กรองมาลิน
@krongmalin-vrkn.bsky.social
กรองมาลิน ฐาวรกุลเดช (กรอง) | อ.ปรุงยา | 28 yrs. | เรือนธาราลัย roleplay account for #VRKN_COMMU doc: https://bit.ly/VRKN_Krongmalin
"ดูท่าทางนั้นจะเจอตัวเอ้เชียวล่ะ" "ไปกันเถอะ" [ สู่อนาคต ]
— ๒๔ ปีต่อมา พ.ศ. ๒๕๖๗ — หลังเหตุการณ์วันพระจันทร์สีเลือด ขวัญตาเป็นหนึ่งในนักเรียนที่กลับมายังวรางคณา หลังจากนั้นจึงเรียนต่อที่วิทยาลัยเวทมนตร์นาลันทาในแขนงเวทมนตร์คาถาเพื่อการปฏิบัติ และหากเป็นคนที่สนใจการสอบยืนยันระดับขั้นสักหน่อย คุณอาจจะพอคุ้นชื่อ 'เกตุแก้วมณฑลี ฑฤฆนิรามัยสถิต' ในฐานะผู้สอบผ่านขั้นมหามันตราอยู่บ้าง ..ดูจะยังรักษามาตรฐานของวงศ์ตระกูลไว้ไม่เพี้ยนผิด.. +
(อันนี้ภาพสีกับรายละเอียดคร่าวๆของน้องอินวัย 40 ปีคับบบ มีลูกสาวบุญธรรมที่รับเลี้ยงมาด้วย ป้าๆยายๆได้อุ้มหลานกันแล้วนะค้าบบบ🥺🤲💖💕)
รอยยิ้มจางๆคล้ายกับกำลังดีใจที่ได้เห็น [คุณ] เผยบนใบหน้าของดร.อิน ก่อนเจ้าตัวจะเดินเข้ามาใกล้เพื่อเอ่ยทักทาย "สวัสดีค่ะ" "ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะคะ" หลังจากนั้นพวกคุณก็พูดคุยสนทนากัน ไม่ว่าจะเป็นทั้งเรื่องในอดีต ปัจจุบัน หรือกระทั่งอนาคต ถึงแม้เรื่องในคืนนั้นจะมีทั้งเรื่องที่แย่และดีเกิดขึ้นพร้อมๆกันก็ตาม แต่ที่แน่ๆเธอในตอนนี้ก็ได้เติบโตแล้วนะ พ่อคะ อินทำให้พ่อภูมิใจรึเปล่า? [จบบริบูรณ์]
[ สถานที่แห่งหนึ่ง? | ปีพ.ศ. 2567 ] มือที่ดูใหญ่กว่าเดิมทาบทับลงบนกระจกใส นัยน์ตาสีหยกเหม่อมองออกไปด้านนอก มองวิวทิวทัศน์ไปทั่วราวกับหาจุดโฟกัสไม่ค่อยได้เสียเท่าไร มันผ่านมาตั้งนานกี่ปีแล้วนะ... เธอในตอนนั้นที่ได้แต่คอยฟังตามคำสั่งของครอบครัวก็เริ่มตาสว่าง มองหาอิสระให้ตนเองตั้งแต่เหตุการณ์นั้นเป็นต้นมา หลังจบจากวรางคณา เธอก็ตัดสินใจที่จะตัดขาดจากตระกูลโดยสมบูรณ์ (+)
อิน@vrkn-itsariyaruk.bsky.social · 5mo ago#เรื่องเล่าขาน_VRKN [ โรลเปิด | หลังเกิดเหตุประมาณ 1 สัปดาห์ ] หลังจากสลบไป เมื่อรู้สึกตัวอีกทีอินก็ตื่นขึ้นมาบนเตียงโรงพยาบาลเสียแล้ว "!?" เธอลุกพรวดขึ้นมาจากเตียงอย่างกระทันหัน สำรวจตามร่างกายก็พบว่าตนนั้นมีแผลอยู่เต็มตัว ทั้งที่ศรีษะ ที่แขน ลำตัว หรือแม้กระทั่งบริเวณขา แต่สิ่งที่น่าแปลกใจคือมือของตนนั้นหายจากกรทมิฬแล้ว "...อย่างน้อยก็รอดมาได้—" (+)
×HAPPY PRIDE MONTH แล้วก็ ขอแสดงความยินดีที่คอมมูจบลงอย่างราบลื่น(?)ด้วยนะคะ!!! ขอบคุณทีมที่ช่วยแบกจนจบ 2 เดือนนี้นะคะ ยอมรับเลยว่า หลังๆ ไม่ไ้ดมาเล่นเลยค่ะ งานในเรียลล้นโจ๊ะเลย ฮือๆ ถึงนี่จะไม่มีส่วนร่วมเล่นกับคนอื่นๆ เท่าไหร่ แต่ได้มาอ่านเบี้ยนคนอื่นก็มีความสุขแล้วค่ะ! แล้วพบกันใหม่ เมื่อเส้นทางเรามาบรรจบค่ะ!✌️×
บทส่งท้าย ปี 2567 | กระทรวงสัตว์วิเศษ ในเวลาเที่ยงกว่าๆแบบนี้ ห้องทำงานที่ไม่มีผู้คนนั้น มีเพียงหญิงวัยเกือบสี่สิบปีนั่งขีดเขียนภาพวาดบนกระดาษ ไม่ทันใด เสียงจากชายชุดราชการดังขึ้น "คุณณรารินทร์ครับ มีเอกสารโครงการพาสัตว์วิเศษไปตามโรงเรียนให้เซ็นครับ" ชายหนุ่มยื่นเอกสารจั่วหัวตราโรงเรียนที่แสนคุ้นเคย วรางคณานี่นา เธอยิ้มบางๆพลางมองไปที่กรอบรูปเก่า "ค่ะ วางไว้ได้เลย"
เหตุใดเธอจึงหลงใหลในสิ่งมีชีวิตหนึ่งเสียมากมาย แมวตัวเล็กจ้อยที่แสนเปราะบาง ทว่าจิตใจมันนั้นไร้สิ่งใดพันธนาการ แสนอิสระเสรีไม่มีทางสยบยอม รักได้อย่างเต็มที่ไม่คิดหวาดหวัั่น เรียกร้องทุกสิ่งที่ปรารถนาอย่างไม่ละอาย เพียงได้ใกล้ชิดก็ราวกับกำลังเฝ้ามองสิ่งที่ตนใฝ่ฝันมาตลอด...แค่เพียงเอื้อมมือออกไปก็จะโอบกอดมันไว้ได้ สิ่งที่ไม่กล้าแม้แต่จะพยายามเพื่อมัน จวบจนจบชีวิตนี้ไปก็ยังมิอาจครอบครอง
(นี่เราเล่นมาจนจบมูได้อย่างไม่น่าเชื่อ!? ทั้งนี้ขอบคุณทีมงานและเพื่อน ๆ ร่วมคอมมูทุกท่านที่แวะเวียนมาเล่นกับกรองนะคะ ถึงจะหาย จะดอง และตอบแค่ผู้หญิงไปบ้าง แต่หลังคอมมูจบแล้วยังสามารถเล่นกันต่อหน้าทล.ได้เรื่อย ๆ หากต้องการค่ะ🫶 ในส่วนของช่องทางธรรมชาติสามารถ DM มาขอแลกเปลี่ยนกันได้เลยนะคะ ยินดีที่ได้ร่วมเล่นคอมมูกับทุกคนอีกครั้งค่า🥺)
ประชาสัมพันธ์คอมมูวรางคณา@varangkana-npc.bsky.social · 5mo ago[00:00] 9 มิถุนายน 2569 คอมมูวรางคณา ขอประกาศจบคอมมูอย่างเป็นทางการ เรื่องราวส่งท้าย : docs.google.com/document/d/1...
[00:00] 9 มิถุนายน 2569 คอมมูวรางคณา ขอประกาศจบคอมมูอย่างเป็นทางการ เรื่องราวส่งท้าย : docs.google.com/document/d/1...
แต่สุดท้ายก็ต้องผิดหวังทันที ราวกับการที่เธอมีชีวิตรอดมาได้มันเป็นสิ่งที่ควรจะเป็นอยู่แล้ว แม้แต่ตอนนี้เด็กสาวก็ได้แต่เบี่ยงสายตาหลบแล้วผงกหัวสั้น ๆ ตอบรับเพียงเท่านั้น ภาพของคืนพิธีไหลย้อนกลับมาเล็กน้อย จำอะไรไม่ค่อยได้เลย เพื่อน ๆ ล่ะ...อาจารย์ล่ะ...พี่ธารล่ะ ทุกคนปลอดภัยดีไหม เป็นห่วงจัง แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าเอ่ยถามออกไป
"คิดอะไรแปลกๆ ก็รู้อยู่ว่า---" ก่อนที่บิดาจะกล่าวอะไรต่อ เธอรีบต่อประโยคทันใด "หนูรู้ว่ามันอาจจะเป็นการตัดสินใจแบบเด็กๆหรืออะไรก็ตามแต่ แต่หนูอยากยอมรับผลของการเลือกตัวเอง..." "... อยากใช้เวลากับเพื่อนๆ กับอาจารย์ที่นี่ เพราะหนูก็ไม่รู้ว่าถ้าไปที่อื่นจะเจอคนดีๆแบบนี้อีกมั้ย ยิ่งเส้นทางจอมมนตรามันก็ยากเย็นอยู่แล้ว หนูรู้สึกว่าอยู่กับพวกเขาแล้วสบายใจค่ะ" +
(น้องอินนิ่งไปแปปนึงแล้วพยักหน้า หันไปกอดอาจารย์กรองเลยคับ น่าจะไม่ได้พูดอะไรเพราะมัวแต่ร้องไห้ คงดีใจที่มีผู้ใหญ่คอยเป็นห่วงตัวเองอยู่คนนึง😔 /ผปคเพ้ทๆทั้งคู่เลย🫳)
#เรื่องเล่าขาน_VRKN แสงแดดอ่อนจากหน้าต่างส่องลอดผ่านม่านเข้ามาเป็นริ้วบาง ๆ กระทบกับใบหน้าของเธออย่างพอดิบพอดี ... ปวดหัวจัง เปลือกตาก็หนักอย่างกับถูกอะไรถ่วงไว้แม้จะเป็นแบบนั้นเจ้าตัวก็ยังฝืนลืมตาขึ้นมาอยู่ดี ภาพตรงหน้าเบลออยู่พักหนึ่งก่อนจะค่อย ๆ ชัดขึ้นทีละน้อยจนเห็นเพดานและหลอดไฟเหนือศีรษะ
#เรื่องเล่าขาน_VRKN นับตั้งเเต่คืนวันนั้นก็ผ่านมาไม่รู้กี่วันที่เด็กสาวนอนสลบไสล จากความวุ่นวายที่เกิดขึ้น สิ่งเหล่านั้นใช้เวลานานเกินกว่าจะปะติดปะต่อ ภาพสุดท้ายที่พอจะจำได้คือเค้นมนตราที่เหลืออยู่มาเพื่อไล่อารักษ์ แต่เเทนที่เวทย์แสงจะออกมานั้น กลับเป็นไอเย็นๆที่เหมือนน้ำเเข็งออกมา สายตาค่อยๆเปิดขึ้นแล้วมองไปรอบๆ ปรากฏหญิงสาววัยประมาณยี่สิบต้นๆยืนอยู่ข้างเตียง “...พี่น้ำ?”
(Thanks+Talk🐈⬛ ขอบคุณทุกคนที่เล่นกับกานต์ และเหล่าทีมงานที่ทุ่มเทสร้างคอมมูนี้ขึ้นมาให้เราได้เล่นด้วยนะคะ มาขอแตะๆ เวิ่นเว้อทิ้งท้ายก่อน logout สักหน่อยค่ะ แล้วพบกันใหม่นะคะ) (1/2)
รู้ดีว่ายังไม่ควรลุกพรวดพราดออกไปตอนนี้ แต่ร่างกายมันขยับไปก่อนสมองสั่งการเสียอีก แว่วเสียงพยาบาลออกปากห้ามปรามอยู่ไกลๆ “รุณ!” เสียงเรียกชื่อดังแต่จะกี่ห้องก็ไม่พบเจ้าของเรือนผมสีอ่อนที่คุ้นเคยแม้แต่น้อย บางเตียงว่างเปล่าไร้วี่แววของคนที่ตามหา ไม่ทันไรพยาบาลคนนั้นเหมือนจะตามทันแล้วจึงโดนเรียก แต่ในหัวมีแต่เสียงเรียกกึกก้องไม่เข้าหู “คุณพยาบาลคะ มีนักเรียนชื่ออรุณวดีมั้ยคะ?” +
ไม่ได้ตอบรับคำของคุณพยาบาลทันทีความเงียบกินไปชั่วครู่ หากเป็นการตอบกลับคำถามแทน สีหน้าเศร้าหมองกลายๆและความกังวลก่อขึ้นในอก เพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้นบ้าง หากอีกฝ่ายปลอดภัยก็คงดี อรุณวดี? อ๋อ.. เหมือนจะออกไปกับผู้ปกครองตั้งแต่วันก่อนแล้วค่ะ ออกไปกับผู้ปกครอง? แปลว่ายังปลอดภัยดีสินะ ดูเหมือนว่าตนจะฟื้นตัวช้ากว่าเด็กคนนั้นไปหน่อย …อยากเจอจังเลย..
(นุอินรับเพ้ทๆจากจารย์แล้วน้ำตาไหลพราก ร้องไห้เงียบๆอยู่พักนึงก็หยุดค้าบ🥺)
ถึงจะแอบคาดหวังไว้เล็กน้อยว่าตื่นขึ้นมาหลังไม่รู้สึกตัวมาตั้งหลายวันคนที่จะได้เห็นหน้าเป็นคนแรกคงเป็นมารดาของเธอ แต่ก็คิดได้ว่ามันคงไม่ได้เป็นไปตามที่คาดคิดไว้ขนาดนั้นอยู่แล้ว "..." ฮึก เสียงสะอื้นดังขึ้นมาเงียบๆ ดูเหมือนเจ้าตัวก็ไม่อยากจะไปรบกวนคนไข้เตียงอื่นเข้า แต่น้ำตาก็ไหลลงมาอย่างห้ามไม่ได้ ถึงจะเป็นสิ่งของยังไงแต่เธอก็ยังเป็น [อิน] เด็กสาวที่อายุเพียง 16 ปีเท่านั้นแหละ (+)
#เรื่องเล่าขาน_VRKN [ โรลเปิด | หลังเกิดเหตุประมาณ 1 สัปดาห์ ] หลังจากสลบไป เมื่อรู้สึกตัวอีกทีอินก็ตื่นขึ้นมาบนเตียงโรงพยาบาลเสียแล้ว "!?" เธอลุกพรวดขึ้นมาจากเตียงอย่างกระทันหัน สำรวจตามร่างกายก็พบว่าตนนั้นมีแผลอยู่เต็มตัว ทั้งที่ศรีษะ ที่แขน ลำตัว หรือแม้กระทั่งบริเวณขา แต่สิ่งที่น่าแปลกใจคือมือของตนนั้นหายจากกรทมิฬแล้ว "...อย่างน้อยก็รอดมาได้—" (+)
#กลลวง_VRKN ในหัวของเด็กสาวอายุสิบห้า เต็มไปด้วยคำถาม ความคิดมากมายเกิดขึ้นภายในช่วงเวลาสั้นๆ ทั้งความกลัว สิ้นหวัง ไหนจะเรื่องอารักษ์ พิธี พญาลวง ตอนนี้เป้าหมายกลับมีแต่ความคิดเดียวว่า ต้องรอดไปให้ได้ ต้องกลับบ้านไปให้ได้ ท่ามกลางดวงวิญญาณที่จ้องจะเอาชีวิตเธอนับร้อยพัน 'จะต้องฝ่าออกไปให้ได้!' (มาแปะภาพไวๆคับ ผปค.ยุ่งๆเลยเสกแบบไฟไหม้ได้เพียงเท่านี้🥲)
#กลลวง_VRKN ท่ามกลางแสงจันทร์สีเลือดและความโกลาหล เสียงของนักเรียนปีสามคนหนึ่งดังก้องขึ้น ร่างของเธอเคลื่อนที่วูบวาบไปรอบบริเวณอย่างรวดเร็วด้วยคาถาทันใจ ดุสิตา ศิลปการสกุล เคยรีบร้อนขนาดนี้เลยเหรอ? แล้วเคยพูดยาวเหยียดขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? " ใครที่ไม่อยากตายอยู่ที่นี่ ฟังฉันนะคะ! " น้ำเสียงนั้นแม้นแหบแห้งด้วยความเหนื่อยล้าทว่ายังคงเด็ดขาด
#กลลวง_VRKN [STORY: แผล] เรื่องราวต่างๆมันเกินขอบเขตไปแล้ว พวกเธอติดอยู่ในหลุมหรือถ้ำบ้าๆนี่ อีกทั้งยังจะกลายเป็นเครื่องมือให้กับการกระทำแสนประหลาดของผอ.และพี่รดาตัวปลอมอีก เจ้าวงเวทย์มหึมาบนศีรษะก็เป็นตัวการทำให้ไม่สามารถใช้เวทย์ได้ แต่ด้วยความดื้อดึงที่แม้จะบาดเจ็บที่แขน วาฎกะหยกจึงลอยขึ้นมาตามคำร่ายพร้อมปล่อยสายฟ้าพุ่งตรงไปยังอักขระทันใด "วชิรศัสตรา นพศูร!" (+)
คาบเรียนที่ 6.3 ̷ส̷҉̷.̷҉̷อ̷҉̷ ̷҉̷u̷ #กลลวง_VRKN “ “ทำไมทุกอย่างต้องกลายเป็นแบบนี้กันนะ…” ” รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...
“ค่ะ พี่เป็นของเธอแล้วนะ” เสียงหวานหยดกระซิบข้างหูแผ่ว ก่อนจะอาศัยระยะห่างจรดริมฝีปากเข้าหาฝากสัมผัสรักไว้โดยไม่คิดลุกล้ำ นับจากวินาทีนี้ สถานะของเราคือคนรัก ーอีกครึ่งชีวิต ที่คอยประคับประคองกันและกัน
