ ราวกับว่าม้าสินธพนัทธีตนนี้ ได้ขุดคุ้ยเข้าไปในดวงจิตอันเต็มไปด้วยแรงทนงและโอหังของนาง สายตาที่บ่งบอกถึงความไม่ชอบของมันชัดแจ้ง แต่ไม่ว่าม้าจะพยศหรือเดินหนีเท่าใด พรรณารายก็ยังคงดื้อดึงแล้วจะขึ้นขี่ให้เสียได้ เรากับม้าใครมันจะพยศกว่ากัน
#สิงสาราสัตว์_VRKN ท่ามกลางหมู่มวลคชสีห์ร่างรุ่นพี่วานรที่ปกติเอาแต่นอนเล่นบนต้นไม้เองก็ลงมาร่วมกิจกรรมคราวนี้ด้วยเช่นกัน ทั้งยังรวบผมสูงอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนดูเอาการเอางานกว่าเวลาปกติเสียอีก
