นิล 👁️🗨️
@vrkn-nin.bsky.social
นิล | นิรา ตรีวานิชย์ ครึ่งยักษ์ ๑๘ ปี ความสูง ๑๗๖ ซม. น้ำหนัก ๕๖ กก. เมฆามินทร์ ปี ๓ Doc: https://bit.ly/Nin_VRKN #VRKN_Commu
#เสียงเพรียกพงไพร_VRKN |โรลปิด @vrkn-buapetch.bsky.social| ป่า กลางคืน เสียงร้อง วิญญาณ ไม่ใช่สิ่งที่คาดหวังในค่ำคืนวันศุกร์เลยสักอย่าง อ่อ—รวมถึงการที่ต้องวิ่งหนีแต่ยังต้องตามหา ‘ไห’ ท่ามกลางป่ามืดๆ อย่างในตอนนี้ด้วย “แฮ่ก เริ่มอยากถอดส้นสูงวิ่งหรือยัง ?” กล่าวติดหอบในขณะพาตัวเองวิ่งไล่เลี่ยกับเพื่อนยักษ์สาวนาม ‘บัวเพรช’ (+)
#สิงสาราสัตว์_VRKN | โรลเปิด | กิจกรรมที่ 5 เมื่อเดินมาถึงด่านที่ห้า เสียงเห่าคึกคะนองก็ดึงสายตา [คุณ] ให้หันไปมอง ท่ามกลางลานหญ้า กิหมีวัยรุ่นขนสีทองถึงสี่ตัวกำลังมะรุมมะตุ้มกับบางอย่างที่อยู่บนพื้น เมื่อเข้าไปใกล้ๆ ภาพตรงหน้าช่างดูประหลาดตา สภาพของดุสิตาบัดนี้ห่างไกลจากภาพลักษณ์ที่จำได้ เรือนผมสีตะโกยุ่งเหยิงเปื้อนเศษหญ้า นัยน์ตาสีนิลุบลฉายแววขุ่นเคืองอยู่หลายส่วน +
#สิงสาราสัตว์_VRKN [โรลเปิด | แยกรูท เลือกแจมฐานกับยัยหนุได้ตามใจชอบเลยนะคะ!] กิจกรรมล่าตราปั๊ม ไม่ใช่ภารกิจที่ลำบากลำบนอะไร สำหรับกันสิตาที่มีพลังงานล้นเหลือ เต้นแรงเต้นกาได้ทั้งวันนัก จะมีก็บางฐานที่ดูท่าจะเหนื่อยหน่อยกว่าที่คาดไว้ ว่าไปแล้วตนยังเหลือฐานอะไรที่ยังไม่ได้ตามเก็บอีกนะ ตามหานกการเวก ขี่ม้าสินธพัทธี ให้นมลูกกิหมี … เหลืออีกเยอะกว่าที่คิดไว้ซะอีก…
#สิงสาราสัตว์_VRKN | โรลเปิด ท่ามกลางเหล่านักเรียนผู้ลงมาเล่นน้ำกับโขลงคชสีห์ นิ่มเองก็เป็นหนึ่งในคนที่อิ่มเอมใจกับกิจกรรมนี้ ร่างเล็กหัวเราะเสียงใสยามเจ้าคชสีห์วัยเยาว์พ่นน้ำใส่เย้าหยอกตามประสา ไปๆมาๆคชสีห์เด็กตนอื่นก็เริ่มมารุมล้อมรอเล่นด้วยกับเธอเสียอย่างนั้น... [คุณ]จะเข้าไปร่วมเล่นหรือช่วยในความชุลมุนนี้ดีล่ะ?
เมื่อได้ยินคุณเรียกซ้ำ ยักษาค่อย ๆ หันกลับมาช้า ๆ เผยสีหน้าที่เมื่อคุณได้เห็นก็ทำให้รู้ได้ว่าในร่างนั่นไม่ได้มีแค่เพื่อนของคุณอีกต่อไปแล้ว ไม่พูดพร่ำทำเพลง ร่างนั้นกางกรงเล็บที่ตะไบมาอย่างดีแล้วพุ่งเข้าใส่คุณ หมายจะเข้าทำร้ายคุณ ดูแล้ววิญญาณตัวนี้ออกจะบ้าคลั่งและมุ่งร้ายมากกว่าจะแค่แย่งชิงไห มันมุ่งไปที่การโจมตีโดยตรง แรงยักษาพยายามทำให้คุณล้มลง พร้อมส่งเสียงหัวเราะน่าขนลุกราวกับมันกำลังสนุกอยู่
"พี่ธารลงมาเร็วค่ะ!" ไม่ลืมที่จะหันไปเรียกรุ่นพี่ด้วย
(ขำจนปวดท้องช้วยด้วย 😂🤣)
ดารา@vrkn-dara.bsky.social · 3mo agoคนโดนสิงคนที่สองฟุ่บไปไม่นาน ก็ค่อยๆยันตัวขึ้นมาด้วยสีหน้าและท่าทางที่แปลกไป ดาราโดนสิงไปแล้ว "ฮ่าๆๆๆ!! ไม่คิดเลยจะได้อยู่ในร่างยักษาแบบนี้!" "ในที่สุดข้าก็ได้ออกม―" อนิจจา ช่างเป็นผีที่น่าเวทนา เพิ่งเข้าสิงได้ไม่ทันไรก็โนฟ้าผ่าจนวิญญาณหลุดไปแล้ว ส่วนเจ้าของร่างก็นอนตัวไหม้เกรียมสลบไปแล้วเหมือนกัน 💀 @vrkn-pinkaew.bsky.social
โบราณมีคำกล่าวไว้ว่าหากมีพายุเกิดขึ้นมิควรอยู่ใต้ต้นไม้เป็นอันขาด หากสงสัยว่าเป็นเพราะอะไร เช่นนั้นเจ้าลูกครึ่งยักษ์นี่ก็จะชี้ให้กระจ่างเอง— "วชิรศัสตรา นพศูล!!" วาฏกะลอยขึ้นก่อนที่สายฟ้าจะควบแน่นเป็นลำแสง พุ่งโจมตีไปยังต้นไม้ที่อยู่ระหว่างทั้งสองอย่างแม่นยำ เปรี้ยง! เจ้ากระแสไฟฟ้านั้นผ่าลงต้นไม้ลามไปยันผู้ที่อยู่ใกล้ด้วยความแรงที่เบากว่าแต่ก็ถึงขั้นสลบได้อยู่ดี @vrkn-dara.bsky.social
'พวกเรามาวาดอนาคต ให้เป็นไปตามที่หวังไว้' 'ด้วยกันนะ' เมื่อได้ยินดังนั้น เส้นด้ายจึงคลี่ยิ้มออกมาด้วยความปิติ เธอกุมใบหน้าของอีกฝ่ายไว้อย่างระมัดระวัง พลางลูบเบาๆ ไม่มีคำพูดอะไร ทั้งสองก้าวช้าลงตามจังหวะที่ไม่มีอยู่จริงนั้น ความสนใจไม่ได้อยู่ที่กระจกอีกต่อไป หากแต่เป็นคนรอยยิ้มบางๆของคนตรงหน้า [จบรูท]
( ปังปุเขี้ยวงุดด กับ ปังปุเดย์วัน.. ) ( ผมอยากวาดให้อ้วนมิชลินกว่านี้แต่สังขารไม่ไหวแร้วว )
นัยน์ตาช้อนขึ้นสบต้องใบหน้านวล ไม่รู้เสียด้วยซ้ำว่าอารมณ์ใดฉายอยู่บนใบหน้า อาจเป็นความเสียใจ? ดีใจ? หรือเป็นเพียงความว่างเปล่าในทรวงอก เธอไม่อาจตอบคำถามตนเองได้เหมือนทุกที . เพียงแต่คำถามหนึ่ง ที่เธอต้องการคำยืนยัน “มาลัย…” “สนใจผู้หญิงบ้างไหมคะ?”
มันพุ่งกระโจนลงมาจากต้นไม้ หมายเข้าหาเด็กสาวผู้โชคร้ายทันที่เห็นของรักของหวงอยู่กับหล่อน วิญญาณร้ายแผดเสียงอย่างอาฆาตแค้น "เอาของกูคืนมา!!" หยาบช้าและดิบเถื่อน ไร้ซึ่งวี่แววของนิ่มคนเดิม
(ทิวาสมัยปี 1 คับ ถึงจะหน้าบูดแต่ก็เคยยิ้มเป็นนะ! แล้วก็กลับไปหน้าบูดอีกรอบ☺️)
#เสียงเพรียกพงไพร_VRKN โรลเปิด / แยกรูท คุณหันมาเจอเด็กสาวผมสีชมพูคนหนึ่ง ทันทีที่เห็นแผ่นหลังนั่นคุณจำได้ดีว่าเป็นคนที่คุณรู้จักและน่าจะพึ่งพาได้ในสถาณการณ์นี้ ทันทีที่คุณเอ่ยเรียกชื่อของเธอ หวังขอให้ช่วย ทว่า..ร่างนั้นก็หันกลับมาพร้อมดวงตาสีขาวโพลน
#เสียงเพรียกพงไพร_VRKN ไอเย็นจากในป่าสัมผัสผิวเมื่อค่อยๆย่างกรายเข้าไปลึกขึ้นเรื่อยๆ ทั้งที่เด็กๆปี 1 เข้าไปก่อนแต่ภายในกลับเงียบสงัดกว่าที่คาดไว้ ไหของธารฝันถูกวางไว้ในลำธารจึงต้องก้าวลงลุยน้ำไปหยิบออกมา แซ่กๆ ๆ ฟุ่บ! เสียงพุ่มไม้ขยับไหวดังขึ้นเรื่อยๆสร้างความไม่ไว้วางใจกับบรรยากาศโดยรอบ วาฏกะที่สวมไว้ที่ข้อมือเธอเตรียมพร้อมจะร่ายเวทเพื่อไล่สิ่งมีหรือไร้ชีวิตที่จะปรากฎออกมา +
(ต่อไปนี้เป็นเพียงภาพตาฝาด ไม่ใช่สิ่งที่ฉายบนกระจก..ในยามนี้) เธอพินิจที่ภาพตัวเองสักพักหนึ่ง ก็ได้ยินเขาเล่ากันให้ว่อนว่ามันคือความเป็นไปได้ในอนาคต ตนเเค่คิดว่าชีวิตอีกปีสองปีนี้ราบรื่นไม่เจอเรื่องน่าตกใจก็พอแล้ว ชั่วพริบตานั้น เหมือนสายตาของเธอจะเห็นภาพที่เปลี่ยนไป อายุมากขึ้น สายตาดูเศร้าลง แถมผมขาวหงอกนั่นอีก ไม่ทันใด ภาพในกระจกก็กลับมาเป็นดังเดิมในตอนต้น "ตาฝาดหรอ"
#เรื่องราวคำกล่าว_VRKN แม้ไม่ใช่คนที่สนใจข่าวลือเรื่องกระจกในหอตำรานัก มันคงเป็นอะไรดลใจสักอย่างให้เธอเดินเข้ามาในห้องพิพิธภัณฑ์ "เอ๋?..." นัยน์ตาสีทับทิมจ้องไปที่ภาพตรงหน้า เห็นตัวเองที่ยังสวมเครื่องเเบบของวรางคณาอยู่ แม้ชุดจะถูกดัดแปลงไปพอสมควร มันคงมีเหตุผลอะไรบางอย่างที่คนขี้ร้อนอย่างเธอจะสวมปลอกแขนผ้า แผลเป็นหรืออะไรก็ตาม เด็กสาวก็ไม่ได้ติดใจอะไรกับมันนัก
มือเล็กที่กอบกุมพลอยให้สายตาเลื่อนลงมา เผยให้เห็นแหวนสีเงินสวยที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอ และไม่ใกล้ไม่ไกลก็เห็นของพี่สาวข้างกายเช่นกัน “มาลัยเห็นเรา…ในชุดแต่งงานค่ะ” “ยิ้มแย้มกันมากทีเดียว” แต่น่าแปลก พวกผู้ใหญ่อนุญาตให้มาลัยปล่อยผมในวันแต่งงานด้วยหรือ? ไหนจะแต่งงานพร้อมกับพี่แก้วอีก เป็นไปได้เช่นไรที่จัดงานแต่งพร้อมกัน? เพื่อนกันยังยากดั่งงมเข็มในมหาสมุทร เว้นเสียแต่ว่า…
เส้นด้ายฉีกยิ้มออกมาหน้ากระจก เธอดูตื่นเต้นมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "โหยย" "พี่วัณฬาจ๊ะ !! ด้ายเห็นพี่เป็นนักร้องจ่ะ !! ใส่ชุดกระโปรงสวยเลย !! แล้วด้ายก็ดูสูงขึ้น ใส่ชุดซะเรียบร้อยเลย ถ้ามันคือเวลาเดียวกัน ด้ายต้องไปดูพี่วัณฬาร้องเพลงแน่ๆเลยจ่ะ !! " เธอหันไปมองตาผู้เป็นรุ่นพี่ "พี่วัณฬาเห็นเหมือนด้ายมั๊ยจ๊ะ!?"
'ขวัญ...?' 3... เจ้าของชื่ออย่างอินพยายามกลอกตามองหาอีกคนอย่างสุดความสามารถ ร่างกายของเธอตอนนี้แม้แต่กระดิกนิ้วมือก็ยังเต็มกลืนแล้ว การจะยืนขึ้นได้จึงเป็นเรื่องยาก— 'อินขอโทษนะ' "อิ..น..ขอ..โท..." คำขอโทษที่เพื่อนเอ่ยไว้ก่อนหน้ายังคงติดค้างในใจสุดท้ายจึงทำได้แค่เอ่ยคำพูดกลับไปเท่านั้น แย่จริงๆที่เธอคิดจะเอาชนะมากขนาดนั้น แย่จริงๆที่เธอคิดจะทำร้ายเพื่อนของตน... (+)
#เรื่องราวคำกล่าว_VRKN กันสิตาทำความสะอาด ณ บริเวณหอสมุดก็จริง ทว่าครั้งนี้หล่อนได้ถูกไหว้วานให้ฝากขนหนังสือบางส่วนมาไว้ที่หอพิพิธภัณฑ์ หนักกว่าที่คาดประมาณไว้ แต่ก็ยังพอยกแบกไปได้ หลังจากที่หล่อนได้วางหนังสือเสร็จสับแล้วกำลังจะก้าวขาออกจากหอพิพิธภัณฑ์ หางตาของตนได้สะดุดกับเงาสะท้อนของตัวเองผ่านกระจกบานใหญ่ หากแต่ว่ามันไม่ได้สะท้อนออกมาเป็นรูปลักษณ์ปัจจุบันของเจ้าตัว +
