คาบเรียนที่ 6.2 ส̷อ̷บ̷ #วกวน_VRKN “ จากตอนแรกที่โถงใต้พิภพแห่งนี้ยังเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยอื้ออึง บัดนี้กลับค่อย ๆ เงียบสงัดลง ราวกับเสียงทั้งหมดกำลังถูกบางสิ่งดูดกลืนไปทีละน้อย ” รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...
เทวี
@vrkn-thewi.bsky.social
อัปสรามณี อินทรสุราลัย | เทวี ปี 3 | เมฆามินทร์ มนุษย์ | 169/56 (19 yrs.) doc: bit.ly/4cbkcKu roleplay account for #VRKN_commu
#VRKN_Commu “ในตอนที่ภาษาพูดใช้ไม่ได้ ภาษากายก็สำคัญค่ะ” “ถ้าเราอ่อนโยนกับเขา เขาก็ย่อมโอนอ่อนกับเรา” “เป็นเรื่องพื้นฐานอยู่แล้วใช่ไหมล่ะคะ?“ •┈┈┈•┈┈┈•┈┈┈ ธวัลรัตน์ รัตนวงศ์ (แก้วตา) อาจารย์วิชาหิมเวศศึกษา | เรือนธาราลัย 160/50 | มนุษย์ 32Y “...” ; ตลค.พูด ..... ; บทบรรยาย ((...)) ; ผปค. Doc : docs.google.com/document/d/1...
#วงกต_VRKB ดุสิตา ศิลปการสกุล รัตติกาล อมาตยกุล [[ ถึงโถงรวมอย่างปลอดภัย ]] (โค เวิ่น ไวๆ ว่าพบเห็นได้นะคะ ผปค.เพลินตาเข้าสู่ระยะงานเยอะพลังน้อย ขอโทษสังคมที่ยังไม่ตอบโรล ขอบคุณเพื่อนที่ดิสทำงานอยู่แล้วกาวให้ฟังเลยได้มีภาพในหัวมาวาด แรงใจของดิฉันคือการได้เห็นหลานๆ มอมแมม😭😭😭)
อื้ม ปลอยภัยก็ดีแล้วล่ะเนอะ ^^ ก่อนหน้านี้ หัวใจเด็กสาวแทบตกไปอยู่ตาตุ่ม หล่อนตั้งท่าเตรียมโจมตีผู้ถูกผีร้ายเข้าสิง ทว่าไม่ทันไรสถานการณ์ก็คลี่คลายลงเสียก่อน อื้ม แต่ก็ดีแล้ว ที่ไม่มีใครเป็นอะไรมาก เจ้าจันทร์หลับลงช้า ๆ ถอนหายใจอย่างโล่งอก (?) และหวังว่าหลังจากนี้ จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก ใช่มั้ย??? (แฮะ แอบแวบมาแจมเล็กน้อยนะคะ)
นัยน์ตาสีทับทิมของเด็กสาวสะท้อนเข้ากับอัญมณีสีเดียวกันที่เปล่งประกายจากหุ่นพยัคฆ์ขนาดมหึมา มันลุกขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า ไม่ปล่อยให้เด็กสาวเเม้เเต่คิดจะพัก "หุ่นพยนต์แมวยักษ์!? ถึงจะอยากวาดเก็บไว้ก็เถอ---" ไม่มีเวลาให้คิดฟุ้งซ่านแล้วล่ะ เด็กสาวนึกถึงตอนที่เคยต่อกรกับหุ่นพยนต์ยักษ์สัปดาห์ประลองทำให้พอนึกอะไรออกบ้าง "จะไม่ยอมให้จบเหมือนครั้งก่อนหรอกนะ"
แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังกำวาฎกะแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว แล้วในวินาทีนั้นเอง— พรึ่บ! เงาสีขาวจำนวนมากพลันเคลื่อนไหวขึ้นจากสุดปลายทางเดิน เสียงกรีดร้องแหลมดังสะท้อนก้องไปทั่วอุโมงค์ ก่อนร่างของวิญญาณนับสิบจะพุ่งทะลุความมืดเข้ามาหาพวกเธอทันที บุหลันเบิกตากว้าง เพราะพวกมันคือวิญญาณแบบเดียวกับที่เคยเจอในสอบกลางภาค…
“ขอบคุณค่ะ” คนพี่ทำท่าจะรับแก้ว กระทั่งความคิดหนึ่งที่แล่นเข้ามาในหัวทำเธอชะงักไป “อ๊ะ เดี๋ยวก่อนสิ” อาศัยจังหวะที่ร่างนั้นโน้มตัวลงเลื่อนมากอดแขนรั้งอีกฝ่ายไว้ยังไม่ให้กลับไปยืนเต็มส่วนสูงในทันที ร่างเล็กเขยิบเข้าไปใกล้หมายจะหอมแก้มแทนรางวัลและฝากความเอ็นดู “คือว่า” “…ได้ไหมคะ?” ทว่าด้วยเกรงว่าจะล่วงเกินอีกฝ่ายเกินไป จึงใช้เพียงสันจมูกคลอเคลียแก้มนวลอย่างถนุถนอมแทน
#สิงสาราสัตว์_VRKN [โรลเปิด] หลังกิจกรรมล่าตราปั๊มเริ่มไปสักพักแล้ว ครึ่งยักษาก็ล่าตราปั๊มไปได้เยอะแล้วเหมือนกัน สุดท้ายก็มาจบที่กิจกรรมของตัวมอมเป็นกิจกรรมท้าย เมื่อหน้าผากสัมผัสเข้ากับตัวมอมตนหนึ่ง ความรู้สึกอบอุ่นก็พรั่งพรูเข้ามาราวกับถูกโอบกอดด้วยความรัก ความรู้สึกถูกปกป้องนั้นทำให้เธอนึกถึงใครบางคนที่คุ้นเคยเมื่อนานมาแล้ว …อ่า– ใครกันนะที่เคยโอบกอดเธอไว้เช่นนี้กัน…? (+)
#วงกต_VRKN หลังออกมาจากวงกตสภาพธารฝันมอมแมมอยู่ประมาณหนึ่ง แขนเสื้อที่ถูกฉีกออกเพื่อนำไปปิดปากและจมูกกันพิษ บาดแผลตามตัวจากเศษหินที่พุ่งกระจายใส่ เธอยังมียาสมานแผลอยู่ แต่ดูจากการสอบครั้งก่อนๆ มักชอบมีเรื่องไม่คาดฝันอยู่เรื่อย เก็บไว้ใช้ยามฉุกเฉินน่าจะดีกว่า ...เด็กๆปี 1 มาถึงกันก่อนแล้วสินะ คุยกันเจี้ยวจ้าวเชียว เด็กคนนั้นก็คงสอบเสร็จแล้วเหมือนกัน จะเป็นไงบ้างนะ
#วงกต_VRKN แป้บๆก็จะจบภาคเรียนอยู่แล้ว เกือบสามเดือนที่ผ่านมานี่ จะเรียกว่าสั้นก็สั้น ยาวก็ยาว เวลาที่อยู่นี่ไม่เคยทำให้เธอผิดหวังเลย ส่วนใหญ่จะเกินความคาดหวังมากกว่า ในหลายๆความหมาย ณรารินทร์นั่งยืนรำลึกไปพลางตั้งสติไปพลางในขณะที่เด็กปี1คนอื่นๆค่อยๆเดินเข้าไปกันแล้ว สายตาที่เริ่มคุ้นชินกับความมืดมองไปที่ทางเข้าอันเงียบสงัด พวงมาลัยถูกเก็บไว้อย่างดี ขวดยาพร้อม "จะเข้าไปล่ะนะ"
(แหม~ ไม่รับจริงเหรอคะ ให้แคสต์เป็นนางเอกเลยนะ แต่บทอาจจะจบโศกนิดนึง(?) 😊)
🌜บุหลัน🌛@handle.invalid · 6mo agoบุหลันในปัจจุบันหลับตาลงสูดหายใจและถอนออกมายาวๆ หลังคุณเล่าเรื่องเก่าๆ จบ "ที่เคยบอกว่าเธอเหมาะกับการเขียนนิยาย ฉันพูดจริงนะ" "สร้างเรื่อง สร้างตัวละครขึ้นมาจนคนอ่านอินได้ขนาดนี้ นับว่ามีฝีมือทีเดียว" "อนาคตเอาดีด้านนี้คงเป็นนักประพันธ์ผู้เลื่องชื่อ" "ถึงวันนั้นก็บอกนามปากกาของเธอมาด้วย จะได้ไม่รับงานแสดง" กลับมาส่งเสียงฮึดฮัดยามปกติเมื่ออยู่ด้วยกัน 'ในตอนนี้' (+)
ประตูไม้ถูกเลื่อนเปิดออก พร้อมด้วยการก้าวข้ามธรณีประตู ส่งร่างสูงระหงเข้ามาสู่ห้องที่ได้นัดหมายไว้ พรรณารายส่งยิ้มแป้นให้แก่อาจารย์ที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว เหมือนว่านาง จะมาเป็นคนแรกรึป่าวนะ? " ขออนุญาตนะคะ เอาของมาส่งค่ะ " เสียงหวานเอ่ยขึ้นด้วยความอารมณ์ดี ก่อนที่มือซ้ายจะยกยาสองขวดขึ้นมาให้เห็นแก่สายตาของผู้คุมสอบ เรียวหางสีเพลิงโอบลูกประคำยกขึ้นให้อีกฝ่ายดู
#สิงสาราสัตว์_VRKN [โรลเปิด | แยกรูท เลือกแจมฐานกับยัยหนุได้ตามใจชอบเลยนะคะ!] กิจกรรมล่าตราปั๊ม ไม่ใช่ภารกิจที่ลำบากลำบนอะไร สำหรับกันสิตาที่มีพลังงานล้นเหลือ เต้นแรงเต้นกาได้ทั้งวันนัก จะมีก็บางฐานที่ดูท่าจะเหนื่อยหน่อยกว่าที่คาดไว้ ว่าไปแล้วตนยังเหลือฐานอะไรที่ยังไม่ได้ตามเก็บอีกนะ ตามหานกการเวก ขี่ม้าสินธพัทธี ให้นมลูกกิหมี … เหลืออีกเยอะกว่าที่คิดไว้ซะอีก…
เสียงประตูถูกเปิดอย่างดูรีบร้อน เธอน่าจะเป็นคนท้ายๆที่มาส่งงาน เพราะแดดข้างนอกก็เป็นเวลาเย็นเสียเเล้ว ไม่รู้ว่าทำได้อย่างไร แต่เธอสามารถปรุงยาได้ครบตามที่ระบุไว้ แต่สภาพน่ะหรอ แค่จะเดินมาส่งยังโซเซเปิดประตูห้องผิดถูก ผมเผ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงจนจำไม่ได้ แถมที่ยังถือกระดาษนั่นเพราะเสียงหายไป ถึงพูดได้ควันไฟก็ทะลักออกจากปาก แถมน้ำเเข็งที่ติดกระดาษนั่น ทำหม้อระเบิดเพราะผลึกฟ้ามาแน่ๆ
#กลิ่นควันของพืชพรรณ_VRKN ศิริกานต์นำของมาส่งโดยติดสถานะพูดโกหกไม่ได้ เมื่อถูกถามว่าการสอบเป็นอย่างไรด้วยความหวังดีจึงเผลอโพล่งออกมาเสียหมด หลังจากพูดจบเพียงยิ้มให้ตามมารยาทและเดินจากไปเงียบๆ เท่านั้น
#กลิ่นควันของพืชพรรณ_VRKN ธารฝันนำยาที่ปรุงสำเร็จแล้วมาส่ง เธอมองโต๊ะที่เย็นเป็นน้ำแข็งก่อนจะหันมากล่าวขอโทษกับอาจารย์ตรงๆ ดันมานึกถึงอะไรตอนสอบซะได้... (พาเจ้าเด่กมาส่งงานย้อนหลังหน่อยค่ะ✌️✨)
#กลิ่นควันของพืชพรรณ_VRKN เด็กสาวนำของที่ต้องส่งมาอย่างครบถ้วนสมบูรณ์ ยิ้มแหย ๆ แต่ดูท่าจะไม่ยอมพูดอะไรเลย อาจเพราะตอนสอบเมื่อกี้ด้วยผลข้างเคียงของการปรุงยาผิดทำให้เผลอพูดสั่งสอนรุ่นพี่คนสนิทไปเสียได้ คงต้องไปขอโทษเสียหน่อย แต่หลังจากอาการนี้หมดฤทธิ์น่ะนะ...
คาบเรียนที่ 6.1 สอบ #วงกต_VRKN “ ทุกคนต่างใช้ชีวิตของตัวเอง จนบางครั้งก็เผลอลืมไปว่าเข็มนาฬิกาไม่เคยหยุดเดิน ” รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...
#เบื้องหลังกระดานดำ_VRKN แสงสุดท้ายของยามเย็นกำลังทอดยาวไปทั่วทางเดินระหว่างห้องเรียน ลมอ่อนพัดให้เงาไม้ไหวเอนเป็นจังหวะ ขณะที่สายน้ำเดินตาม “รดา” มาเงียบ ๆ จนกระทั่งอีกฝ่ายหยุดลงตรงมุมอับสายตาของตัวอาคาร บรรยากาศรอบตัวดูปกติดีเสียจนเธออยากคิดว่าตัวเองกำลังเข้าใจอะไรผิดไป แต่สุดท้ายสายน้ำก็ยังตัดสินใจเอ่ยถามออกมา “เธอ… ไม่ใช่รดาใช่ไหม” +
“ไม่ต้องกลัวขนาดนั้นก็ได้” รดาขยับเข้ามาใกล้ ก่อนเงยหน้าขึ้นช้อนสายตามองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม มือเรียวค่อย ๆ ยกขึ้นแนบข้างแก้มของสายน้ำอย่างแผ่วเบา “ถ้าเธอช่วยฉันกับพ่อดี ๆ เพื่อนของเธอก็จะไม่เป็นอะไร” น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลเหมือนทุกครั้ง จนแทบไม่น่าเชื่อว่าอีกฝ่ายกำลังใช้ชีวิตคนทั้งโรงเรียนเป็นเครื่องต่อรอง สายน้ำกัดฟันแน่น ก่อนถามกลับไปด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ “ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกันแน่…” +
อีกฝ่ายชะงักไปเพียงนิดเดียว ก่อนเสียงหัวเราะแผ่วเบาจะหลุดออกมาจากริมฝีปาก หญิงสาวค่อย ๆ หันกลับมามองเธอ รอยยิ้มเดิมยังอยู่บนใบหน้า แต่แววตาคู่นั้นกลับเย็นเยียบจนไม่เหลือเค้าของรดาที่สายน้ำรู้จักอีกต่อไป “อา… ถูกจับได้แล้วสินะ” ริมฝีปากของรดาขยับเอ่ยคำร่ายแผ่วเบา พร้อมปลายนิ้วที่ยกขึ้นเพียงนิดเดียว อาคมสีดำก็พลันเลื้อยขึ้นมาตามลำคอของสายน้ำทันที ความเจ็บแปลบแล่นขึ้นมา +
#ทิวาสิ้นแสง_VRKN [ภาพย้อนอดีตเหตุการณ์ 1 ปีก่อน] "อยากฟังอะไรน่าสนใจไหมล่ะคะ" "เป็นเรื่องของคนที่คุณไว้ใจน่ะ" "ตามมาสิคะ" ─ "ให้ของขวัญไปด้วยนี่คะกับเด็กคนนั้น น่ารักน่าชังเชียว" "คุณดู─ จะถูกใจเธอมากเลยนะ" "ชอบเหรอคะ เด็กแบบนั้น ☺️ ?"
เมื่อได้ยินคุณเรียกซ้ำ ยักษาค่อย ๆ หันกลับมาช้า ๆ เผยสีหน้าที่เมื่อคุณได้เห็นก็ทำให้รู้ได้ว่าในร่างนั่นไม่ได้มีแค่เพื่อนของคุณอีกต่อไปแล้ว ไม่พูดพร่ำทำเพลง ร่างนั้นกางกรงเล็บที่ตะไบมาอย่างดีแล้วพุ่งเข้าใส่คุณ หมายจะเข้าทำร้ายคุณ ดูแล้ววิญญาณตัวนี้ออกจะบ้าคลั่งและมุ่งร้ายมากกว่าจะแค่แย่งชิงไห มันมุ่งไปที่การโจมตีโดยตรง แรงยักษาพยายามทำให้คุณล้มลง พร้อมส่งเสียงหัวเราะน่าขนลุกราวกับมันกำลังสนุกอยู่
#เบื้องหลังกระดานดำ_VRKN บนเรือเหาะที่ฝ่าลมเวหาออกห่างจากวรางคณามาไกลพอสมควร เสียงกลไกยังคงครางต่ำสม่ำเสมอคล้ายลมหายใจของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมา ลึกลงไปในท้องเรือเป็นพื้นที่ซึ่งถูกจัดไว้สำหรับเหล่าสัตว์หิมเวศ บรรยากาศกลับเงียบงันผิดกับด้านบน
#สิงสาราสัตว์_VRKN ท่ามกลางหมู่มวลคชสีห์ร่างรุ่นพี่วานรที่ปกติเอาแต่นอนเล่นบนต้นไม้เองก็ลงมาร่วมกิจกรรมคราวนี้ด้วยเช่นกัน ทั้งยังรวบผมสูงอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนดูเอาการเอางานกว่าเวลาปกติเสียอีก
